Wykład z tematu:
Sprzęt lotniczy Sił Zbrojnych Republiki Bialeńskiej.

Wykład nr 1 – Lekki samolot bojowy w lotnictwie bialeńskim.

Klasa lekkich samolotów bojowych zwanych również LAS (Light Air Support), do których należy również bialeński RAT AP-3  wywodzi się z turbośmigłowych samolotów szkolno-treningowych. Nowoczesne, turbośmigłowe samoloty szkolno-treningowe mają możliwość przenoszenia uzbrojenia służącego do zaawansowanego treningu pilotów wojskowych, a niektórych uboższych krajach pełniły rolę maszyn bojowych. Zapotrzebowanie na taką klasę samolotów bojowych spowodował, że na bazie samolotów szkolno-treningowych zaczęły powstawać lekkie samoloty bojowe, już od podstaw projektowane jako uzbrojone maszyny bojowe. Osiągi tych samolotów są zbliżone do osiągów jakie miały samoloty myśliwskie z okresu DWS.

Bialeński RAT AP-3 jest odpowiednikiem reglowego samolotu amerykańskiego Raytheon/Beechcraft AT-6C Texan II (obecnie rozwijanego też pod nazwą AT-6 Wolverine), samolotu wywodzącego się konstrukcyjnie z maszyny szkolno-treningowej T-6, która z kolei jest licencyjnym szwajcarskim samolotem Pilatus PC-9. Co prawda w Realu akurat AT-6 sukcesu na razie nie odniósł (w przeciwieństwie do cywilnych PC-9 i szkolnych T-6 od których się wywodzi), bo zwykle przegrywał z brazylijskim Embraerem A-29 Super Tucano – ale w dużej mierze też dzięki niższym cenom oferowanych przez koncern brazylijski (produkcja w USA jest jednak droższa), choć Beechcraft nie traci nadziei i cały czas go udoskonala,  ma w ofercie i liczy na ich sprzedaż w najbliższym 10-leciu.  Jednak nasz świat wirtualny rządzi się swoimi prawami i bynajmniej nie musi odzwierciedlać reala, a tylko się na nim wzoruje – tak więc wzorcem naszego AP-3 jest właśnie AT-6C.

 

 

W porównaniu ze śmigłowcem szturmowym, lekki samolot bojowy ma nieco mniejsze możliwości zwalczania broni pancernej – w zasadzie współczesne śmigłowce szturmowe są wyspecjalizowane właśnie w zwalczaniu czołgów i innych pojazdów pancernych. Nasz AP-3 (jak i jego realowy pierwowzór) może przenosić kierowane pociski rakietowe, ale nie zabiera ich tyle ile mogą zabrać śmigłowce szturmowe (bo nie może przenosić na podwieszeniach belek  wielozamkowych), może jednak przenosić bomby klasyczne, zapalające, kasetowe oraz naprowadzane laserowo. Podobnie jak śmigłowce szturmowe jego uzbrojeniem podwieszanym są zasobniki z niekierowanymi pociskami rakietowymi. Na węzłach podwieszeń można też umieścić zasobniki z bronią lufową oraz kierowane pociski rakietowe powietrze-powietrze. W tym ostatnim przypadku samolot oczywiście nie dysponuje takimi rozbudowanymi systemami naprowadzania jak wielozadaniowe samoloty bojowe - uzbrojenie to więc służy do samoobrony i zwalczania właśnie śmigłowców przeciwnika oraz własnych odpowiedników (które również takimi rozbudowanymi systemami nie dysponują).

 

Łącznie AP-3  ma 6 podwieszeń podskrzydłowych na uzbrojenie i jedno podkadłubowe, na którym można umieścić system rozpoznania w postaci obrotowej głowicy obserwacji optycznej z systemem noktowizyjnym i termowizyjnym. Samolot ma więc duże zdolności zwalczania celów naziemnych, które jeśli nie liczyć czołgów i innych wozów bojowych nie odbiegają od możliwości śmigłowców szturmowych, a w niektórych zastosowaniach je przewyższają (użycie bomb kierowanych laserowo).

 

Przewagą takiego lekkiego samolotu bojowego nad śmigłowcem szturmowym jest możliwość długotrwałego i ekonomicznego patrolowania oraz znacznie dłuższy okres przez jaki samolot może pozostawać w powietrzu w rejonie gdzie operują własne siły naziemne. Co więcej taki samolot dysponujący prawie dwukrotnie większą prędkością niż śmigłowce szybciej znajdzie się po wezwaniu nad zagrożonym rejonem.

