Polesie Bialeńskie to dziki, lesisty, bagienny i rzadko zaludniony obszar, w którym niekiedy urywa się zasięg telefonii, jerternetii i cywilizancji. Poza stosunkowo łatwo osiągalnymi miastami takimi jak Kościelisko czy Królisko w głębi tutejszych puszcz wciąż istnieją miejscowości, do których nie dociera komunikacja dalekobieżna. Dla mieszkańców wielu takich wiosek jeden wieśbus do najbliższego miasteczka w tygodniu to dużo. Prezydent Republiki i Lew Wolnogradu Ametyst Faradobus, gospodarz Kniaźstwa Jaruzelimy, wraz z Przewodniczącym Rady Republiki i Ministrem ds. Likwidacji Wszystkiego, wielkim kniaziem Mockeryshire Karolem Medycejskim byli głęboko zaniepokojeni skalą wykluczenia komunikacyjnego. W duchu decyzji podjętych na ósmej sesji Sejmu Rzeszy opracowali plan, który pozwolił zarobić im w perspektywie duże pieniądze połączyć znaczną część środkowego Polesia z resztą kraju. Zimową porą, na początku 2021 roku obydwaj mężowie stanu zainaugurowali budowę kolejki wąskotorowej, która ostatecznie otrzymała nazwę „Poleskiego Tramwaju”.

Projekt powstał w większości na bazie środków własnych fundatorów z pewnym udziałem władz Rzeszy. Początkowo wybudowano infrastrukturę na terenie obydwu lenn, a później na pozostałej części okrągłej trasy. Dało to możliwość zatrudnienia zarówno miejscowych, jak i gastarbajterów z Dżamahiriji. Tory zostały położone dzięki współpracy z Bialeńsko-Nordacką Spółką Frachtową, a część taboru zamówiono w zakładach Ronon Train z Lisewa, chociaż częściowo wykorzystywane są także starsze składy z rezerw Bialeńskich Linii Kolejowych. „Tramwaj” początkowo miał być kolejką wąskotorową, ale ostatecznie z przyczyn technicznych zdecydowano się na rozstaw około półtorametrowy. Tabor napędzany jest techniką spalinową.

Łączna długość trasy wynosi ponad trzysta kilometrów. Główna baza znajduje się w Kościeliski, a dwie pomocnicze – w Jaruzelimie i w Mockeryshire. To z nich składy wyruszają w drogę. W przypadku, gdy punktem startowym jest Jaruzelima pociągi kierują się na północ, do poleszuckich wiosek Lady i Chramowisko. Stamtąd wyrusza do miasta Kościelisko, w którym znajdują się aż dwie stacje – Południe oraz Miasto. Kolejnym przystankiem jest wieś Żołudek. Stamtąd „Tramwaj” kieruje się na zachód i przez miejscowości Przestrzałowice, Gejnówka i Rozógi dociera do JesterTown – centrum lenna Mockeryshire. Później trasa wiedzie przez jego malownicze terytorium aż do dziupli Bialeńskiego Związku Wędkarskiego nad Jeziorem Rosieńskim, a następnie w kierunku miejscowości Tołnin i miasteczka Rosień. Później przez Konduktorowy Most na pokładzie kolejki dojechać można do Króliska, a stamtąd przez stacje Rudaki, Górnofiel i Żuber – z powrotem do Jaruzelimy. Rzecz jasna składy przemieszczają się także w odwrotnym kierunku, co pozwala zwiększyć częstotliwość połączeń.

Na stacji Królisko istnieje możliwość przesiadki do pociągów Kolei Wolnogradzkiej

Mieszkańcy Polesia z radością przyjęli otwarcie linii: na adresy Prezydenta Profesora Faradobusa oraz Wielkiego Kniazia Ministra Prawnika Adwokata Medycejskiego napłynęły miliony listów i telegramów. Pan Józef Klinga z Gejnówki może wreszcie dotrzeć na ryby, dzieci pani Ludmiły Warchoniuk z Ladów mają możliwość codziennego dojeżdżania do szkoły w Kościelisku, a Sebastian Parfieniuk z Mockeryshire ma jak dojechać na imprezy w rosieńskich dyskotekach. „Poleski Tramwaj” od początku służy zwykłym ludziom. Bilety sprzedawane są w przystępnej cenie - przejazd jednej stacji kosztuje ćwierć bialena, a przy dłuższych trasach cena ta jest jeszcze korzystniejsza.

