Szanowne Państwo! Kochani moi!

wielkimi krokami dobiega końca moja kadencja prezydencka. Przez długi czas zastanawiałem się nad tym czy jestem godzien ubiegania się o reelekcję. W decyzji pomógł mi przez sen Wielki Sternik, ale przede wszystkim lektura wyników sondaży i rozmowy ze zwykłymi ludźmi. To właśnie za sprawą tysięcy Bialeńczyków, którzy każdego dnia mówili mi „Ty się nadajesz!”, „Ty jesteś godzien!” postanowiłem startować.

Mijająca kadencja była wielką przygodą, a jednocześnie czasem spokojnej drogi. Cieszę się, że udało mi się dotrzymać większości obietnic wyborczych. Dokonało się w większości dzieło audytu prawa: część ustaw znowelizowano, inne zastąpiono nowymi. Wierzę głęboko, że owoce tego procesu będą służyły Bialeńczykom jeszcze przez długi czas.

Niewątpliwie wzmocniona została pozycja Bialenii na arenie międzynarodowej. Do sojuszników, którzy znaleźli się w kryzysie wyciągami braterską dłoń, ale jednocześnie szukamy nowych przyjaciół. Widomym tego świadectwem są nowe umowy, wizyty zagranicznych przywódców w naszym kraju, a także nowe ordery na piersiach mojej i moich ministrów.

Rzecz jasna nie pozostaję wobec siebie bezkrytyczny. Nie będę ukrywał, że w chwili obecnej nasza kondycja nie jest najlepsza, ale jednocześnie wierzę, że jest to coś czasowego. Po prostu biorąc pod uwagę trudną sytuację realną, to jak dzisiaj żyjemy odnoszę wrażenie, że potrzebujemy chwili oddechu. Korzystajcie z tej chwili, aby już wkrótce powrócić do pracy na rzecz naszej v-ojczyzny.

Niedociągnięciem, które w przyszłości będę chciał nadrobić jest sprawa regionów. Nadal śpi Dżamahirija, a częściowo za sprawą mojej prezydentury przysnęła Rzesza. Deklaruję zatem, że to właśnie odrodzenie życia lokalnego stanie się moim priorytetem w zakresie polityki wewnętrznej. Jest to trudne zadanie, bo wymaga nie tylko indywidualnego zaangażowania, ale i współpracy. Wierzę jednak, że jesteśmy w stanie wspólnie podjąć to wyzwanie i cieszyć się jego jędrnymi owocami.

Mówiłem już dziś o polityce zagranicznej. Mamy nowych sojuszników, mamy stabilną pozycję, ale nasze ambasady stoją puste. Nie jest to co prawda w dzisiejszym mikroświecie sytuacja niezwykła, ale to właśnie stała obecność na innych forach buduje autorytet mikronacji. To również jest coś czego nie da się zrealizować samodzielnie. Zdaję sobie sprawę, że należy wypracować takie rozwiązanie, które pozwoli zachęcić obywateli do podjęcia służby w dyplomacji.

Na koniec rzecz zasadnicza: chcę, aby Bialenia nadchodzącej wiosny była krajem, który będzie jednoczył, a nie dzielił. Chodzi o to, abyśmy wszyscy mieli frajdę z tej zabawy i aby o jej kształcie decydował głos i wkład każdego z nas. Mam nadzieje, że marazm wkrótce zastąpi optymizm i że na wiosnę wyjdziemy z budową ulic i ulic. Dziękuję bardzo Państwu.