Wieści z zagranicy

[Andrzej Płatonowicz Ordyński]

W encyklice duże wrażenie robi forma, a także niepodważalna wiedza teologiczna jej autora. Już na wstępie muszę z perspektywy historii idei zaprzeczyć, że miłość wynika ze słów Jezusa, bo wszystkie definicje tego słowa mają swoje początki w czasach przedchrześcijańskich. Jestem zaintrygowany, czym są totalitarystyczne systemy w mikroświecie (czyżby Patriarcha zgadzał się, że liberalizm jest jednym z trzech postoświeceniowych totalitaryzmów? :o ). Zgadzam się generalnie, że powinno kochać to, co się robi i współpracowników, ale byłbym bardziej ostrożny w kreowaniu idyllicznych wizji. Rywalizacja i walka są nieodzownym elementem świata. W rzeczywistym świecie dobro i zło są nierozdzielne, wzajemnie się uzupełniają, czego zdaje się nie rozumieć chrześcijaństwo w ogóle.
Samą ideę współpracy i otwarcia na nowe idee i zdobycze podzielam. Encyklika przedstawia wizję dalece idealistyczną. Sprawą indywidualnych poglądów, również estetycznych, jest poparcie dla tej wizji. Mnie osobiście chrześcijaństwo nie przekonuje ze swoim dualizmem, "jednością myśli" i wizjami przyszłości. Traktując jednak dzieło Patriarchy jako wyraz doktryny politycznej, uważam, że postulat współpracy i wymiany jest słuszny. Postulat realizowania jedności (i tak niemożliwej do osiągnięcia) jest dwuznaczny, ale nie należy raczej odbierać go jako groźby powrotu ładu jednobiegunowego.