Cytat:

Tawhid cz.1

Dzisiaj zajmiemy się religią Szyicką na najwyższym i najtrudniejszym poziomie czyli na poziomie Absolutu. Absolut, zwany w języku każdej religii Bogiem a w języku religii Szyickiej Allahem, jest przedmiotem wiary. Lecz jako, że Absolut jest z własnego pojęcia Absolutny jest On całością (czyli prawdą, prawda jest całością). A więc przechodząc do samej rzeczy.

Ucho którym słyszy mnie Allah jest uchem którym ja go słyszę, moje ucho i jego ucho są jednym. W prawdzie trwam w Allahu a on we mnie. Jeśli nie byłoby Allaha nie byłoby mnie. Jeśli mnie by nie było, nie byłoby też Allaha. Tego się wskaże wiedzieć nie musi. Allah jest tylko o tyle Allahem o ile zna on samego siebie. Z kolei, że zna on samego siebie jest pewną samowiedzą w człowieku. Nie jest to jednak tak prosta panteistyczna jednia w stylu substancji Spinozjańskiej. Jest to substancja duchowa która wie, a wie w ramach obecności w samowiedzy która czyni siebie jako taka czymś nieskończonym i odnosi się do ogólności. Rozważanie granic ludzkiego poznania jest rotryjską płycizną. Jedynym celem religii jest poznanie Absolutu. Religijność jako taka jest świadomością Allaha o samym sobie. Jest to świadectwo (Zeugnis) (Alshahid) które zaświadcza (Bescheinigt) (Shahada), świadectwo to jest zarazem płodzeniem (Zeugung) (Fayd), samowiedza płodzi samą siebie i najpierw czyni to w świadectwie. Istnieje jedynie przez to, że płodzi siebie (Sich Zeugt) (Tauhid), zaświadcza o sobie (Sich Bezeugt) (Maszhad) i ukazuje siebie (Sich Zeigt) (Risala), objawia siebie (Sich Manifestiert) (Achira).

Jeśli ktoś nie zauważył to jest to równocześnie proces powstawania religii. Jest to treść którą się poświadcza duszą (Walajah). Człowiek wybiera swoją religie po tym jaki oddźwięk od niej uzyska jegodusza i zyskuje tam poświadczenie lub jest odrzucana jako coś obrdzydliwego (ja tak mam z rotrią). Oczywiście serce człowieka może być tylko uczuciowe a może być tylko myślące. Jak jakby ktoś się zastanawiał czemu w nawiasach są Teutońskie i Bialeńskie słowa. Bialeński to język uczucia a Teutoński to język myśli.  

Każdą rzecz zatem możemy pojmować dwustronnie. Z jednej strony jest to rzecz jednostkowa lecz jako taka stanowi ona niebyt. Wywodząc to Fenomenologii możemy to nazwać tą oto bezpośrednią daną zmysłową jednak po analizie przekonamy się, że ta rzecz jest całkowicie beztreściowa sama w sobie. Jest niebytem a istnienie (Das Daisen) swoje uzyskuje tylko przez wybrzmiewanie w niej bytu, Allaha, jednak dopiero przez sam ten ruch tworzy się Absolut.