Samolot F-438

[Ronon Dex]

Samolot myśliwski F-438

Samolot tego typu został opracowany już jakiś czas temu i był testowany pod kątem przydatności w Lotniczej Gwardii Razorna. Wybrano jednak inne typy maszyn - jako podstawowy samolot myśliwski wybrano F-443M5, a do skrzydła morskiego trafiły samoloty F-504M4. Samolot F-438 został wytworzony w niewielkiej serii oraz nie była planowana jego dalsza produkcja. 

Jednak z chwilą gdy pojawiła się potrzeba wyposażenia powstającej Gwardii Dżamahiriji Bialeńskiej częściowo w samoloty tłokowe (tylko jej część może mieć samoloty z napędem odrzutowym) firma RAT postanowiła kontynuować prace nad rozwojem samolotu F-438. Przy czym przyjęto dwa kierunki rozwoju samolotu - zwiększenie jego osiągów jako maszyny myśliwskiej-przechwytującej oraz dostosowanie do zadań szturmowych. W obu przypadkach podstawa do kolejnych modyfikacji był F-438M9.

Dla nowych wersji F-438 mających pełni rolę myśliwca przechwytującego przewidziano nowy, mocniejszy silnik - co wymogło pewną przebudowę przedniej części kadłuba. Znacznie poprawiły się osiągi samolotu - prędkość maksymalna wzrosła do 718 km/h, a prędkość wznoszenia do ponad 25 m/s. Realowym wzorcem dla nowych wersji F-438 są brytyjskie samoloty Spitfire i Seafire wyposażone w silniki Rolls-Royce Griffon.


Równolegle pracowano nad samolotem lądowym i morskim-pokładowym - w obu odmianach wykorzystano ten sam silnik, ale inne śmigła - a w przypadku samolotu pokładowego wzmocniono konstrukcje kadłuba (ze względu na przeciążenia występujące podczas startów i lądowań na lotniskowcu), zastosowano składane skrzydła oraz zachowano możliwość przenoszenia uzbrojenia podwieszanego (lądowy myśliwiec przechwytujący nie ma takich możliwości). W wyniku takich zabiegów myśliwiec pokładowy ma gorsze osiągi od lądowego, ale jest zdolny również do wykonywania ataków na cele naziemne i nawodne.

W wyniku prac powstały dwie nowe wersje samolotu:

F-438M14 - lądowy samolot myśliwski.

F-438M15 - pokładowy samolot myśliwski

Dane taktyczno-techniczne (F-438M14):

Długość: 9,96 m
Rozpiętość skrzydeł: 11,23 m
Wysokość: 3,059 m
Powierzchnia nośna: 22,49 m2

Masa własna: 2984 kg
Masa startowa: 3594 kg
Masa startowa maksymalna: 3810 kg

Moc silnika: 1530 kW (2050 KM)    

Prędkość maksymalna: 718 km/h
Zasięg bojowy: 741 km (bez zbiornika podwieszanego)
Zasięg do przebazowania: 1759 km
Pułap praktyczny: 13300 m
Prędkość wznoszenia: 25,6 m/s

Uzbrojenie:

F-438M14 i M15

- 2 działka 20 mm (w skrzydłach)
- 4 km 7,62 mm (w skrzydłach)

F-438M15
- Jeden zaczep podkadłubowy, dla bomb o masie do 250 kg lub dla zbiornika dodatkowego.
- Dwa zaczepy podskrzydłowe, dal bomb o masie do 115 kg

Drugim kierunkiem rozwoju F-438 było uczynienie z samolotu maszyny przydatnej również do atakowania celów naziemnych. W tym celu wzmocniono uzbrojenie lufowe instalując w miejsce czterech karabinów maszynowych - dwa działka 20 mm. Jednocześnie zachowując możliwość przenoszenia 500 kg bomb i przebudowano tylną cześć kadłuba dla poprawienia widoczności.

Ta wersja samolotu otrzymała oznaczenie F-438M16 i powstała również w odmianie, w której skrócono skrzydła, poprzez usunięcie ich sekcji końcowych - tworząc samolot o większej zwrotności na małych wysokościach.

Wszystkie nowe odmiany samolotu F-438 stanowią ofertę handlową Ronon Air Tech dla znajdującej się w fazie planowania Gwardii Dzamahiriji Bialeńskiej.

Dodatkowo przeprowadzono testy samolotu F-438M15 w warunkach operowania z pokładu okrętu - w tym celu cztery samoloty tego typu zostały wysłane na lotniskowiec eskortowy Gwardii Razorna, gdzie odbyły się próby startów i lądowań na lotniskowcu.