Wykład teologiczny IV - Walajah

Pewna stara książka, poważana przez rotryjczyków, mówi, że Boga należy "czcić w Duchu i Prawdzie". Niestety rotryjska (nie)myśl nie pojmuje z tej książki wiele. Jednak dla nas będzie to bardzo pomocne to wykorzystać. Istotą religii Szyickiej jest istnienie grup wiernych którzy zebrani podobnymi do siebie uczuciami, wspólnym duchem i wspólną prawdą wiążą się razem z sobą na pewnych obszarach v-świata. Stan w którym następuje zniesienie podmiotowej prawdy którą dotychczas widzieliśmy tylko w formie Allaha lub Aniołów, następuje wraz z pojawieniem się gmin szyickich, otwieranych przez tych którzy pierwsi rozpoczęli głoszenie tej religii na tym obszarze - Ajatollahów. Allaha czci się nie w świętym miejscu czy przedmiocie fizycznym lecz w duchu. Duch ten przejawia się jednocześnie w każdym poszczególnym wiernym lecz uzyskuje swą pełnie dopiero w ramach gminy gdzie wspólna radość i wiara jednoczą się w miłości.

Miłość (Walajah) może się kierować do naszego serca dzięki Aniołowi. Pomocne by do tego stanu dojść jest zbudowanie silnej więzi z Aniołem do którego możemy nawet czuć silne uczucie, nawet miłosne jak na przykład pożądanie. Taka Anielska łaska jest jednak sama bezcelowa. Musi ona rozbrzmieć trwale dopiero w stosunku z drugim człowiekiem i gminą jako grupą ludzi. Wierny udaje się do Allaha, jednak okazuje on się dla jego serca zbyt abstrakcyjny by wywołać w nim głębokie uczucie, co najwyżej może dokonać refleksji lub próby jakiegoś mistycznego transu w którym zaniknie lub złączy się z nim jego świadomość. Jednak by dojść do stanu miłości z nim wierny musi odkryć gminę współmiernych, a w gminie jego wiara uzyskuje przejście w dobre uczynki i wtedy osiąga się czysty Walajah. Którym jest jedność dobrego serduszka i dobrych uczynków.

Całość gminy nie jest jednak zamknięta od życia całej mikronacji, pojawia się przez to forma Walajah która objawia się w pracy na rzec całej wspólnoty mikronacyjnej jednak przez tą formę sympatii która nie pozwala na wywyższenie w jaki bądź sposób swojej mikronacji nad inną i w sercu budzi to nawet wszelkie obrzydzenie tej formy imperializmu. Walajah prowadzi w ten sposób do szczęścia i poznania prawdy jednak w długim okresie spotkać się musi tu uczuciem braku spowodowane z uciskiem jakiemu doznawani są inni lub przeszkodami w naszej duszy które nie pozwalają nam kroczyć drogą Alego. Następuje więc by te przeszkody zlikwidować potrzeba wszelkich form walki z tym co prowadzi w następnym kroku do Dżihadu.