Krzyżowcy w Broskwie

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg]

Nie, krzyżowcy nie wyrwali Broskwy z rąk BFSRR, taki clickbaitowy tytuł tylko. Przybyli tu za pozwoleniem broskiewskich komunistów, aby w specjalnej uroczystości ceremonialnie zdetronizować i Pietrowa, i Romanowa. Jest to ważne z tego względu, iż Pięcoksiąg Kiryjski wyraża się jasno w sprawie nadawania sobie tytułów cesarskich z niczego: "A żeby inne nacje nie uznały, że jesteś próżny i prowadzisz krucjaty dla własnej myśli, Kirymie, powiem Ci, przeciw komu i jak masz marsze, pochody i krucjaty prowadzić. Krucjatę poprowadzić masz przeciw tym, którzy bluźnią, albo złorzeczą Synom i Córom Kirymu, albo zabijają waszych rodaków pod monarszym przyzwoleniem, [...] albo też nazywają króla swego Cesarzem, nie mając potwierdzenia tego w słowie Moim i dekretach waszych kapłanów [...], wtedy ją poprowadźcie." Dlatego też amatorscy Krzyżowcy i liczni ochotnicy z Kirianii przystąpili do Krucjaty Brodryjskiej i wspomagali Eestińczyków w walce o niepodległość. Nie dotarli do Broskwy, zajęci umacnianiem miejscowej ludności, ale ta zajęta została tak czy siak, więc teraz w dawnej broskiewskiej cerkwii przemianowanej na świątynię kiryjską odbędzie się rytuał zdjęcia tytułu i uwolnienia Brodryjczyków spod brzemienia tegoż występku. Specjalnie na tą okazję przyleciał Patriarcha Marsylii i całego Kirioświata, Borys, który spotkał się z miejscowym lojalistą kiryjskim z fajną czapką w kształcie pieroga.

[August de la Sparasan]

Tak oto do Broskwy przybył też niewielki oddział komandosów delegacja amatorskich autorytetów teologicznych i duchownych (a na pewno ulubieńców władzy Krainy Ludu). Wszystkich ich przepełniała duma i świadomość z epokowej roli wydarzeń, które tu nastąpią. Ba, niektórzy nawet mają opaski w kolorach flagi Amatorii, jako gest solidarności z walczącymi na brodryjskim froncie rodakami. I gwizdki. Wiadomo, gwizdanie i krzyki w stylu "Cara z tronu! Cara z tronu! Trzeba zrzucić! Trzeba zrzucić!" to najlepszy wyraz dumy z własnej kultury i dziedzictwa.

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg]

Borys powitał przybyłych i zajął swoje miejsce na tronie zrobionym w taki sposób, żeby wyglądał na pozłacany - wojna kosztuje. Zaczął wznosić swoje modły do Boga Wielkiego Kirymu, najpierw za walczących przeciw Brodrii, a potem za samych Brodryjczyków, żeby zdjąć z nich klątwę nałożoną poprzez uzurpowanie sobie tytułu carskiego przez obalonych już carów. Podniósłszy ręce do góry, zaczął tłumaczyć Ludowi jak to Jahwe wywyższył Kiriów ponad inne nacje i nadał im specjalny tytuł cesarski i jak zakazał innym ludom i nacjom używania go, i dlaczego ta ceremonia nie jest wyrazem skrajnego nacjonalizmu i dzielenia narodów na lepsze i gorsze, a jedynie spełnianiem jedynych prawdziwych Ksiąg. Następnie podane mu zostały pieczęć i czyjaś szata (nieważne czyja), które odpowiednio przełamał i rozerwał ku uciesze wiernych. Potem zstąpił z tronu i oddalił się do osobnego pomieszczenia, aby po chwili przerwy wrócić i rozpocząć drugą część ceremonii...

Brodryjczyk przeprasza Patriarchę za przewinienia.

[Bolesław Kirianóo von Hohenburg]

Druga część ceremonii miała być krótsza, ale i o wiele bardziej kontrowersyjna. Rozpoczęło się od ofiary całopalnej z niedźwiedzia, co, jak podpowiadali teolodzy, miało symbolizować koniec Brodrii jaką znamy. Po odmówieniu ostatniej modlitwy sprowadzony został do cerkwii jeden z dawnych oprawców, pop, o którym wiadomo, że współdziałał z władzami w ramach zacierania tożsamości kulturowej Eestińczyków i reszty plemion bałtowenedzkich. Jego ofiarą miała uratować cały naród Brodrii od konsekwencji następujących po Bialenoapokalipsie. Człowiek ten jeszcze po sam kres próbował wymigać się od kary, ale obecni w pomieszczeniu żołnierze Walczącej Republiki ukrócili jego męki. 
Po pożegnaniu się w wiernymi Patriarcha oddalił się szukając samotności, tymczasem do obecnego tu sztabu generalnego Eesti dotarła informacja o problemach przy zdobywaniu Chałtyjsku. Szybko zwinęli swoje wojska wracając na pole bitwy.