A. Ordyński, Stosunki bialeńsko-brodryjskie

Republika Bialeńska powstała 15 listopada 2013 roku. Ojcami Założycielami byli członkowie Komitetu Założycielskiego: Andrzej Swarzewski, Jan de Kaniewski, Konstanty Jerzy Michalski, Abdullah Aykm (tj. Baltazar Dostojewski - AS.2021) oraz Maciej Kamiński. Federacja Brodryjska powstała natomiast trzy miesiące później, 14 lutego 2014 roku. W jej skład weszła Bałmucja (wschodnia część terytorium Niedźwiedzia), Kraj Kranodarski (dawna Sowiecja), a niedługo później dołączony został Kraj Antalski (zachodnie terytoria Niedźwiedzia). Traktat pomiędzy Brodrią, a Bialenią został podpisany już 19 lutego w Stołecznym Mieście Wolnogradzie, pomiędzy Prezydentem Republiki Bialeńskiej Andrzejem Swarzewski, a tymczasowym zarządcą Federacji Brodryjskiej Władimirem Grutinem (tj. Greninem - AS.2021). Niestety przebieg debaty parlamentarnej nad przyjęciem traktatu znajduje się na zamkniętym, archiwalnym forum Republiki, do którego obecnie nie mam dostępu. Bialenia, Brodria oraz NUPIA były przez pewien czas głównymi sojusznikami. Niestety w późniejszym okresie doszło do rozłamu bialeńsko-brodryjskiego, którego skutki widać do dzisiaj .Na szczęście władze obu największych państw Nordaty podejmują działania zmierzające do naprawy relacji. W swojej książce profesorskiej postaram się opisać jak najdokładniej stosunki brodryjsko-bialeńskie, aby osoby zainteresowane historią mogły jak najwięcej się o niej dowiedzieć, a władze obu państw mogły wyciągnąć naukę z burzliwego przebiegu stosunków obu państw sojuszniczych. Pomimo pewnych trudności w naszych stosunkach uważam, iż Bialenia i Brodria powinny ze sobą współpracować. Traktat Swarzewski Smirnoff był dobrym krokiem w stronę resetu naszych stosunków i dania sobie nawzajem kolejnej szansy.

Pod koniec maja w Republice Bialeńskiej powstał Bialeński Związek Wolnomularski. Inicjatywa powstała z inicjatywy m.in. Konstantego Jerzego Michalskiego, Tobiasza von Richtoffena i Feliksa Spirkina. Jednym z celów było stworzenie internacjonalnego superpaństwa, ograniczone tymczasowo do stworzenie nordackiej konfederacji. Ideę tą nazwano pannordatyzmem. Już 31 maja Fiodor Dostojewski [Adam Aleksander Dostojewski - AS.2021] pisał: „Idee masonów mogą się wydawać niektórym szlachetne, ale czy na pewno dążą jedynie do ich osiągnięcia. Wszyscy dobrze wiemy, że masoni chcą zawładnąć nad całym światem.„ Był to tylko początek brodryjskiej akcji przeciwko masonerii, którą widzieli jako zagrożenie dla suwerenności Federacji. Pomimo antymasońskiej kampanii środowisk konserwatywnych, Blok „Ojczyzna”, Pan Sabatowski oraz mniejszość bialeńska w Brodrii optowały za wolnomularskimi ideami pannordackiej konfederacji bialeńsko-brodryjskiej. W trakcie debaty nad konfederacją Fiodor Dostojewski wypowiedział słynne słowa: „Skoro mówimy niet [pannordatyzmowi] to niet. Głównym wątkiem na forum brodryjskim, w którym poruszono pannordatyzm