Anatolia

[Ametyst Faradobus]

Anatolia
Po drugiej stronie cieśniny

Anatolia jest bardzo szczególnym elementem składowym zarówno Rzeszy, jak i całej Republiki Bialeńskiej. Mimo, że terytorialnie stanowi największy element składowy obydwu organizmów, samorządowego i państwowego, to pod względem zaludnienia, urbanizacji i rozwoju gospodarczego znajduje się dwa kroki do tyłu - jest to skutek tragicznych wydarzeń z ostatnich kilkudziesięciu lat. Geograficznie Anatolia jest wielką wyspą, którą od właściwej Bialenii oddziela wąska cieśnina.

Historia tej części kraju jest bardzo skomplikowana - opisał ją jakiś czas temu profesor Andrzej Swarzewski w formie krótkiej broszury. Stwierdził on, że na Anatolii "przez wieki przenikały się wpływy trzech kontynentów, trzech kultur: sarmackie z Sarmatazji, nordackie z Kontynentu Północnego i orientyckie z Kontynentu Wschodniego". W rzeczywistości na dzisiejszy kształt i kulturę wyspy wpłynęły także kontakty z innymi kulturami: muzułmańską, brodryjską, samundzką i wandejską. Pierwotna i hermetyczna tradycja valhalijsko-celtycka pielęgnowana jest dziś przede wszystkim w głębi Anatolii przez żyjących tam górali, prostych spadkobierców wielkiej cywilizacji.

Szczyt Razorblade'a w Srebrnych Górach

Z uwagi na skalę terytorialną region ten jest dosyć zróżnicowany pod względem klimatycznym: w centrum znajdują się potężne Srebrne Góry, otoczone przez pas wyżyn, z najwyższym Szczytem Razorblade'a (3465 m.n.p.m.) i Lodowcem Swarzewskiego. Panują tam trudne, niezbyt sprzyjające dla człowieka warunki, do których przyzwyczajeni są valhalijscy górale. O wiele przyjemniejszy, podzwrotnikowy klimat posiadają południowoanatolijskie niziny, gdzie dzięki wodzie dostarczanej przez rzeki rozwija się rolnictwo i powoli odradza się osadnictwo. Z kolei północna Anatolia nie jest tak wroga człowiekowi, jak górskie centrum, ale w porównaniu z częścią południową jest tu o wiele bardziej mroźno i surowo. 

Valhalijscy górale zamieszkujący centralną część Anatolii

Współcześnie osadnictwo koncentruje się na żyznych terenach nadmorskich, szczególnie zaś na południu wyspy. To tam ulokowane są główne miasta oraz lenna, a także bazy wojskowe regularnej armii oraz Gwardii Rzeszy (stosunkowo niedawno Anatolia była zresztą wojskowym protektoratem). Politycznym centrum Anatolii jest dziś Wolne Miasto Port Arthurberg, które leży nad Cieśniną Bialeńską, właściwie "na wprost" głównej części kraju. Jest ono przede wszystkim ośrodkiem bialeńskim - siedzibą Miecznika, najważniejszego po Lwie dostojnika Rzeszy, który sprawuje w tej części kraju mniej lub bardziej formalną zwierzchność.

Port Arthurberg - Dzielnica Trzech Świątyń

Pozostałe, nieliczne co prawda, miasta mają nieco bardziej zróżnicowany i indywidualny charakter: Abdulstaden to ośrodek kultury islamskiej, Malboro - stolica tutejszego Dixielandu, a miasto Dej słynie ze świadczeń społecznych i dogodnych zasiłków. Poza tym na wyspie znajduje się kilka dosyć sporych ordynacji lennych, wśród których wymienić można m.in. Anatolię Brodryjską - relikt nieistniejącego dziś Carstwa. Ośrodkiem kultury brodryjsko-ruskiej jest też słynny port Jedisan. Swoje majątki ziemskie posiadają na Anatolii niektórzy przedstawiciele najwyższych elit naszej Republiki. Ich działalność kształtuje współczesny rozwój gospodarczy regionu. Niektóre, zwłaszcza mniejsze miejscowości są pozostałością po nieistniejących lennach i niegdyś znaczących miastach. Obecnie władze państwa i Rzeszy podejmują próby ożywienia ich rozwoju, m. in. poprzez ekspedycje badawcze, inwestycje kolejowe oraz plany budowy dróg. 

Typowe widoki z południowej części Anatolii

---

Lenna na Anatolii

Venomania, Faradobaj, Japan, Anatolia Brodryjska, Vistokia,

Odlotowe Opowieści, Al Quochq'odan, Imeria, Syrta, Hakano

Kinosławia, Dalmazja, Przemysłowo-Zdrój, Genua

Miasta na Anatolii

Wolne Miasto Port Arthurberg

Wolne Miasto Argos

Miasta Rzeszy: Anomaliów, Chylonia, Dej, Jedisan, Marlboro,

Malcolm, Mikkelborgia, Sateda, Abdulstaden, Njofjord.

