A. A. von Vinicis-Dostojewski, Etykieta honorowa

Etykieta honorowa

czyli

szeroko rozumiane zasady należytego postępowania
zarówno podczas spotkań oficjalnych, jak i w czysto prywatnych dysputach
arystokratom dla przypomnienia, ludowi zaś do nauki przeznaczona

Przedmowa

Po dziś dzień nie uregulowana jest sytuacjach należytej tytulatury względem tychże najbardziej zasłużonych dla kraju obywateli, którzy to arystokratami winni się zwać. Problem ów wielokrotnie podejmowany przez Bialeńczyków nigdy nie zakończył się wypracowaniem konsensusu. Dlatego też Klub Konserwatywny im. Josepha de Maistre'a postanawia puścić w obieg tę broszurę coby przedstawić swoje zdanie na kwestię etykiety oraz wznowić dyskusję na jej temat. Tak więc broszura niniejsza traktować będzie o zwrotach, których winniśmy używać wobec „nobilitowanych” tudzież listę starszeństwa tytułów.

Tytuły szlacheckie

Tytuły szlacheckie zgodnie z ustawą o tytułach szlacheckich układają się podług następującej listy:

Katechon, czyli posiadacz przynajmniej 400 folwarków
Elektor, czyli posiadacz przynajmniej 300 folwarków
Para, czyli posiadacz przynajmniej 200 folwarków
Granda, czyli posiadacz przynajmniej 150 folwarków
Wielki Kniaź (Wielki Książę), czyli posiadacz przynajmniej 100 folwarków
Kniaź (Książę), czyli posiadacz przynajmniej 75 folwarków
Lord (dawniej Earl), czyli posiadacz przynajmniej 50 folwarków
Margrabia, czyli posiadacz przynajmniej 30 folwarków
Hrabia, czyli posiadacz przynajmniej 18 folwarków
Wicehrabia, czyli posiadacz przynajmniej 12 folwarków
Baron, czyli posiadacz przynajmniej 6 folwarków
Szlachcic, czyli posiadacz przynajmniej 3 folwarków

Naturalnie tytułom męskim winny odpowiadać ich żeńskie zamienniki, a więc szlachcic – szlachcianka, baron baronessa etc. Należy także pamiętać, iż tytuły szlacheckie [arystokratyczne] w Bialenii, dotychczas będącej państwem demokratycznym nadają je specyficznego klimatu, ale także uwydatniają, zapewne nieco skrytą tendencję do monarchii.

Tytulatura honorowa

Podczas przemówień publicznych, ważnych świąt państwowych winniśmy trzymać się należytej tytulatury wobec arystokracji. Tak więc:

Do Katechona zwracamy się „Wasza Najeminentniejsza Wysokość Katechonie Powstrzymujący Bialenię Przed Upadkiem” bądź „Wasza Najeminentniejsza Wysokość Katechonie” (tylko w rozmowach prywatnych) o Katechonie mówimy zaś „Jego Najeminentniejsza Wysokość Katechon Powstrzymujący Bialenię Przed Upadkiem” bądź „Jego Najeminentniejsza Wysokość Katechon” (tylko w rozmowach prywatnych).
Do Elektora zwracamy się „Wasza Ekscelencjo Elektorze”, o Elektorze mówimy zaś „Jego Ekscelencja Elektor”.
Do Granda zwracamy się „Najeminentniejszy Grandzie”, o Granadzie mówimy zaś „Najeminentniejszy Grand”.
Do Para zwracamy się „Wielce Znamienity Parze”, o Parze mówimy zaś „Wielce Znamienity Par”.
Do Wielkiego Kniazia zwracamy się „Wasza Wielkoksiążęca Wysokość”, o Wielkim Kniaziu mówimy zaś „Jego Wielkoksiążęca Wysokość”.
Do Kniazia zwracamy się „Wasza Książęca Mość” lub "Jaśnie Oświecony”, o Kniaziu mówimy zaś „Jego Książęca Wysokość” lub „Jaśnie Oświecony”.
Do Lorda zwracamy się „Jaśnie Panie” lub „Jaśnie Wielmożny Panie”; o Lordzie mówimy „Jaśnie Pan” lub „Jaśnie Wielmożny Pan”.
Do Margrabiego zwracamy się „Jaśnie Panie Margrabio”; o Margrabim mówimy „Jaśnie Pan Margrabia”.
Do Hrabiego zwracamy się „Jaśnie Panie” lub „Jaśnie Wielmożny Panie Hrabio”; o Hrabim mówimy „Jaśnie Pan” lub „Jaśnie Wielmożny Pan Hrabia”.
Do Wicehrabiego zwracamy się „Mości Panie Wicehrabio”; o Wicehrabim mówimy „Mości Pan Wicehrabia”.
Do Barona zwracamy się „Mości Panie Baronie”; o Wicehrabim mówimy „Mości Pan Baron”.
Do Szlachcica zwracamy się „Waszmość Panie”; o Szlachcicu mówimy zaś „Jegomość Pan”.

Tytulatura dyplomatyczna

Do zagranicznych dyplomatów tudzież Głów Państw, będących republikami winniśmy zwracać się „Wasza Ekscelencjo” lub „Jego Ekscelencja". Do zagranicznych monarchów winniśmy zwracać się w zależności od tytułu: „Wasza Cesarska Mość"; „Wasza Królewska Mość"; „Wasza Książęca Mość” etc. lub „Jego Cesarska Mość”; „Jego Królewska Mość”; „Jego Książęca Mość” etc.

Następcom tronów przysługują analogiczne tytuły, lecz przymiotnik „Mość”, wymienia się na „Wysokość”. Notabene ów przymiotnik („Mość”) jest zagwarantowany tylko i wyłącznie dla panujących monarchów. Dużym nietaktem jest użycie go wobec osoby, niebędącej władcą danego kraju.

Przywódcom religijnym, pełniącym role polityczne przysługuje tytuł „Wasza Świętobliwość”/„Jego Świętobliwość”. Używany jest on zwłaszcza przez Patriarchę Rotryjskiego.

Naturalnie są to ino uniwersalne zasady tytulatury, większość monarchii posiada własne prawo dworskie, gdzie zapisane są wszystkie tytuły oraz zwroty honorowe, przysługującej arystokracji tudzież rodzinie monarszej. Warto więc, z szacunku dla tradycji danego państwa monarchistycznego, wiedząc, że będzie się miało styczność z przybyszami z tegoż kraju, sięgać do prawa dworskiego, to z pewnością ułatwi komunikację na szczeblu protokolarnym.

Nie wskazane jest, zwłaszcza w przypadku zagranicznych dyplomatów, a tem bardziej wobec Głów Państw używać podczas oficjalnych wystąpień skróconych form eg. WKM, WE etc.

Posłowie

Pamiętajmy o podstawowej zasadzie tytulatury, winniśmy zwracać się do danej osoby/dyplomaty/głowy państwa, tak jak sobie ona tego życzy, zgodnie ze zwyczajem, jaki przyjął się w kraju, z którego pochodzi. Łączę wyrazy największej rewerencji wobec wszystkich czytelników niniejszej broszury, a także zachęcam do wymiany poglądów.

/-/ Adam Aleksander von Vinicis-Dostojewski