i masonerię był „Federacja Nordaty, masoni, pan nordatyzm”. Pozwolę sobie streścić w tym rozdziale tą niezwykle ciekawą debatę i zacytować ciekawsze wypowiedzi. Rozmowa została rozpoczęcia przez znanego działacza wolnomularskiego i ówczesnego MSZ Bialenii, Konstantego Jerzego Michalskie. Napisał on: Pan-nordatyzm to doktryna polityczna głosząca jedność wszystkich narodów zamieszkujących Kontynent Północny. Celem pan-nordatyzmu jest zbliżenie do siebie kulturowo i towarzysko wszystkich państw nordackich, a w przyszłości zjednoczenie wszystkich aktywnych państw Nordaty w jeden, silny organizm państwowy. - Dokładnie, w Konfederację Państw Nordaty. Nie myślimy tu o podporządkowaniu jednemu państwu drugiemu, a utworzeniu wspólnego forum i wybranie wspólnego rządu składającego się z obywateli obydwu krajów, nigdy z jednego. Podsumowując - New Micronation Order. Myślimy tu o na tą chwilę trzech krajach - Brodrii,II RP, nas - Bialenii i Siedmiogrodzie. Po sukcesie Konfederacji Nordackiej, będziemy proponować dołączyć innych, aż utworzymy swoisty odpowiednik Bastion Order - żadna mikronacja nie upadnie, nie upadnie jej forum, bo będziemy mieli wspólne i będziemy mogli tej mikronacji dać zastrzyk aktywności. Ale zacznijmy od własnego poletka, jak się rozpatrujecie na tą sprawę? Decymus Radelli już w pierwszej wypowiedzi zaproponował referendum, które rzeczywiście zostało później przeprowadzone w formie konsultacyjnej. Ale o nim przeczytają Państwo później. Fiodor Dostojewski, znany już wówczas ze swoich antymasońskich poglądów, wyraził zaniepokojenie o niezależność i różnorodność państw Nordaty, a także o możliwość zatarcia się kultur. Powiedział: „Ja osobiście nie wyobrażam sobie mikroświata jednolitego, bez podziałów, bez państw i państewek, szarego...NUDNEGO.” Władimir Grutin, ówczesny przywódca Brodrii stwierdził natomiast, iż takie połączenie mogłoby zniszczyć Brodrię, jak i Bialenię. Dramatyczne przemówienie wygłosił Martin von Primisz, przywódca Jednej Bialenii, a obecnie także Prezydent Republiki Bialeoskiej. Ze względu na wyjątkowy charakter tej wypowiedzi i Jej wstrząsający charakter uznałem, iż Czytelnik powinien zapoznać się z nim w całości: Brodria istnieje 4 miesiące, Bialenia 7 obie nacje na przekór światowej tendencji jako silne i tworzone z pomysłem ciągle się rozwijają (Bialenia ma już 20 zarejestrowanych obywateli), hura, cieszmy się i świętujmy, ale należy pamiętać że działamy póki co na fali młodości WBREW ogólnej tenedencji. Ile może płynąć pod prąd? Pół roku? 3 kwartały? Rok? I co potem? Za pół roku zarówno Brodia, jak i Bialenia będą młodymi państwami położonymi w zaścianku cywilizacji, już nie dynamicznymi tygrysami, a krajami w najlepszym razie "stabilnymi" czytaj tracącymi ledwie 2-3 obywateli na kwartał i co wtedy? A jeśli najlepszy plan się nie sprawdzi? Papierowych tygrysów było juz wielu Santania, Republika Palmowa, kto dziś o nich