Kliknij aby powiększyć
Kliknij aby powiększyć
Kliknij aby powiększyć
Kliknij aby powiększyć
Kliknij aby powiększyć
Kliknij aby powiększyć
Kliknij aby powiększyć
Kliknij aby powiększyć
Kliknij aby powiększyć
Kliknij aby powiększyć
Kliknij aby powiększyć

Most Rohrsheidt

Najstarszy z trzech kanikogradzkich mostów. Nazwa pochodzi od dawnej trasy handlowej, którą transportowano rudy żelaza i przetopioną już stal z Rohrsheidt do Kanikogradu, a potem dalej drogą wodną do Scholopolis. Powstał w miejscu spalonego drewnianego mostu, którego zbudowanie datuje się na początek XVI wieku. Most ten spłonął po jednym z najazdów plemienia Wymergów w drugiej połowie XVII wieku. Decyzję o budowie nowego mostu zapadła w 1756 roku po specjalnym edykcie króla Linrida I, a jego budowa rozpoczęła się 4 lata później dzięki energii Jakoba Tokai, hrabiego Rohrsheidt, namiestnika scholandzkiego w Faerie i Kanikogradzie. Przez osiem lat trwało badanie zamulonego dna rzeki Scholii. Źródła historyczne odnotowują, że pierwszy raz w historii użyto wówczas kapsuły podwodnej. Same prace konstrukcyjne trwały ponad 9 lat, lecz po ukończeniu w 1777 r. powstał najokazalszy w ówczesnym królestwie Scholii most Rohrsheidt, który od tej pory jest symbolem Kanikogradu. Cechą charakterystyczną są ogromne stalowe łańcuchy wykonane ze stali odlanej w hutach Rohrsheidt. Do ich wykonania zużyto ponad 80 ton stali. Łańcuchy podtrzymują jezdnię, na której są 4 pasma ruchu. Podpory, które spinają łańcuchy mają wysokość ponad 100 metrów, a sam most aż 380 m. Inną cechą charakterystyczną mostu są 4 kamienne posągi lwów, które mają strzec po przed zniszczeniem, a którym most został przyozdobiony w 1778 roku. Legenda głosi, że podczas ceremonii ich odsłonięcia pewien szewc krzyknął głośno, że lwy są do niczego, bo nie mają języków. Na ten okrzyk tłum zareagował bardzo żywiołowym śmiechem, a autor rzeźb ze wstydu rzucił się do rzeki i utonął. W rzeczywistości lwy mają języki, są one jednak dokładnie schowane za kłami, a rzeźbiarz dożył późnej starości tłumacząc wszystkim dookoła, że "lew to nie pies, żeby leżeć z wywalonym jęzorem". Most Rohrsheidt spina najdalej wysuniętą na wschód część miasta, w której zbudowane są apartamenty i kanikogradzkie pałace łącząc Aleję Celtycką z ulicą Druidów. Z mostu widać doskonale park miejski położony przy ratuszu oraz jeden z najbardziej urokliwych budynków Kanikogadu tzw. "willę regencką" księcia Delty Andrzeja von Nuernberga. Na wprost mostu wznosi się pyszny pałac miejski będący własnością księcia Dolii Jakuba Lamperskiego.






Most Szachistów

Drugi w kolejności chronologicznej most kanikogradzki położony najbardziej na wschód. Most powstał w miejscu dawnej przeprawy promowej na początku zakola rzeki. Jego budowa rozpoczęła się 3 lata po powstaniu mostu Rohrsheidt i trwała prawie 18 lat. Wydłużający się okres konstruowania mostu spowodowany był narastającym kryzysem Faerie i Kanikogradu i zamieszkami w Królestwie Scholii oraz napiętą sytuacją polityczną. Most został uroczyście otwarty w marcu 1798 roku przez króla Vladraga III i pierwotnie nosił jego imię. Była to ostatnia wizyta tego monarchy w Kanikogradzie - krótko później wybuchła wojna domowa zakończona klęską wojsk scholijskich, a most zyskał na krótko nazwę Mostu Wolności. Po roku 2002 kiedy to Wielki Desant rozpoczął najnowszą historię Scholandii most uzyskał nazwę Mostu Szachistów. Nazwa pochodzi od niezwykle popularnej w Scholandii, a w szczególności Kanikogradzie gry w szachy, która do dziś jest ulubionym hobby mieszkańców stolicy prowincji. Nie przypadkiem najlepszy widok na most ma się z parku położonego na obrzeżach miasta (w okolicach słynnej Lisiej Nory - domostwa Janusza Lisa), gdzie często spotykają się zagorzali szachiści i gdzie nie brakuje stolików do gry w tą najszlachetniejszą z gier. Powodem budowy była nowopowstająca linia kolejowa łącząca Kanikograd i Scholopolis. Wypukłość łuku biegnie 134 metry nad wodami leniwie płynącej Scholii. Funkcjonalny wykonany z szarej stali z hut Rohrsheidt łuk, pokryty 272 000 litrów szarej farby, najtańszej, jaką można było wtedy dostać. Obszar, jaki trzeba było pomalować jest porównywalny z powierzchnią 60 boisk sportowych. Most jest szeroki na 49 metrów, Zmieściło się tu osiem pasów ruchu, przejście dla pieszych, pas dla rowerów i podwójne tory kolejowe. Istnieje również możliwość wspięcia się 200 stóp w górę i przejścia po łuku. Konstrukcja mostu waży 52 800 ton, w tym 39 000 ton sam łuk. Przy budowie mostu zużyto: 122 000 m3 skał, 95 000 m3 betonu, 17 000 m3 granitu. Fundamenty na cztery wysokie na 89 metrów pylony, które dźwigają całą konstrukcję mostu zostały wkopane 12.2 metra w ziemię i wypełnione betonem oraz specjalnym wzmocnionym granitem. Most łączy najnowsze dzielnicą Kanikogradu - położoną na południowym brzegu Scholii mieszkaniowo-handlową oraz rolniczo-przemysłową na północnym łącząc dwie ulice: Poetów i Górską, za którą znajduje Las Kanikogradzki.





Most Piotra Kalmusa

Leży w samym centrum miasta - rozpoczynając się koło Ratusza a kończąc obok przystani rybackiej i łącząc jedną z głównych ulic Kanikogradu - Aleję Fanaberii da Vinci oraz Królewską. Jest najnowszy mostem Kanikogradu, który ma ułatwić komunikację wewnątrz miasta. Zbudowany w 2003 roku przez ówczesnego prefekta Faerie Piotra Kalmusa, jednego z najbardziej znanych mieszkańców Kanikogradu, wielokrotnego posła i marszałka Parlamentu. Konstrukcja mostu waży 30 000 ton, a wykonana jest z szarego granitu pochodzącego z okolic Lampedusy. Na wylotach mostu stoją stylizowane figury Apolla wykonane z marmuru ku czci Kalmusa, który posługiwał się przydomkiem greckiego boga. Posągi wykonano według szkiców znakomitej artystki kanikogradzkiej Fanaberii da Vinci w kamieniarskich zakładach w Kanikogradzie. Most ma wysokość 280 metrów i znakomicie komponuje się z Ratuszem Miejskim, z którego zresztą jest na niego najlepszy widok. Przez most prowadzi również trasa spacerowa kończąca się w parku miejskim przy Ratuszu, do którego prowadzi odrębna nitka deptaka. .