Polesie

[Ametyst Faradobus]

Zielony Krzyż

Nie wszystkie poleskie miasteczka leżą w głębi wielkich puszcz - kultura regionu trwa także w miejscowościach położonych na jego obrzeżach. Nie są one co prawda tak wyizolowane i dzikie, jak te wszystkie Króliska i inne Jaruzelimy, ale tam też mieszkają ludzie, to też jest Bialenia, zatem warto poświęcić im nieco uwagi. Jedną z takich miejscowości jest Zielony Krzyż, położony przy krajowej trzynastce, nieco na zachód od trochę większej Szmitsy. Miasteczko w całej Bialenii słynie z tego, że nie ma tam właściwie niczego ciekawego i generalnie jest synonimem nudnego zadupia. Młodzież i wszyscy co bardziej inteligentni ludzie uciekają stąd do większych ośrodków, a jeśli chodzi o rozwój turystyki to też trudno sobie robić wielkie nadzieje. Miejscowi zajmują się w sporej mierze rolnictwem oraz pracują w lokalnych zakładach, a w wolnym czasie z nudów zapijają się i uprawiają charakterystyczną odmianę narzekania nazywaną lamentem zielonokrzyskim.

 

Nie znaczy to oczywiście, że miasteczko jest całkowicie pozbawione jakichkolwiek atrakcji czy zabytków. Miejscowi Poleszucy niemal całkowicie się ucywilizowali, zatem nie jest to miejsce dla ludzi spragnionych folkloru. Tym niemniej przeszłość pozostawiła po sobie pamiątki, do których można zaliczyć słynne drewniane meczety, bardzo charakterystyczne dla tych okolic, oraz ledwo już dostrzegalne grodzisko z ruinami zamku. Większość przyjezdnych ogranicza się jednak do wizyty na stacji benzynowej, aby po drodze nad morze albo do Wolnogradu wszamać zupę z nietoperza na szybko.

Drewniany meczet na obrzeżach Zielonego Krzyża