25 września przypada trzynasta rocznica Bialenii, zaś 15 listopada dziesiąta rocznica Republiki Bialeńskiej. Wkrótce Republika zakończy swój byt, a wraz z nią kresu dobiegnie najpewniej cała historia zielonej wyspy.

Pisząc z paradoksalnej pozycji - jako szef rządu królestwa, które długo tworzyło związek z Bialenią, zarazem jako mikronauta, który nie miał okazji uczestniczyć w tym osobiście - dziękuję RB za cały dorobek, jaki wniosła do historii Hasselandu, jak i ogólnie mikroświatów, i mam nadzieję, że jej mieszkańcy jeszcze długo będą obecni w innych, nowych projektach.

Zakończenie działalności każdej mikronacji jest dniem żałoby dla całej społeczności polskich mikronacji, tym bardziej jeżeli swój żywot kończy państwo o tak znacznych zasługach dla rozwoju polskiego ruchu mikronacyjnego jakim była Republika Bialeńska. Zdaję sobie sprawę, że musiało to kosztować Bialeńczyków bardzo wiele odwagi, aby podjąć trudną decyzę, że należy doprowadzić do likwidacji ich własnego państwa. W historii Zielonej Republiki można znalezc bardzo wiele wzbudzających podziw osiągnięć, jednym z nich jest też pogodzenie się z tym co ma nieuchronnie nadejść. Państwo rządzone z Wolnogradu odegrało ogromną rolę w kształtowaniu się współczesnego mikroświata, a w szczególności Nordaty, to właśnie Bialenia przetarła szlaki państwom takim jak Muratyka, Insulia, Winkulia, Hawiland czy Kiriania i wspomogła kontynent w odkryciu własnej siły i ustanowieniu długotrwałych organizmów państwowych. Bialenia przez ostatnich dziesięć czy nawet trzynaście lat nadawała trendy w rozwoju mikroświata, wyznaczając przy tym własny unikatowy kierunek nigdy nie zapominając przy tym o ideałach jakie pozwoliły jej trwać przez te wszystkie lata, będąc im wierna zarówno w chwilach tryiumfu jak i klęski. Bialenia nigdy nie porzuciła próby budowania alternatywy dla wzorców znanych nam z Sarmacji czy Dreamlandu, ale zachęcała do szukania nowych, orginalnych rozwiązań i nawet sama dawała tego przykład jak wiele mozemy zawdzieczać dzięki uporowi, innowacyjności, walce ze schematami i wykraczaniu poza utarte schematy. Pokrzepiające jest, to jak wiele lekcji dla pożytku przyszlych pokoleń płynie z bialeńskiej historii i że zostanie ona należycie zachowana na ich potrzeby. Głeboko wierzę, że nie jest to koniec Bialenii, że choć państwo choć nie będzie mogło już dłużej trwać, to znajdą się wśród nas kontynuatorzy jej spuścizny i jej ideaów, gdziekolwiek rzuci ich los. W imieniu swoim jak i Związku Winkulijskiego chciałbym pogratulować wszystkich dokonanych przez ostatnich 13 lat osiągnięć oraz podziękować za wiele lat udanej współpracy pomiędzy naszymi krajami, mimo iż ta miała swoje wzloty i upadki, to wniosła ona bardzo wiele w budowaniu silnej, bezpiecznej i konkurencyjnej Nordaty. Chylimy dziś czoła przed tymi wszystkimi ludzmi, którzy swoją pasją, energią i kreatywnością wsparli rozwój Bialenii na przestrzeni tych wszystkich lat, oraz pragniemy zapewnić, że ich wkład nigdy nie zostanie zapomniany.