Po opuszczeniu Jaruzelimy Poleski Tramwaj pokonuje liczącą około trzydziestu kilometrów trasę, która wiedzie przez gęste lasy i obszary bagienne, aby po około czterdziestu minutach (przy dobrych wiatrach szybciej) dotrzeć do wioski Lady. Miejscowość ta liczy około dwustu mieszkańców i jest typową głubinką zamieszkaną przez Poleszuków. W przeciwieństwie do innych części Puszczy Kościeliskiej okolica ta jest niemal nieznana większości mieszkańców Bialenii.

Sama stacja nie wyróżnia się niczym szczególnym. Funkcję dyżurki pełni zaadaptowana do tych celów drewniana chata. Na peronie znajdują się dwie ławki, więc przy większym ruchu podróżni muszą siedzieć na ziemi. Zazwyczaj jednak nie jest to konieczne, a skład po minucie postoju wyrusza dalej, w stronę Chramowiska lub na południe - do Jaruzelimy. Poza mieszkańcami Ladów z tutejszej stacji korzystają także ludzie zamieszkujący cztery mniejsze wioski: Bochotniki, Debilowice, Śmierdziochy oraz Grota Kościeliska.

Kolejną stacją na trasie Poleskiego Tramwaju jest wieś Chramowisko, która leży nieco ponad 20 kilometrów na północ od Lad i 10 kilometrów na południe od Kościeliska. Zamieszkuje tu około pięciuset osób, w większości deklarujących się jako Poleszucy zajmujący się przede wszystkim rolnictwem. Tramwaj jest głównym łącznikiem ze światem zewnętrznym zarówno dla chramowiszczan, jak i mieszkańców z pięciu mniejszych wiosek o nazwach Kołacze, Srebrenica, Stoczek Poleski, Biłgoraje oraz Pierduny. Ta ostatnia, ze względu na fakt istnienia tam specyficznej wspólnoty religijnej, budzi największą ciekawość. W porównaniu z Ladami ruch na stacji w Chramowisku jest nieco większy - wielu tutejszych podróżuje na targ i do skupów w pobliskim Kościelisku, aby sprzedawać tam swoje wytwory.

Miasto Kościelisko, jedna z nieformalnych stolic Polesia, jest jedną z największych miejscowości na trasie Poleskiego Tramwaju. Znajdują się tu aż dwie stacje: Kościelisko-Południe oraz Kościelisko-Miasto. Pierwsza z nich ma charakter prowincjonalny i jest obsługiwana wyłącznie przez pociągi Reichsbahnu. Korzysta z niej część mieszkańców miasta i kilku okolicznych wiosek. Stacja ta jest też o tyle ważna, że na jej tyłach zlokalizowano jedną z zajezdni Tramwaju. Składa się z dwóch peronów i kilku bocznic.

Główna stacja znajduje się na obrzeżach centrum miasta i jest ważnym punktem przesiadkowym: poza Reichsbahnem odjeżdżają stąd składy Bialeńskich Linii Kolejowych, którymi można dostać się do bardziej odległych miast. Przed obydwoma stacjami stoją też marszrutki i autobusy oferujące jeszcze większą ilość połączeń do odleglejszych (Wolnograd, Apfelbaumstadt, Garbowo) i bliższych rejonów kraju.

Wioska Żołudok jest jednym z najdalej na północ wysuniętych punktów, do których dociera Poleski Tramwaj. Znajduje się w odległości około osiemnastu kilometrów od granic administracyjnych Kościeliska. Położona jest wśród gęstych lasów tworzących Bory Żelaźnickie i zamieszkiwana przez kilkuset leśnych ludzi nieznających ani traktoru ani żadnych innych sprzętów poza telewizorem. Wieś ma specyficzny układ i tak naprawdę składa się z czterech oddalonych od siebie o kilka kilometrów osad - Dębniki, Kamasze, Pasieka i Żołudok Właściwy, a sama stacja leży mniej więcej w równej odległości od każdej z nich. Ponadto z przystanku korzystają mieszkańcy niezliczonej ilości mniejszych wiosek rozsianych na terenie Borów.

Zapomniana stacja w Przestrzałowicach wznowiła działalność po pięćdziesięciu latach. Powstała w latach czterdziestych jako przystanek załadunkowy kolejki, którą dowożono drewno i inne produkty lasu do Kościeliska, a następnie, po wybudowaniu drogi i likwidacji linii, została opuszczona. Sam budynek pochodzi z roku 1956 i do niedawna był wykorzystywany w różnych celach, między innymi jako sklep, magazyn oraz noclegownia. Przy okazji budowy Poleskiego Tramwaju przywrócono mu pierwotną funkcję, a niebawem planowany jest remont.

