Najważniejsze jest to, że ludzie nie mają moralnego prawa eksterminacji
istot, z którymi wspólnie zamieszkują Ziemię!

[ powrót do spisu ]

koa1.jpg (21107 bytes) koa2.jpg (15353 bytes)

Muflon

Biotop

Niektórzy badacze twierdzą, że muflon aż do późnego neolitu występował w środkowej Europie. Świadczą o tym znaleziska kości oraz łatwość aklimatyzowania się na tym terenie. W sposób naturalny zachował się jedynie na dwu śodziemnomorskich wyspach, tj. na Sardynii i Korsyce. Obecnie liczebność na Sardynii wynosi około 3 tys. sztuk, a na Korsyce jedynie kilkaset sztuk. Począwszy od XVIII wieku sprowadzano muflona na inne części kontynentu europejskiego. Do Polski po raz pierwszy trafił ze Słowacji w 1901 roku. Pierwsze polskie egzemplarze miały swoją siedzibę na Dolnym Śląsku, w okolicach Bielawy. Kolejne introdukcje miały miejsce jeszcze przed II wojną światową w Sudetach. Obecnie w Polsce jest niezbyt liczny i występuje głównie w Górach Świętokrzyskich i części południowo-zachodniej. Pierwotnym biotopem są suche, skaliste obszary górskie, pokryte rzadkimi drzewostanami, z gęstym, krzewiastym podszyciem i lukami porośniętymi trawą. Obecnie zasiedla niejednokrotnie mniej skaliste biotopy, a w wyniku przebywania na zbyt miękkim podłożu następuje przerastanie i deformacja kopyt. Przebywając w górskim środowisku, podobnie jak większość innych zwierzat tej strefy, schodzi zimą na tereny niżej położone. Najchętniej przebywa w górskich, dobrze podszytych lasach liściastych i mieszanych, w okolicach o średnio mroźnych i śnieżnych zimach. Odpowiadają mu twarde, kamieniste gleby i młodsze, słabo pielęgnowane drzewostany.

Behawior

Muflon jest zwierzęciem płochliwym, dobrze słyszącym i widzącym. Człowieka rozpoznaje ponoć nawet z odległości 2km. Także węch i smak są bardzo dobrze rozwinięte, co przejawia się m.in. w doborze pokarmu i higienie zwierzęcia. Zazwyczaj w ciągu dnia odpoczywa w gęstwinie drzew, wieczorem ożywia się i kieruje do niekiedy oddalonych, żerowisk, by wraz ze wschodem słońca powrócić do swojej ostoi. Tam gdzie nie jest niepokojony, chętnie wykazuje się aktywnością dzienną. Jest ruchliwy, niewybredny i odporny na niesprzyjającą pogodę, jednak z natury bardzo płochliwy i skryty. Niemal przez cały rok żyje w stadach, które szczególnie w okresie zimowym mogą być bardzo liczne. W letniej porze grupę tworzą owce i młode. Starsze samce trzymają się na osobności, dołączając do stada w okresie godowym. Stado często zmienia miejsce pobytu. Muflony chętnie pasą się na zrębach, łąkach oraz skrajach drzewostanów. Pola odwiedzają rzadko. Współżyją z jeleniem, sarną i danielem, często pasąc się razem z nimi. Głos ostrzegawczy to ostry gwizd, któremu wielokrotnie towarzyszy głośne tupnięcie przednimi nogami. Najczęściej stado reaguje wówczas ucieczką, po czym zatrzymuje się i nasłuchuje, a następnie znów ucieka. Muflon może być podczas ucieczki dość szybki, ale jest niezbyt wytrzymały. Nie jest wybredny, jeżeli chodzi o pożywienie. Chętnie zjada wszelkie trawy i zioła. Lubi również pączki, pędy i liście. Jesienią łapczywie połyka orzeszki bukowe, żołędzie i kasztany. Zjada nawet bez szkody wiele roślin trujących dla innych zwierząt, jak np. wilczomlecz i pokrzyk wilczą jagodę. Jest bardzo przywiązany do swojego rewiru i nawet w okresie niedoboru pożywienia przebywa w jego obrębie. Zimą, podobnie jak inne kopytne może spałować korę drzew.

Rozród

Ruja rozpoczyna się na początku października i trwa do grudnia. Zazwyczaj podążające samotnie samce, zbliżają się w tym okresie do stada. Dochodzi między nimi do walk, podczas których rozbiegają się na odległość 20m i rozpędzone zderzają się ze sobą. Trzask tych uderzeń niesie się daleko. Walka rzadko kończy się tragicznie, bo słabszy osobnik po prostu ustępuje, goniony krótko przez zwycięzcę. Niekiedy mają jednak miejsce szczepienia rogami i może nawet dojść do tragicznej śmierci godowej rywali. W tym czasie najsilniejszy baran toleruje tylko w stadzie samce najwyżej dwuletnie. Po ciąży trwającej pięć miesięcy w okresie od marca do maja ( najczęściej w kwietniu ) samica oddala się od stada, podobnie jak większość zwierząt stadnych i rodzi z reguły tylko jedno małe. Bliźniaki przychodzą na świat rzadko. Noworodek o masie urodzeniowej ok. 2kg już w kilka godzin po porodzie podąża za matką. Wpierw jednak młode zostaje kilkakrotnie wylizane przez nią. Matka troskliwie opiekuje się swoim jagnięciem i broni go przed wrogami. Malutkie muflony widzą, są bystre i często bawią się, skacząc śmiesznie i bodąc. Ssą mleko przez pół roku. Samica odłącza się od młodego dopiero dwa miesiące przed kolejnym porodem. Muflony z reguły osiągają dojrzałość płciową w wieku 18 miesięcy. Małe jagnięta wychowywane przez człowieka łatwo się oswajają, ale ze względu na swoja psotność i ciekawość sprawiają niemałe problemy. Mogą więc przewracać meble, tłuc naczynia, a niekiedy dla zabawy atakują też człowieka. Krzyżują się z łatwością z owcami domowymi, dając płodne potomstwo. Żyją około 16 lat.