Cytat:Pomimo, że egzotyczne Wyspy Przyjaźni wchodzą w skład Republiki od kilku lat ich obszar przez dłuższy czas nie był zagospodarowany i poza nieśmiałymi próbami stworzenia tu narracji niewiele się w tym zakresie działo. Ostatnią tego typu próbą było stworzenie na archipelagu odrębnego regionu pod nazwą „Departament Wysp Przyjaźni”. Jego gubernatorem we wrześniu 2019 został mianowany Kamil Veriopin. Pomijając fakt, że dość szybko się tym działaniem znudził, była to chyba najdalej posunięta próba zagospodarowania Wysp. W tamtym czasie powstała mapa archipelagu (wykonana przez Bialeńskie Biuro Kartograficzne). Opisano, a przynajmniej oznaczono położenie najważniejszych miast. Powstała także flaga i herb regionu, a nawet przez krótki czas funkcjonowały jednostki gwardii lokalnej.

Wobec zaniechania działań przez Gubernatora Kamila Veriopin oraz marazmu, jaki zapanował na wyspach, władze państwowe podjęły decyzję o przekazaniu w całości tego terenu pod zarząd Sił Zbrojnych. Ponieważ zbiegło się to w czasie z opuszczeniem przez regularne wojska terenu komunizującej Dżamahiriji Bialeńskiej, sprawa zagospodarowania archipelagu przez armię trafiła na podatny grunt.

Niemal natychmiast przystąpiono do reorganizacji Sił Zbrojnych i do budowy odpowiedniej infrastruktury dla wojska. Zbudowano sieć baz zarówno dla Wojsk Lądowych, jak i dla Marynarki Wojennej i Sił Powietrznych oraz powołano do życia nowe jednostki przeznaczone do stacjonowania na terenie archipelagu.

W przypadku Wojsk Lądowych była to w zasadzie jedynie restrukturyzacja korpusów zmechanizowanych, z których dwa pierwotnie stacjonowały na Wyspie Bialeńskiej, a jeden na Anatolii. Po zmianach strukturalnych 3. Korpus Zmechanizowany (dwudywizyjny) znalazł się właśnie na terenie Wysp Przyjaźni, natomiast 1 Korpus Zmechanizowany (trzydywizyjny) – pozostał na Wyspie Bialeńskiej. Z kolei 2 Korpus Zmechanizowany (czterodywizyjny) został skierowany na Anatolię.

W Siłach Powietrznych i Marynarce Wojennej militaryzacja Wysp Przyjaźni pociągnęła za sobą rozbudowę struktur i rozbudowę sprzętową. Powstało 9 Mieszane Skrzydło Lotnicze o sześciu eskadrach oraz przebazowano na Wyspę Nuria w całości Ośrodek Szkolenia Sił Powietrznych (dawniej stacjonował w Militarewie – na terenie obecnej Dżamahiriji Bialeńskiej), przy okazji zresztą uległ on restrukturyzacji i pewnym zmianom sprzętowym. Finalnie umozliwiło to wykorzystanie większości jego eskadr do utworzenia 11 Skrzydła Lotniczego (funkcjonuje jako jednostka bojowa tylko na czas mobilizacji i wojny).

Marynarka Wojenna przy okazji objęcia Wysp Przyjaźni we władanie wojskowe zakupiła kolejny lekki lotniskowiec i kilka mniejszych jednostek, co umożliwiło stworzenie w 1. Flocie Uderzeniowej kolejnej grupy bojowej. Jest to 14. Grupa Bojowa, której stałym miejscem bazowania jest zbudowana w Kavan (na Wyspie Wakana) 5. Baza Marynarki Wojennej. Baza ta zresztą jest o tyle nietypowa jeśli chodzi bazy Marynarki Wojennej RB, że posiada swoją „podbazę” czyli port wojenny w Fal na Wyspie Tasima – stacjonują tam mniejsze jednostki czyli eskadra korwet i eskadra okrętów patrolowych.

Również Korpus Kosmiczny, który w międzyczasie uzyskał status odrębnego rodzaju wojsk, praktycznie w całości został przeniesiony na Wyspy Przyjaźni. Zbudowana w tym celu dwie bazy – jedną na północno-zachodnim wybrzeżu Wyspy Wakana, a drugą na Wyspie Farkesja. Pierwsza baza, położona nieopodal miejscowości Far, jest miejscem stacjonowania samolotów kosmicznych, które startują poziomo z pasa startowego. Ponieważ zarówno samoloty kosmiczne, jak i myśliwce kosmiczne mogą być (dla zaoszczędzenia paliwa i zwiększenia zasięgu w kosmosie) wynoszone za pomocą rakiet nośnych, to baza posiada też dwa takie stanowiska startowe. Z kolei na Wyspie Farkesja zlokalizowano Ośrodek Badań Rakietowych, gdzie prowadzi się próby rakiet, nie tylko kosmicznych, ale również międzykontynentalnych pocisków balistycznych.