Przestrzałowice to nieduża wieś o stuletniej metryce. Nazwa osady wzięła się stąd, że leży ona nie w głębi lasu, ale na bardziej rolniczych terenach oddzielających kompleksy Borów Żelaźnieckich oraz Puszczy Rosieńskiej. W przeciwieństwie do większości wiosek położonych na trasie Tramwaju zamieszkują tu nie tylko Poleszucy, ale także potomkowie ludzi z różnych części Bialenii, którzy na początku ubiegłego wieku przybyli na Polesie do pracy w przemyśle drzewnym. Obecnie jest ich łącznie około dwustu. Stacyjna leży w odległości około kilometra od centrum wsi. Korzystają z niej także ludzie z okolicznych mniejszych punktów osadniczych takich jak przysiółki Gawin, Knagomierz, Bałwany czy Międzylesie.

Pierwszym przystankiem na trasie Tramwaju położonym już na terenie Puszczy Rosieńskiej jest niewielkie, liczące około dwóch tysięcy mieszkańców miasteczko Gejnówka. Rozwinęło się ono na bazie kilku dużych tartaków, które założono tu na początku ubiegłego wieku. Przy tej okazji wybudowano kolejkę przemysłową prowadzącą na zachód aż do Kościeliska, która jednak przestała działać w latach siedemdziesiątych. Tutejsze zakładu drzewne dają zatrudnienie większości mieszkańców Gejnówki oraz okolicznych osad. Stacja kolejowa to jeden z najwyższych budynków w mieście. Należy do jednej z bardziej imponujących w regionie i jest stopniowo przywracana do swojej pierwotnej funkcji.

Wbrew pozorom nazwa osady związana jest z jej pierwotną funkcją leśnej strażnicy królewskiej - siedziby gajowego: słowo "gajowy" w tutejszym dialekcie poleszuckim wymawia się jako "gejowy".

Doprowadzenie torów do wioski Rozógi było jednym z większych wyzwań w trakcie budowy Poleskiego Tramwaju. Miejscowość ta leży w głębi Puszczy Rosieńskiej i jest zamieszkiwana przez niespełna dwustu mieszkańców. Do niedawna prowadziła tutaj piaszczysta droga, co czyniło Rozógi miejscem okresowo niedostępnym dla postronnych - żywność i inne produkty były czasami zrzucane z pokładów samolotów i dowożone śmigłowcami. Co prawda w pobliżu przebiega trasa krajowej dziewiętnastki, ale wieś oddzielały od niej spore tereny bagienne. Wspólnymi staraniami władz Republiki oraz Rzeszy, a także fundatorów Tramwaju osuszono je i postarano się nową drogę, którą wykorzystano przy budowie. Następnie położono tory, a Rozógi stały się przystankiem na odcinku Gejnówka - JesterTown. Na potrzeby stacji przejęto opuszczony domek drewniany. Pomimo, że korzystają z niego także mieszkańcy kilkudziesięciu niewielkich okolicznych osad ruch jest raczej niewielki - ten rejon to jedna z bardziej dzikich części Polesia.

Niedługo po opuszczeniu stacji w Rozógach Poleski Tramwaj wkracza na terytorium lenna Mockeryshire stanowiącego dobra Karola Medycejskiego, jednego z fundatorów kolei. Jego nieformalną stolicą jest miasteczko Jester Town (po poleszucku zwane Slwyhglypiwefucksheepguugulglhucthulhu), położone 24 kilometry na zachód od Rozóg. Tutejszy dworzec jest spory jak na warunki regionu i wpisuje się w krajobraz architektoniczny całej miejscowości. Zewsząd dobiegają dźwięki narzekania na wszystko oraz dziadowania. Korzystają z niego mieszkańcy północnej części majątku.

Po przekroczeniu rzeki Rosień w Jester Town Poleski Tramwaj udaje się na południe, aby po osiemnastu kilometrach ponownie przekroczyć rzekę w okolicach północnej mierzei Jeziora Rosieńskiego. Tam znajduje się jedna z najbardziej charakterystycznych stacji będąca częścią słynnej Dziupli Bialeńskiego Związku Wędkarskiego. O tym co znajduje się po drugiej stronie tajemniczego tunelu przeczytać można w tym miejscu.