 

Cena takiego lekkiego samolotu bojowego jest 4-5 razy mniejsza niż koszt zakupu śmigłowca szturmowego. Znacznie tańsza jest także eksploatacja – jedna godzina lotu mniej jak 1/5 kosztów godziny lotu śmigłowca szturmowego. W ogóle gdyby przyjąć za „jednostkę kosztów” tysiąc realowych USD to godzina lotu podstawowych samolotów i śmigłowców używanych w SP RB (ich reglowych pierwowzorów) wyglądałaby następująco:

- samolot AP-3 – 0,6-0,7

- śmigłowiec wielozadaniowy HU-7 – 1,6

- śmigłowiec szturmowy HU-8 – 3-3,2 (szacunkowo)

- samolot szturmowy A-2A – 4,8-5,9

- wielozadaniowy samolot myśliwski F-2C – 6,7-8,2

- pokładowy samolot myśliwsko-szturmowy FA-5 – 10,5-12,6

- myśliwsko-szturmowy samolot pionowego startu i lądowania AV-4 – 13,7

- wielozadaniowy samolot myśliwski F-9A – 33,5

 

Bardzo dobrze wypada czas spędzony w locie do czasu obsługi AP-3 (jego wzorca) – na jedną godzinę lotu wypada tylko 1,5 godziny „czasu obsługowego”. Co więcej przygotowania do  startu zajmuje zaledwie około 10 minut, a odtworzenie gotowości bojowej (zatankowanie i uzbrojenie do kolejnego lotu) również około 10 minut. Do tego taka maszyna nie potrzebuje betonowej drogi startowej – może operować nawet z utwardzonych lotnisk gruntowych o długości pasa 800 metrów.

 

Głównym zadaniem maszyn AP-3 używanych w Siłach Zbrojnych RB jest patrolowanie i nadzorowanie granic morskich RB oraz rozległych i słabo zaludnionych rejonów Anatolii. Stworzono do tego celu pięć eskadr patrolowo szturmowych…

 

 

…  41 i 41 EPSz stacjonuje na Wyspie Bialeńskiej, a 71, 72, 73, 74 EPSz na Anatolii. Ponadto dwie eskadry wyposażone w samoloty tego typu posiada również Marynarka Wojenna.

 

Samoloty tego typu patrolują granice zapobiegając działalności przemytniczej i nielegalnemu naruszaniu naszych morskich granic. Sprawdzają się w tej roli znacznie lepiej niż samoloty innej klasy i śmigłowce. W przeciwieństwie do samolotów odrzutowych mogą latać stosunkowo wolno i na niskich wysokościach co sprzyja skuteczności patrolowania i pozwala na dokonywanie identyfikacji wzrokowej podejrzanych jednostek morskich. Zasadniczo naprowadzają na taką jednostkę okręt patrolowy marynarki wojennej, ale w razie potrzeby mogą podjąć interwencję samodzielnie. Samolot ma zdolność do zastopowania (uszkodzenia) mniejszej jednostki morskiej, a w sytuacjach skrajnych może takową jednostkę zatopić. Jednostki przemytnicze zwykle nie są uzbrojone w cokolwiek więcej niż jakiś broń strzelecka, co najwyżej jakiś karabin maszynowy, co nie stwarza zbytniego zagrożenia dla nieopancerzonej maszyny typu AP-3 – bo wbrew pozorom wcale nie tak łatwo trafić lecący samolot.

 

W przypadku zwalczania celów naziemnych samolot tej klasy ma dość ograniczone możliwości (nieporównywalne z większymi maszynami odrzutowymi)  – ponieważ nie jest opancerzony (jak samoloty szturmowe A-2),  jego prędkość jest stosunkowo niewielka (maksymalna 590 km/h, a przelotowa 515 km/h), a niewielki udźwig nie pozwala na zamontowanie odpowiednio skutecznych systemów obronnych (zakłócających) – zarówno pasywnych, jak i aktywnych. W przeciwieństwie do śmigłowców nie mogą „chować” się za przeszkodami terenowymi i sztucznymi. Dlatego takie samoloty nazywa się często „przeciwpartyzanckimi”, bo nie nadają się do operowania w warunkach zagrożenia nowoczesną bronią przeciwlotniczą oraz muszą działać w warunkach przewagi w powietrzu własnych sił powietrznych. Mogą więc być wykorzystane bojowo albo w przypadku konfliktów wewnętrznych, albo konfliktów „asymetrycznych”, a w przypadku konfliktu klasycznego mogą pełnić tylko zadania pomocnicze.

 

Jednym z takich zadań jest zwalczanie śmigłowców przeciwnika. Śmigłowiec nie jest łatwym celem – może poruszać się na małej wysokości, wykorzystywać ukształtowanie terenu, różne obiekty i może poruszać się wolno lub w ogóle zawisnąć nieruchomo. W tej sytuacji szybkie samoloty odrzutowe mogą mieć problem ze zwalczaniem śmigłowców, a i tak są zwykle zajęte wykonywaniem innych zadań bojowych. Do zwalczania śmigłowców można więc użyć lekkich samolotów bojowych uzbrojonych z zasobniki z wielkokalibrowymi karabinami maszynowymi oraz kierowane pociski rakietowe powietrze-powietrze naprowadzane termicznie (są to zresztą takie same pociski rakietowe bliskiego zasięgu jakie używają nasze wielozadaniowe samoloty myśliwskie).