pamięta? Jedynym sposobem aby we współczednych czasach i przy współczesnym kryzysie zapewnić sobie życie to jak najszybsze niedołączenie do ścisłej czołówki i dlatego mówimy tylko o Dreamlandzie, czy Sarmacji. Nie chcemy im nic udowaniać, chcemy jedynie za rok o tej porze żyć na godnym poziomie i prosperować, a nie egzystować z 3 aktywnymi obywatelami! Teraz padają tu wielkie słowa o indywidualnej kulturze, czy aspiracjach. Pan Grutin mówi o rozpoznawalności Brodii w mikroświecie, a ja chciałbym mu tylko przypomnieć że Austrio-Węgry też były rozpoznawalne, śmiem twierdzić że "troszeczlę" bardziej od Brodrii, a gdzie teraz są? Izolacjonizm we wspomnianej już Sarmacji popadło najpierw w marazm, po czym by powoli zaczęło umierać, a jako że zawsze było za swojego życia traktowane na "zachodzie" jako sezonowa nacja nikt po nim nie płacze i nie ma wielkich prób reanimacji. W 2016 roku nikt nie pamięta że coś takiego jak FB istniało. A teraz wybierzcie swoją drogę.” Podobną opinię prezentowali zwolennicy zjednoczenia z obu państw, jednakże ta wypowiedź moim zdaniem zasłużyła na umieszczenie Jej w tej książce. Zwolennicy niezależności nie dali się jednak przekonać i do końca debaty podkreślali wartość suwerenności Brodrii, jak i obawy w stosunku do wolnomularskiego charakteru idei pan nordatyzmu, budzącej negatywne skojarzenia związane ze światem realnym. Oficjalne stanowisko Brodryjskiej Partii Konserwatywnej brzmiało: Brodryjska Partia Konserwatywna w trosce o bezpieczeństwo kraju i pomyślność obywateli nie uznaje pan- nordatyzmu jako drogi do wyjścia ze światowego kryzysu mikronacyjności. Federacja Brodryjska nie widzi w tej idei korzyści dla rozwoju swojej państwowości, aczkolwiek nie mamy zamiaru zabraniać rozwoju tejże idei jeśli ma ona na celu wyłącznie dobro i niezawisłość Federacji Brodryjskiej i jej bytu państwowego. Na dzień dzisiejszy, zdaniem Brodryjskiej Partii Konserwatywnej Federacja Brodryjska powinna zostać biernym obserwatorem procesów integracyjnych na Nordacie. 3 czerwca 2014 roku wyborcom zadano pytanie: „Czy jesteś za dołączeniem Federacji Brodryjskiej do konfederacji na Nordacie?”. Od samego początku podkreślano niewiążący charakter referendum oraz jego konsultacyjną rolę. Remis 6:6 w głosach sprawił, że brodryjskie władze nie zdecydowały się na podjęcie zdecydowanych kroków, zmierzających do zjednoczenia Nordaty. W okresie debaty w Brodrii, Bialenia anektowała Republikę Ludową Siedmiogrodu. Krok ten był uważany za początek drogi do Zjednoczonej Nordaty, jednakże okazał się też ostatnim krokiem w tym kierunku. 14 lipca obywatele podjęli decyzję o niepodległości Republiki Ludowej Siedmiogrodu, która jednakże w późniejszym okresie nie wykazywała większej aktywności. Bialeńskie wolnomularstwo do dnia dzisiejszego kojarzy się negatywnie w Federacji i pomimo dobrych chęci obu stron, ostre debaty pozostawiły kolejną rysę na stosunkach bialeńsko-brodryjskich.

