Alqiama - Wersja do druku +- Forum Republiki Bialeńskiej (https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/noweforum) +-- Dział: Instytucje i jednostki organizacyjne (https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/noweforum/forumdisplay.php?fid=6) +--- Dział: Archiwum (https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/noweforum/forumdisplay.php?fid=134) +---- Dział: Zespół Archiwalny "Samorządy i Państwa Stowarzyszone" (https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/noweforum/forumdisplay.php?fid=393) +----- Dział: Archiwum Dżamahiriji Bialeńskiej (https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/noweforum/forumdisplay.php?fid=39) +------ Dział: Życie Dżamahriji (https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/noweforum/forumdisplay.php?fid=64) +------ Wątek: Alqiama (/showthread.php?tid=3218)

Alqiama - Andrzej Płatonowicz Ordyński - 11-03-2022 Abdullah ibn Sina al-Rajn (1802-1871) był bengazijskim przywódcą religijnym i prekursorem islamskiego odrodzenia religijnego w Bialenii. Odebrał staranne wykształcenie koraniczne, co pozwoliło mu na pracę jako kadi (sędzia muzułmański). W latach 40. XIX wieku stanął na czele reformatorskiego i purytańskiego ruchu religijnego Alqiama, który wkrótce objął swoimi wpływami całą Aharię i rozpoczął działalność misyjną w schrystianizowanych oraz zsekularyzowanych częściach Bialenii. Zwolennicy al-Rajna utworzyli sieć medres (szkół teologicznych), uwieńczonych powstałym w 1867 r. Uniwersytetem Mahdiego w Bengazi. Część wiernych pod wpływem nauk Alqiamy żyło w odizolowaniu od świata w samowystarczalnych wspólnotach (zawijach).  Ibn Sina i jego zwolennicy nie ograniczali się wyłącznie do teologii (stanowiącej próbę połączenia tradycji sunnickich z szyickimi), ani mistycyzmu (przeważnie w wydaniu sufickim, ale nie bez inspiracji z kręgu chrześcijańskiej tradycji ezoterycznej). Gdy osiągnęli silną pozycję w społeczeństwie Aharii (w 1870 r. co trzeci mieszkaniec północnej Bialenii był silniej lub słabiej związany z Alqiamą), zaczęli wysuwać coraz bardziej zaawansowane postulaty polityczne. Odnosili się wrogo do chrześcijaństwa, a zwłaszcza rotryzmu, dostrzegając w nim przeciwnika w walce o rząd dusz. Sprzeciwiali się też reformom struktury społecznej. Następcą twórcy tariki został jego trzeci syn Muhammad (1837-1920). W pierwszej dekadzie przywództwa kontynuował linię ojca, później jednak podążył w kierunku nadmiernie ortodoksyjnym, co doprowadziło do odpływu zwolenników Alqiamy, zwłaszcza wśród ludzi lepiej wykształconych i kształtującej się klasy robotniczej. Na początku XX w. na skutek kontrowersji doktrynalnych oraz personalnych ambicji, grupa rozpadła się na liczne sekty. Część z nich podążała w kierunku ekstremizmu politycznego, inne skupiły się na mistyce, a jeszcze inne wybrały drogę dostosowania się do współczesności. Obecnie tarika Alqiama uznawana jest w Zielonym Kościele za pełnoprawną drogę poznania i uwielbienia Allaha. Ibn Sina al-Rajn zaliczony został w poczet świętych.