Stworzenie na Wyspach Przyjaźni strefy zmilitaryzowanej znacznie polepszyło możliwości szkoleniowe Sił Zbrojnych, ponieważ tereny ćwiczeń i poligony znajdują się z bezpośrednim sąsiedztwie baz wojskowych. Z tego powodu na Wyspy Przyjaźni są rotacyjnie wysyłani żołnierze ze związków taktycznych znajdujących się na Wyspie Bialeńskiej i Anatolii w celu odbywania ćwiczeń.

Jednocześnie przeniesienie Korpusu Kosmicznego z północno-wschodniej części Wyspy Bieleńskiej na Wyspy Przyjaźni poprawiło znacząco możliwości startów na orbitę – Wyspy Przyjaźni znajdują się blisko równika, co najlepiej pozwala na wykorzystanie ruchu obrotowego planety do zaoszczędzenia paliwa podczas startów rakiet i samolotów kosmicznych.

Napływ dużej ilości wojska na teren Archipelagu Wysp Przyjaźni wpłynął bardzo mocno na rozwój tego zakątka Republiki Bialeńskiej. Powstały nowe miejscowości (głównie w miejscach gdzie powstały bazy wojskowe), a dotychczasowe miasta w szybkim tempie rozrosły się i to często kilkukrotnie.

Rozbudowana infrastruktura cywilna na Wyspach Przyjaźni zachowała pewne elementy symboliczne wywodzące się z dawnego Departamentu Wysp Przyjaźni.

Flaga wysp pozostała niezmieniona i składa się z trzech poziomych pasów – żółtego, błękitnego i zielonego (licząc od góry). Na centralnym i najszerszym błękitnym pasie umieszczono dużą żółtą gwiazdę, która symbolizuje największą Wyspę Wakana, w otoczeniu mniejszych gwiazd, które symbolizują pozostałych 10 wysp archipelagu.

Herb Wysp Przyjaźni również mocno nawiązuje do dawnego herbu Departamentu Wysp Przyjaźni – pozostawiono główne błękitne pole z dużą żółtą gwiazdą. Dodano tylko u góry żółty pas, a na dole stylizowane, fioletowe fale zostały zamienione na stylizowane zielone wyspy na tle fioletowego obrazu morza. Natomiast na dolnym, zielonym polu dodano skrzyżowane lufy armatnie i miecz – jako symbol militaryzacji terenu archipelagu.

Stolicą Wysp Przyjaźni jest miasto Havane, położone w północno-wschodniej części Wyspy Wakana, na samym wybrzeżu. Znajduje się tutaj duży cywilny port morski, a pobliżu rozrastającego się miasta powstał port lotniczy (NBHA). Na tej największej wyspie archipelagu funkcjonuje także Kolej Havańska służąca zarówno cywilom, jak i wojskowym.

Wyspy przyjaźni mają łączną powierzchnię 138 200 kilometrów kwadratowych, z czego na poszczególne wyspy przypada:

Wyspa Wakana – 96 000 km2
Wyspa Sadia – 10 000 km2
Wyspa Nuria – 8 000 km2
Wyspa Sajfia – 6 500 km2
Wyspa Amaria – 5 200 km2
Wyspa Tasima – 3 500 km2
Wyspa Farkesja – 3 400 km2
Wyspa Alara – 3 200 km2
Wyspa Isza – 1 200 km2
Wyspa Balia – 900 km2
Wyspa Kamisa – 300 km2

Głównym motywem w herbie Havane jest latarnia morska. Symbolizuje ona związek tego miasta z morzem – w dawnych czasach funkcjonował tutaj pierwszy i przez długie lata jedyny port morski.

Tradycyjnie burmistrz Havane nosi również tytuł Gubernatora Wysp Przyjaźni i reprezentuje w kontaktach z władzami wojskowymi cywilną ludność archipelagu. W celu sprawnej współpracy z władzami cywilnymi, w Havane utworzono Komendę Garnizonu Wysp Przyjaźni. Komendant Garnizonu jest odpowiedzialny za kontakty z władzami cywilnymi i zapobieganiu konfliktów na styku wojsko-cywile.

