długo zastanawiałem się nad treścią tej przemowy, wykreślając w swoim notesie to jakieś słowo, to zdanie, gdy doszedłem do wniosku, że tu trzeba bez wydukanego referatu, ale z serca powiedzieć. Kraj nasz jak to pewien towarzysz powiedział, znalazł się nad przepaścią. Kolejny raz epidemia realiozy zdziesiątkowała ludność naszej wyspy, niwecząc wysiłki wielu osób dążących do zreformowania państwa i budowy stabilnego i rozwiniętego państwa. I choć ponieśliśmy wielkie straty, dalej żywe jest w Suderlandzie pokolenie pamiętające czasy świetności naszej wyspy, pokolenie, które narodziło się w tym kraju i nie wyobraża sobie emigrować. Tak jak i ja, w ojczyznie się urodzili i tu zostaną pogrzebani. Dzięki tym ludziom dziś można znowu mówić o szansie, jaka stoi przed naszym kochanym krajem. 

Wszystko wskazuje na to, że za kilka dni wejdzie w życie umowa stowarzyszeniowa między Bialenią a Suderlandem. Umowa ta stwarza duże możliwości dla naszych państw i liczę, że nasza współpraca z Republiką Bialeńską będzie układać się jak najlepiej, pozwalając naszym krajom na stabilność, rozwój, aktywność i ogromną satysfakcję z mikronacyjnej działalności. 

Chcielibyśmy dołożyć swoją cegiełkę do rozwoju mikroświata a mogą to tylko robić narody liczne, kreatywne i pełne optymizmu. Dlatego więc wzywam wszystkich Suderlandczyków do ujawnienia się. Niech ten wątek będzie naszym punktem zbornym. Wzywam do ożywionej dyskusji nad przyszłością kraju, nad kwestiami ustrojowymi, nad kulturą i gospodarką. Tu i od teraz! Miejmy w głowie to, że Suderland to nie ustrój, nie skrawek ziemi pośród wód mikro-oceanu. Suderland to grupa dobrych znajomych. Odbudujmy nasze przyjaźnie a wraz z nimi nasz kraj! 

Ku chwale Suderlandu!