Anatolia

[Ametyst Faradobus]

Zebrałem do kupy najistotniejsze informacje na temat Anatolii. Sprawdźcie, czy nie ma jakichś rażących błędów.

Anatolia jest bardzo szczególnym elementem składowym zarówno Rzeszy, jak i całej Republiki Bialeńskiej. Mimo, że terytorialnie jest największym elementem składowym obydwu organizmów, samorządowego i państwowego, to pod względem zaludnienia, urbanizacji i rozwoju gospodarczego znajduje się dwa kroki do tyłu - jest to skutek tragicznych wydarzeń z ostanich kilkudziesięciu lat. Geograficznie Anatolia jest wielką wyspą, którą od właściwej Bialenii oddziela wąska cieśnina.

Historia tej części kraju jest bardzo skomplikowana - opisał ją jakiś czas temu profesor Andrzej Swarzewski w formie krótkiej broszury. Stwierdził on, że na Anatolii "przez wieki przenikały się wpływy trzech kontynentów, trzech kultur: sarmackie z Sarmatazji, nordackie z Kontynentu Północnego i orientyckie z Kontynentu Wschodniego". W rzeczywistości na dzisiejszy kształt i kulturę wyspy wpłynęły także kontakty z innymi kulturami: muzułmańską, brodryjską, samundzką i wandejską. Pierwotna i hermetyczna tradycja valhalijsko-celtycka pielęgnowana jest dziś przede wszystkim w głębi Anatolii przez żyjących tam górali, prostych spadkobierców wielkiej cywilizacji.

Z uwagi na skalę terytorialną region ten jest dosyć zróżnicowany pod względem klimatycznym: w centrum znajdują się potężne Srebrne Góry, otoczone przez pas wyżyn, z najwyższym Szczytem Razorblade'a (3465 m.n.p.m.) i Lodowcem Swarzewskiego. Panują tam trudne, niezbyt sprzyjające dla człowieka warunki, do których przyzwyczajeni są valhalijscy górale. O wiele przyjemniejszy, podzwrotnikowy klimat posiadają południowoanatolijskie niziny, gdzie dzięki wodzie dostarczanej przez rzeki rozwija się rolnictwo i powoli odradza się osadnictwo. Z kolei północna Anatolia nie jest tak wroga człowiekowi, jak górskie centrum, ale w porównaniu z częścią południową jest tu o wiele bardziej mroźno i surowo.

Współcześnie osadnictwo koncentruje się na żyznych terenach nadmorskich, szczególnie zaś na południu wyspy. To tam ulokowane są główne miasta oraz lenna, a także bazy wojskowe regularnej armii oraz Gwardii Rzeszy (stosunkowo niedawno Anatolia była zresztą wojskowym protektoratem). Politycznym centrum Anatolii jest dziś Wolne Miasto Port Arthurberg, które leży nad Cieśniną Bialeńską, właściwie "na wprost" głównej części kraju. Jest ono przede wszystkim ośrodkiem bialeńskim - siedzibą Miecznika, najważniejszego po Lwie dostojnika Rzeszy, który sprawuje w tej części kraju mniej lub bardziej formalną zwierzchność.

Pozostałe, nieliczne co prawda, miasta mają nieco bardziej zróżnicowany i indywidualny charakter: Abdulstaden to ośrodek kultury islamskiej, Malboro - stolica tutejszego Dixielandu, a miasto Dej słynie ze świadczeń społecznych i dogodnych zasiłków. Poza tym na wyspie znajduje się kilka dosyć sporych ordynacji lennych, wśród których wymienić można m.in. Anatolię Brodryjską - relikt nieistniejącego dziś Carstwa. Ośrodkiem kultury brodryjsko-ruskiej jest też słynny port Jedisan. Swoje majątki ziemskie posiadają na Anatolii niektórzy przedstawiciele najwyższych elit naszej Republiki. Ich działalność kształtuje współczesny rozwój gospodarczy regionu. Niektóre, zwłaszcza mniejsze miejscowości są pozostałością po nieistniejących lennach i niegdyś znaczących miastach. Obecnie władze państwa i Rzeszy podejmują próby ożywienia ich rozwoju, m. in. poprzez ekspedycje badawcze, inwestycje kolejowe oraz plany budowy dróg.