Należy jednak przyznać, że tego rodzaju konfliktów nie ma zbyt dużo – w dużym stopniu mieszkańcami miast na Wyspach Przyjaźni są rodziny stacjonujących tutaj wojskowych, a ludność cywilna wysp w sporej mierze jest zatrudniona w rozlicznych obiektach wojskowych. W zasadzie prawie cała ludność Wysp Przyjaźni utrzymuje się z wojska: w Havane i innych większych miastach jak Wikant (na południu Wyspy Wakana), Delak (na wschodnim wybrzeżu Wyspy Wakana), Fal (Wyspa Tasima), Bana (Wyspa Sadia), Kanane (Wyspa Nuria) czy Teru (Wyspa Farkesja) funkcjonują w sporej liczbie np. lokale rozrywkowe, gdzie wolny czas spędzają wojskowi, którzy na stałe nie mieszkają na terenie archipelagu – żołnierze z ośrodków szkolnych, ci przebywający w ramach ćwiczeń czy młodzi żołnierze, którzy jeszcze nie założyli lub nie sprowadzili swoich rodzin na wyspy.

Ludność zajmująca się rolnictwem, produkcją żywności oraz rybołówstwem pod wieloma względami też zawdzięcza swoją egzystencję armii, która sama w sobie jest dużym rynkiem zbytu tych produktów. W zasadzie poza bazami wojskowymi i portami morskimi (Havane, Kavan, Wikant, Fal, Bana i Alar) oraz portem lotniczym (Havane), funkcjonuje tylko kilka dużych miejsc pracy dla cywilnej ludności:

• elektrownia atomowa Julen
  
• fabryka Zakładów Lotniczych Ronon Air Tech
  
• przedsiębiorstwo wydobycia ropy naftowej z morza, które obsługuje platformy wiertnicze
  
• rafineria
  
• port przeładunkowy
  

Poza elektrownią Julen, która mieści się na Wyspie Wakana – pozostałe wymienione wyżej przedsiębiorstwa są ulokowane na Wyspie Alara. Wyspa ta jest jedyną (poza kolonią karną na Wyspie Kamisa), która nie jest eksploatowana przez wojsko – są to cywilne tereny przemysłowe.

Dzięki odkryciu dużych złóż ropy naftowej pod dnem oceanu, w pobliżu Wysp Przyjaźni oraz funkcjonowaniu koło Julen elektrowni jądrowej archipelag jest niezależny energetycznie, a armia i mieszkańcy mają pod dostatkiem paliw płynnych.

Pomimo tego, że ze względu na wszechobecną żandarmerię (której ilość znacznie przekracza siły policyjne) przestępczość na Wyspach Przyjaźni jest bardzo niewielka, to na Wyspie Kamisa (najmniejsza i oddalona od reszty wysp) funkcjonuje kolonia karna, gdzie zsyła się bialeńskich przestępców – głównie sprawców najcięższych zbrodni.
Trzy wyspy czyli Amaria, Isza i Balia są całkowicie niezamieszkałe i służą jako tereny poligonowe, choć poza nimi na innych wyspach również znajdują się poligony i tereny ćwiczeń – zwykle w okolicach baz wojskowych.

Miejscowości Archipelagu Wysp Przyjaźni:

Wyspa Wakana

Havane – 300 000 mieszkańców,
Kavan – 150 000 mieszkańców,
Wikant – 70 000 mieszkańców,
Delak – 50 000 mieszkańców,
Julen – 45 000 mieszkańców,
Vak – 40 000 mieszkańców,
Filex – 10 000 mieszkańców.
Swar – 9 000 mieszkańców,
Tus – 8 000 mieszkańców,
Far – 7 000 mieszkańców,
Arad – 4 000 mieszkańców,
Kras – 3 500 mieszkańców,

Wyspa Sadia

Bana – 60 000 mieszkańców

Wyspa Nuria

Kanane – 55 000 mieszkańców

Wyspa Sajfia

Opena – 30 000 mieszkańców

Wyspa Tasima

Fal – 25 000 mieszkańców

Wyspa Farkesja

Teru – 30 000 mieszkańców

Wyspa Alara

Alar – 15 000 mieszkańców
Raf – 2 500 mieszkańców

Łącznie na Wyspach Przyjaźni mieszka 914 000 ludzi, co daje średnią gęstość zaludnienia 6,6 osoby na kilometr kwadratowy. Oczywiście dotyczy to ludności cywilnej (w tym rodzin służących na wyspach żołnierzy oraz pracowników cywilnych baz wojskowych) – dodatkowo na terenie archipelagu stacjonuje łącznie około 120 000 żołnierzy, choć ze względu na rotację szkolonych w ośrodkach szkolnych liczba ta ulega częstym zmianom.