Po rozłamie bialeńsko-brodryjskim władze obu państw postanowiły dążyć do naprawy relacji oraz uratowania sojuszu. Front Odnowy Rewolucji sprawujący w Republice Bialeńskiej władzę od czerwca do sierpnia 2014 roku uznał zawarcie kompromisu z Brodrią za jeden z głównych celów. Pomimo starań władz obu państw, społeczeństwa są do dnia dzisiejszego podzielone przez spór o pan nordatyzm, przecieki z rozmowy Władimira Grutina i reakcje na tą sytuację oraz zbyt ostre wypowiedzi z obu stron. Na forum Republiki Bialeńskiej „Brodria wątek zbiorczy” liczy sobie 182 odpowiedzi i jest tym samym szóstym najaktywniejszym tematem na forum. Początkowo wątek ten był miejscem dyskusji o przyłączeniu Federacji Brodryjskiej do Bialenii oraz miejscem na próby porozumienia, później jednakże stał się w dużej mierze miejscem wylewania wzajemnych żalów. Również w okresie próby naprawy relacji, sojusz wystawiany był na próby ze strony sceny politycznej. Parlament Republiki Bialeńskiej zerwał traktat bialeńsko-brodyjski. Ustawa o zerwaniu została jednak zawetowana przez Prezydenta Republiki Bialeńskiej Andrzeja Swarzewskiego. W tym samym czasie doszło do podpisania Paktu Swarzewski-Smirnoff, który wywołał wielkie kontrowersje w Republice i był jednym z powodów przegranej Andrzej Swarzewskiego w następnych wyborach prezydenckich. Oto treść Paktu:

Należy oczekiwać dalszych działań zmierzających do naprawi relacji bialeńsko-brodryjskich. Obecnie usunięto większość powodów do wzajemnej niechęci, zarówno prezydenci obu państw: Martin von Primisz i Dmitrij Smirnoff, jak i ministrowie spraw zagranicznych: Fiodor Dostojewski i Kristian Iversen, nie mają powodów do wzajemnej niechęci, która miała czasem miejsce w przypadku poprzedników.

Podsumowując, uważam, iż każda osoba zainteresowana przebiegiem stosunków bialeńsko-brodryjskich dowiedziała się o nich bardzo wiele. Przedstawienie chronologii wydarzeń w historii kontaktów międzynarodowych obu państw, wraz z dokumentami i przemówieniami dopasowanymi do poszczególnych wydarzeń, a także wywiady uzupełniające książkę, przedstawiły Czytelnikowi w miarę pełny obraz relacji pomiędzy Republiką i Federacją. Oczywiście historycy mogą pochylić się w większym stopniu nad konkretnym okresem stosunków, jednakże książka ta nakreśliła pewnego rodzaju podstawy, którymi będą się kierować kolejni historycy stosunków bialeńsko-brodryjskich. Chciałbym, aby takie osoby się znalazły i kontynuowały moją pracę, dokładając swoje spostrzeżenia do historii relacji pomiędzy dwoma największymi państwami naszego regionu. Ponowne, chronologiczne studiowanie tych kontaktów było dla mnie zajęciem ciekawym, pomimo tego, iż już wcześniej wszystko to przeżyłem. Myślę, że i dla innych osób, które wcześniej uczestniczyły w tej historii, lektura ta będzie podróżą sentymentalną. Ludzie mają to do siebie, że uczą się na błędach. W naszej wspólnej historii popełnialiśmy wiele błędów. Jednym z celów tej książki jest pokazanie naszych błędów, abyśmy mogli wyciągnąć z nich wnioski i nie popełniać ich ponownie we wzajemnych relacjach, ale też i w relacjach z innymi narodami. Dziękuję bardzo wszystkim osobom, które przyczyniły się do napisania tej pracy naukowej, zwłaszcza Fiodorowi Dostojewskiemu, który służył mi radą oraz pomagał odkryć ważne miejsca na archiwalnym forum Federacji Brodryjskiej. Szczególne podziękowania należą się też wszystkim osobom, które zgodziły się udzielid mi wywiadu. Bez Państwa ta książka nie mogłaby powstać. Dziękuję wreszcie wszystkim Czytelnikom, którzy przeczytali książkę w całości lub w częściach. Liczę, że każdy wyniesie coś z pouczającej historii trudnych relacji brodryjsko-bialeńskich. Książkę tą należy polecić wszystkim przywódcom młodych mikronacji, które dopiero wchodzą w pierwsze relacje międzynarodowe. Z pewnością dowiedzą się z niej co powinni robić, a czego powinni unikać w relacjach z innymi krajami. Życzę sobie i wszystkim Bialeńczykom oraz Brodryjczykom, aby dalsza, niespisana jeszcze część stosunków bialeńsko-brodryjskich, była jeszcze bardziej pozytywna i jeszcze bardziej owocna.