- Co za smęty, dajcie tych Mu... tych co się... no tych z Samundy.

- A czemu nie? Wiesz, ja jestem kardynałem. [Łeech] Tak! Nie śmiej się, ja mam legitymację kardynała. Dostałem [Łeech] od patriarchy razem z kapeluszem. Tak, tak! Ja mam pokój w Pałacu Apostolskim. Najpierw miałem [Łeech] numer 128, ale potem się tam wprowadził brat cioteczny patriarchy i teraz mam [Łeech] 124.

Kolejna godzina bankietu mijała. Kelnerzy co rusz donosili nowe potrawy, ale jeszcze częściej — nowy napitek. W pewnym momencie obecni porozdzielali się — część na papieroska, część do otwartego baru, a kolejni w grupach rozpowiadali na niezliczone tematy. Wśród gwaru dyskutujących był Książę i Księżna — honorowi goście dzisiejszego spotkania. Orkiestra w tle grała bez ustanku, raz wolniej, raz szybciej, utwory będące znane w tej części kulturowej mikroświata. Aczkolwiek tak jak dobry koń po błocie pojedzie, tak i dobra orkiestra zagra kawałki z wielu świata stron — również ze stron sarmackich. Gdy zaczęli znany kawałek, Książę migiem odnalazł Księżną i jeszcze szybciej ruszyli na parkiet.

— Wasza Niskość..., err… znaczy, Wasza Wysokość – z lekkim uśmiechem spytał książę. — Czy teraz moje maniery są w porządku?  

— Straciłem rachubę – odpowiedział żonie na pytanie „który to twój kieliszek”. Bankiet opuściło już wiele osób, w tym gdzieś zapodział się prezydent Faradobus. Ostatnio widziany był w okolicy pałacowej łazienki. Nadszedł jednak moment, gdy i książęca para, która jest weteranem takich imprez, opuściła bankiet. Skłoniwszy się resztkom gości, dziękując obsłudze i orkiestrze za miły wieczór, udali się do prywatnego apartamentu, który wskazał im pałacowy lokaj.