 

Samoloty AP-3 są prawie dwa razy szybsze od śmigłowców szturmowych, ale jednocześnie mogą latać na niskim pułapie i z prędkościami podobnymi do śmigłowców. Na „wezwanie” zagrożonej piechoty dotrą do rejonu szybciej niż własne śmigłowce i mogą wykorzystać swoją przewagę nad śmigłowcami w postaci prędkości oraz prędkości wnoszenia. Śmigłowcom trudno bronić się od góry – bo ponad kadłubem jest wirnik, a mniejsze śmigłowce (w tym szturmowe) mają też ograniczone możliwości obrony tylnej półsfery. Lekki samolot bojowy może to wykorzystać, bo znacznie szybciej nabiera wysokości niż śmigłowiec, a jednocześnie w razie niekorzystnego obrotu sprawy może się szybko z walki wycofać, bo lata dwa razy szybciej niż śmigłowce. Atak z górnej półsfery pozwala na zniszczenie śmigłowca szturmowego nawet za pomocą karabinów maszynowych – bo choć są one często dość dobrze opancerzone, to raczej od dołu, bo nie da się opancerzyć całego śmigłowca, a zagrożenie dla niego przychodzi zwykle z ziemi.

 

Ze względów podobnych jak w „nieistniejącym Realu” – gdzie ta klasa maszyn jest popularna na rozległych i słabo zaludnionych obszarach Ameryki Południowej, oddają nieocenione usługi na Anatolii. Samolot jest dwumiejscowy – choć zadania może wykonywać tylko jeden pilot, a więc można odbywać loty bojowe jak maszyną jednomiejscową (w drugiej kabinie można wtedy zamontować dodatkowy zbiornik paliwa).Zwykle jednak AP-3 latają z dwuosobowymi załogami, bo „druga para oczu” jest przydatna w lotach patrolowych.

 

Samolot szturmowo-patrolowy zbudowany został w układzie dolnopłata, z pojedynczym usterzeniem pionowym. Podwozie trójpodporowe, chowane z kółkiem przednim. Silnik turbośmigłowy o mocy 1177 kW jest umieszczony z przodu i napędza 4-łopatowe śmigło o zmiennym skoku. Kabina dwuosobowa, w układzie tandem – każdy członek załogi dysponuje identycznym zestawem przyrządów i ma możliwość pilotowania oraz użycia uzbrojenia.

1/ Kierowane pociski rakietowe powietrze-ziemia MAG-1-K/M/N/L służące również do zwalczania celów opancerzonych (głowica o masie 8 kg może być kumulacyjna K/L, burząca M lub termobaryczna N) o zasięgu 500-8000 metrów. Masa pocisku to 45 kg, a jego prędkość w czasie lotu do celu to 1530 km/h. Samolot AP-3 może zabrać do 4 takich pocisków (są do tego przystosowane 4 węzły podskrzydłowe).

2/ Bomby klasyczne B-50…250 i kasetowe BC-250B – samolot może przenosić bomby o masie do 250 kg, na podwieszeniach podskrzydłowych.

3/ Bomby kierowane GBL-230  – samolot może przenosić 2 bomby kierowane, które są naprowadzane za pomocą podświetlenia celu wiązką laserową.

4/ Zasobniki z niekierowanymi pociskami rakietowymi RAG-70 – stosowane są zasobniki-wyrzutnie (RAGL-70-7) zawierające 7 niekierowanych pocisków rakietowych kalibru 70 mm.

5/ Kierowane pociski rakietowe powietrze-powietrze MAA-1SR-L i MAA-1SR-M – stosowane są pociski naprowadzane na podczerwień (termiczne) o zasięgu 1-18 km, masie pocisku 92 kg i odłamkowej głowicy bojowej o masie 9,4 kg.

6/ Zasobniki z bronią maszynową – stosowane są dwa rodzaje zasobników: jeden z 6-lufowym karabinem maszynowym kal. 7,62 mm i drugi z jednolufowym wkm kal. 12,7 mm.

Jest to mocowana na podwieszeniu podkadłubowym ruchoma i stabilizowana głowica o masie 51,4 kg (z zamontowanym pełnym zestawem urządzeń), która zawiera zestaw przyrządów optoelektronicznych. Jest przeznaczona do prowadzenia działań rozpoznawczych i patrolowych na średnich wysokościach. Może również być używana do wykonywania misji poszukiwawczo ratowniczych SAR. Kula głowicy ma średnicę 416 mm, a wysokość urządzenia to 495 mm. Wyposażenie głowicy może być dobierane do zadania i może zawierać – kamery termowizyjne, kamery noktowizyjne, kamery optyczne (w tym takie przeznaczone do działania przy niskim stopniu oświetlenia), detektory laserowe oraz urządzenie laserowe do naprowadzania bomb kierowanych.

 

 

Produkcja RAT (Strona RB):

Katalog sprzętu lotniczego (Strona RB):

Strony realowe: