Statut Dżamahiriji Bialeńskiej

[Akrypa Ali Shariati]

Statut Dżamahiriji Bialeńskiej

z 29 maja 2020

I. Wstęp

Art. 1.
Miasto Stołeczne Bengazi, Kaszgar, Złota Góra, Mesjano, Topolno, Ajszaburgia, Fatima, lokalne komitety rolnicze oraz powiązane terytoria, tworzą pod nazwą “Dżamahirija Bialeńska” społeczność ludności Bialeńskiej, pod samokontrolą społeczną dążącą do stworzenia przyjaznej dla wszystkich socjalistycznej społeczności.

Art. 2.
Godłem Dżamahiriji Bialeńskiej jest wizerunek złotego orła, z głową skierowaną w lewą stronę, z szarfą, na której znajduje się napis “Dżamahirija Bialeńska”.
Flagą samorządu jest prostokąt, w którego skład wchodzą kolory zielony i biały, ułożone w trzech poziomach, równoległych pasach tej samej szerokości, z których to u góry, jest koloru zielonego, środkowy białego, a dolny zielonego. Pośrodku w centralnym miejscu flagi, na białym pasie, znajduje się godło Dżamahiriji Bialeńskiej.

Art. 3.
Pełnie władzy stanowią obywatele Dżamahiriji Bialeńskiej, zebrani w Ludowym Komitecie Dżamahiriji.

Art. 4.
Językiem urzędowym jest język polski, wspomagany przez rozwijane narracyjnie języki arabski, bialeński, teutoński oraz jahołdzki.  

II. Ludowy Komitet Dżamahiriji

Art. 5
Ludowy Komitet Dżamahiriji stanowiący najwyższą władzę w Dżamahiriji Bialeńskiej, będzie wykonywać uprawnienia związane z interesem regionu, ogłaszać prawa, decydować w imieniu ludu o ogólnej polityce regionu i podejmować wszelkie decyzje, które uzna za niezbędne dla ochrony ideałów Powstania Marcowego i dążenia do budowy socjalistycznej ojczyzny dla wszystkich narodów złączonych w ramach Dżamahiriji.

Art. 6
Ludowy Komitet Dżamahiriji wybiera i zdejmuje Burmistrza Bengazi, który dodatkowo przewodzi jego obradom. Ponadto może mianować innych urzędników i ustalać ich kompetencje.

Art. 7
Przewodniczący Ludowego Komitetu Dżamahiriji zapewnia wykonanie ogólnej polityki regionu pod kontrolą Ludowego Komitetu Dżamahiriji.

Art. 8
Każdy urzędników jest odpowiedzialny za realizację powierzonych mu zadań bezpośrednio przed Ludowym Komitetem Dżamahiriji.

Art. 9
Każdy członek Ludowego Komitetu Dżamahiriji może przygotować projekt prawa. Decyzje o uchwaleniu nowych praw uchwalana są zwykłą większością głosów przez Ludowy Komitet Dżamahiriji.

Art. 10
Celem wszystkich uchwalonych w oparciu o niniejszy Statut praw musi być ochrona zasad wspólnoty oraz praw, godności i wolności jednostek.

III - Komitetowa Gospodarka Socjalistyczna Dżamahiriji

Art. 11.
Podstawą systemu gospodarczego Dżamahiriji jest socjalistyczna własność publiczna środków produkcji, a mianowicie własność całego ludu i zbiorowa własność ludzi pracy. System socjalistycznej własności publicznej zastępuje system wyzysku człowieka przez człowieka; stosuje zasadę „od każdego według jego zdolności, do każdego według jego aktywności".

Art. 12.
Gospodarka państwowa jest sektorem socjalistycznej gospodarki opartym na samowładztwie Komitetów Ludowych. Tak nad całością, w postaci Ludowego Komitetu Dżamahiriji, tak i nad konkretnymi ośrodkami pracy, w postaci Rolniczych lub Robotniczych (lub też innych zależnie od branży) Ludowych Komitetów. Jest ona sektorem gospodarki socjalistycznej będącym w posiadaniu całego ludu; jest wiodącą siłą w gospodarce narodowej. Dżamahirija zapewnia konsolidację i rozwój gospodarki państwowej.

Art 13.
Ludowe Komitety Rolnicze działają w ramach pełnej autonomii od Ludowych Komitetów Miejskich i podlegają bezpośrednio Ludowemu Komitetowi Dżamahiriji. Ludzie pracujący, którzy są członkami Ludowych Komitetów Rolniczych, mają prawo, w granicach użytku własnego, do uprawy prywatnych działek rolnych i pagórkowatych, uprawiania pobocznej linii produkcyjnej i hodowli użytkowej zwierząt gospodarskich.

Art. 14.
Różne formy gospodarki w miastach, takie jak rękodzieło, przemysł, budownictwo, transport, handel i usługi, wszystkie należą do sektora gospodarki socjalistycznej podlegającej zbiorowej własności ludzi pracy. Ludowe Komitety Robotnicze posiadają pełną autonomie w zarządzanych przez siebie zakładach produkcji.

Art. 15.
Zasoby mineralne, wody, lasy, góry, rezerwaty, plaże i inne zasoby naturalne są własnością pod specjalną ochroną Ludowego Komitetu Dżamahiriji, to znaczy całego ludu. On jako odpowiadający za dobra przynależne całej ludzkości i przyszłym pokoleniom, ma prawo w ich obronie, naruszać autonomie lokalnych Ludowych Komitetów podnwładze których te tereny by podlegały. Lufowy Komitet Dżamahriji zapewnia tskże racjonalne wykorzystanie zasobów naturalnych i chroni rzadkie zwierzęta i rośliny. Przywłaszczenie lub uszkodzenie zasobów naturalnych przez jakąkolwiek osobę w jakikolwiek sposób jest zabronione i skutkuje odebraniem obywatelstwa Dżamahiriji.

Art.16.
Grunty w miastach są własnością ludu robotniczego, w postaci zarządu nad nimi Ludowych Komitetów Miejskich, na które składają się wszyscy obywatele zameldowani w danym mieście. Lokalny Komitet Miejski obraduje jeśli miasto posiada powyżej 2 obywateli i sam wybiera z swoich członków Burmistrza. Do tego czasu miastem zarządza Burmistrz wybrany przez Ludowy Komitet Dżamahiriji.

Art. 17
Ziemia na obszarach wiejskich jest własnością Ludowych Komitetów Rolniczych. Działają one na wzór swoich odpowiedników miejskich.

Art. 18
Żadna organizacja ani osoba fizyczna nie może przywłaszczać, kupować, sprzedawać ani dzierżawić gruntów, tak wiejskich jak i miejskich.

Art. 19
Praktyka gospodarki socjalistycznej w Dżamahiriji opiera się na zakładaniu Ludowych Komitetów Robotniczych czy Rolniczych, z otrzymanych folwarków w ramach Republiki i narracyjny nad nimi zarząd zgodnie z statutem Dżamahiriji Bialeńskiej.

IV. Zakończenie

Art. 20
Zmiany statutu dokonać może Ludowy Komitet Dżamahiriji, zwykłą większością głosów, przy braku weta ze strony jakiegokolwiek z komitetów miejskich.

Art. 21
Statut wchodzi w życie wraz z chwilą ogłoszenia