Miasta Lenne: Carogród (AB), Dobaj (Fb), Azbest (Fb)

Część lenn i wolnych miast należy do Departamentu Mon.

[Ametyst Faradobus]

Monaster Klopski

Południowo-wschodnia część Anatolii z centrum w mieście Jedisan jest miejscem, gdzie kwitnie w Bialenii kultura bizantyjsko-rusko-brodryjska, a zarazem chrześcijaństwo w obrządku wschodnim. Z powodu skomplikowanej historii tutejsi mieszkańcy pod względem obediencji należą do różnych Kościołów to jednak pod względem kulturowym stanowią wspólnotę duchową.

Jednym z centrów anatolisko-bialeńskiego chrześcijaństwa wschodniego jest Monaster Świętego Michała Archanioła na Półwyspie Klopskim. Został założony w XVI wieku przez misjonarzy z ówczesnej Tyrencji i przez wieki nieustannie uznawał zwierzchność tamtejszego patriarchatu będąc jednocześnie siedzibą jego struktur w tej części V-Świata, a zarazem ośrodkiem piśmiennictwa, drukarstwa i centrum pielgrzymkowym. Pomimo, że większość mnichów pochodziła z rodzin brodryjskich monaster nigdy nie przeszedł pod kontrolę tamtejszych hierarchów. Dopiero po upadku państwowości tyrenckiej mnisi uznali na kilka lat obiediencję rotryjską, a późnej przeszli pod zwierzchność Kościoła osteryjskiego. Dziś wspólnota uznaje się za autofekaliczną i sprawuje pieczę nad większością prawosławnych w Anatolii i na innych ziemiach bialeńskich.

Monaster Klopski jest od wieków ważnym ośrodkiem dzwonnictwa - na jego terenie przechowywanych jest ponad trzysta dzwonów; znajdują się tu ludwisarnie oraz szkoła, w której uczą się kolejne pokolenia dzwonników

[ʿĀlija zawdżat Akrypa]

> Południowo-wschodnia część Anatolii z centrum w mieście Jedisan jest miejscem, gdzie kwitnie w Bialenii kultura bizantyjsko-rusko-brodryjska

Myślałam, że skoro Klopski, to kwitnie w nim kultura my-little-pony.

[Janek Sapieha]

Ciekawe czy sąsiedzi też lubią takie granie?

[Ametyst Faradobus]

Prędzej My Little Bug.

[Ametyst Faradobus]

Już ponad miesiąc temu z okazji Święta Narodzenia Pańskiego w Monasterze Klopskim miała miejsce świąteczna liturgia, której transmisję z drobnym opóźnieniem prezentujemy poniżej:

[Ametyst Faradobus]

Anatolijski Pep

Bardzo charakterystycznym elementem kuchni wszystkich ludów i regionów południowej Anatolii jest pep - szczególny rodzaj pieczywa stanowiący podstawową przekąskę, a zarazem ważny motyw w tutejszych mitologiach i legendach. W wielu z nich bywa określany mianem chlebka bożego, któremu przypisuje się niezwykłe właściwości włącznie z czynieniem człowieka nieśmiertelnym. Różne grupy ludzkie wypiekają go właściwie od pokoleń korzystając z mąki pszennej oraz drożdży. Przekąska zazwyczaj sprzedawana jest na ulicy za grosze (co bardziej bojaźliwych przyjezdnych-miękiszonów odstraszają smakowite buły leżące na szmatach), ale tradycyjne gospodynie wciąż wypiekają ją w domu niemal każdego dnia.

W zależności od regionu pep może przybierać przeróżne kształty oraz nosić różne nazwy. Przykładowo w okolicach Faradobaju ma on formę okrągłego placka nazywanego al-pepl', w Abdulstaden jest podłużną bułką, ale nazywaną tak samo jak w Faradoabju. W Malboro funkcjonuje thepep w formie trójkąta. Z kolei w rejonie Chylonii sprzedaje się pepy z wgłębieniem w środku nazywane po prostu pep. Od jakiegoś czasu pojawiają się różne rodzaje pepu nadziewane serem serem, musztardą albo dżemem octowym, aczkolwiek nie jest to tradycyjna jego forma. Co bardziej konserwatywni politycy i działacze społeczni domagają się prawnego zakazu nadziewania narodowego przysmaku mieszkańców tej części Republiki. Wyjątkiem jest jedynie słony pep serowy znany niektórym ludom anatolijskim pod nazwą witamciuli.