Struktury organizacyjne Wojsk Lądowych zostały oparte na systemie brygadowym z zapewnieniem właśnie brygadom jak największej samodzielności i zdolności do działania nawet bez wsparcia ze szczebla wyższego. Zastosowano dwa typy brygad zmechanizowanych – ciężką i lekką. Brygada ciężka ma gąsienicowe bojowe wozy piechoty, a brygada lekka ma kołowe bojowe wozy piechoty. Podobne różnice występują w przypadku wozów wsparcia ogniowego – w brygadach lekkich kołowe, a w ciężkich gąsienicowe. Każda brygada ma 3 bataliony zmechanizowane, przy czym w te w brygadach ciężkich mają po dwie kompanie zmechanizowane i dwie kompanie czołgów, natomiast w brygadach lekkich bataliony mają po trzy kompanie zmechanizowane i jedną kompanię czołgów. Biorąc pod uwagę, że bataliony zmechanizowane mają własną kompanię wsparcia (samobieżne moździerze 120 mm) oraz dość rozbudowaną logistykę to również zdolność batalionów do samodzielnego działania jest bardzo duża.

Dzisiejszy wykład będzie dotyczył najniższych szczebli dowodzenia czyli drużyny i plutonu.

Tworząc współczesne struktury bialeńskiej armii należało przyjąć odpowiednią liczebność drużyny i plutonu oraz możliwie optymalny ich skład i uzbrojenie.

Liczebność drużyny determinują możliwości przewozowe zastosowanych wozów bojowych. W przypadku armii bialeńskiej zarówno gąsienicowy, jak i kołowy bojowy wóz piechoty ma 3-osobową załogę oraz miejsca dla 8 żołnierzy desantu. Przyjęcie układu drużyny 11-osobowej byłoby bardzo atrakcyjne – bo wtedy po spieszeniu można by utworzyć dwie 4-osobowe sekcje. Niestety w takim przypadku nie pozostałoby ani jedne wolne miejsce w pojeździe. Na taki krok trudno się jednak zdecydować, ponieważ w toku działań bojowych nie można by w żaden sposób wzmocnić drużyny i plutonu np. poprzez przydzielenie specjalisty, którego w drużynie nie ma np. sapera lub snajpera.

Przyjęto więc drużynę 10-osobową, która składa się z dowódcy, 6 żołnierzy działających w spieszeniu oraz 3-osobowej załogi BWP (dowódca, który jednocześnie jest z-cą d-cy drużyny, działonowy oraz kierowca). Aby zachować odpowiednią siłę ognia w drużynie umieszczono dwa zasilane taśmowo karabinki maszynowe. W razie konieczności drużynę można podzielić na dwa zespoły ogniowe składające się ze strzelca/celowniczego kbkm, żołnierza uzbrojonego w karabinek z granatnikiem podwieszanym 40 mm oraz strzelca z karabinkiem, który dodatkowo jest wyposażony w lekki, jednorazowy granatnik przeciwpancerny.

Taki układ umożliwia w razie potrzeby również modyfikację składu i uzbrojenia. Jeżeli z jakiś przyczyn karabinki maszynowe nie są bronią odpowiednią to można przydzielić drużynie uniwersalny karabin maszynowy. Można to zrobić na dwa sposoby:

1/ Korzystając z wolnego miejsca w BWP dołączyć do drużyny jedenastego żołnierza i jeden kbkm zamienić na ukm – z dwuosobową obsługą. Drużyna w tym przypadku będzie dysponować zarówno ukm, jak i jednym pozostałym kbkm – a ilość spieszanych żołnierzy wzrośnie do 8.

2/ Wymienić dwa kbkm, na jeden ukm - w tym przypadku jeden ze strzelców/celowniczych kbkm zostaje celowniczym ukm, a drugi jego pomocnikiem przenoszącym amunicję. W tym przypadku ilość spieszanych żołnierzy dalej wynosi 7, a w BWP pozostaje wolne miejsce.

Przyjęty układ zapewnia więc dość sporą elastyczność w działaniu.

Tworząc bialeńskie plutony najpierw należało ustalić jaką ilością wozów bojowych pluton będzie dysponował. Można było stworzyć zarówno plutony o 3 pojazdach, jak i o 4 pojazdach. Z punktu widzenia działań na pojazdach korzystniejszy jest układ plutonu z czterema pojazdami. O ile na otwartych przestrzeniach taki układ nie zyskuje przewagi nad układem z trzema pojazdami – to już na terenach urozmaiconych i zurbanizowanych przewagę zyskuje układ plutonu z czterema pojazdami. Cztery pojazdy plutonu w trudnym terenie działają parami, osłaniając się wzajemnie – co znacznie utrudnia ich zniszczenie z niespodziewanego kierunku. Dotyczy to zarówno czołgów, jak bojowych wozów piechoty oraz wozów wsparcia ogniowego.

Decydując się układ czterech pojazdów w plutonie zmechanizowanym trzeba było odpowiednio wykorzystać możliwości przewozowe czwartego pojazdu – pojazdu dowódcy plutonu. Ponieważ w drużynach (w ich układzie typowym) są tylko karabinki maszynowe, to w stworzonej drużynie dowódcy (ponieważ pozostaje pod bezpośrednim dowództwem dowódcy plutonu) umieszczono uniwersalny karabin maszynowy z 2-osobową obsługą (celowniczy i jego pomocnik). Broń zasilana amunicją karabinową służy jako wsparcie ogniowe w sytuacjach gdy odpowiedniego wsparcia ogniowego nie mogą udzielić bojowe wozy piechoty. Z tego samego powodu w drużynie dowódcy umieszczono 3-osobową obsługę (celowniczy, pomocnik i amunicyjny) lekkiego działa bezodrzutowego. W drużynach bowiem znajdują się tylko lekkie jednorazowe granatniki przeciwpancerne, których możliwości zwalczania celów opancerzonych są dość ograniczone. Lekkie działo bezodrzutowe może zwalczać zarówno pojazdy lepiej opancerzone (choć współczesnym czołgom podstawowym może zagrozić tylko w bardzo sprzyjających okolicznościach), jak i przy zastosowaniu pocisków odłamkowo-burzących zwalczać siłę żywą oraz umocnienia polowe. Można też za jego pomocą postawić zasłonę dymną lub użyć pocisków zapalających. Szóstym żołnierzem w drużynie dowódcy jest sanitariusz. W bojowym wozie piechoty pozostaje jedno miejsce do wykorzystania w razie potrzeby wzmocnienia plutonu specjalistą nie występującym w jego składzie.

Również osoby działające za granicą, które mogłyby przedstawić tamtejsze rozwiązania.