w czasie trwającej wciąż wizyty Pierwszego Towarzysza Związku Kalkilistycznych Republik Muratyckich Kaspara Waksmana-Dëtera w naszym kraju postanowiliśmy nawiązać na nowo, tym razem trwale, formalne stosunki dyplomatyczne. Nie ukrywam, że inicjatywa leżała po stronie naszych partnerów, ale ja jako prezydent Bialenii postanowiłem podpisać umowę z kilku powodów. Po pierwsze - Związek Kalkilistycznych Republik Muratyckich w swojej obecnej formie przejawia pewne cechy, które świadczą o jego wewnętrznej stabilności. Państwo posiada profesjonalne zaplecze informatyczne i graficzne, a także sensowny system prawny. Przejawia też stałą aktywność i nie cierpi z powodu szkodliwych, jak to miał miejsce w przypadku Brodrii, konfliktów wewnętrznych. Są zatem podstawy aby sądzić, że będzie to partnerstwo długofalowe, z którego obie strony będą mogły czerpać korzyści.

Umowa jest częścią pewnego zwrotu w naszej polityce nordackiej, która od momentu faktycznego rozwiązania UPN została mocno ograniczona, przede wszystkim ze względu na brak rokujących partnerów na północy. Dziś sytuacja jest odmienna: świadczą o tym nasze relacje z Suderlandem albo obecność naszych wojsk w Westlandzie. Odrodzenie ZKRM również jest częścią tego pozytywnego trendu. Jestem świadomy, że niektóre spośród państw Nordaty toczą albo mogą toczyć między sobą spory. Rząd Republiki Bialeńskiej niezmiennie pozostanie przy neutralnym stanowisku i nie będzie angażował się po żadnej ze stron.

Niewątpliwie ważna jest tu rola naszych Gości jako inicjatorów - Bialenia nie szuka partnerów na siłę, ale jeżeli spotyka się z chęcią współpracy to powinna z niej skorzystać. W związku z tym zwracam się do Wysokiego Zgromadzenia z wnioskiem o podjęcie uchwały o ratyfikacji poniższej umowy: