Wykład popuryzatorski I - Religijność

[Akrypa Ali Shariati]

Widzisz mój uczniu, dużo mądrości w tym co mówisz lecz słuchasz ale nie słyszysz.
Wiele z tego o co mówisz zostało zawarte w mojej wypowiedzi. Religia musi być żywa, nie abstrakcyjna, różnorodna tak jak różnorodne są serca ludzi. Religia jest stosunkiem do Absolutu w formie uczucia, wyobrażenia i wiary. Idąc od końca, wiara jest elementem uległym, człowiek w wierze poddaje się wyrokom opatrzności, pokornie poddaje się licząc na łaskę uwznioślającą go wzwyż. Wiara jest mało liberalna, raczej konserwatywna. Wyobrażenie jest czymś znaczenie bardziej wolnym lecz dalej czymś co bardzo wiąże nas z resztą gminy religijnej, nasze wyobrażenie najlepiej ukazuje się w dziełach sztuki, muzyką, pismem, obrazem. Aspekt subiektywności jest tu dość znaczący ale tak samo jak i wpływ wyobrażenia zbiorczego gminy w ramach której pewne wspólne wyobrażenie się buduje. Najbardziej podatne dowolności jest uczucie. Kierować się uczuciem ku czemuś bardziej ogólnemu, odrywać się od wpływu innych, silny jest tu właśnie aspekt wewnętrzny a bardzo nikło zewnętrzny.
Jeśli spytasz mnie czy bardziej cenie mistykę czy scholastykę jak najbardziej odpowiem, że Mistrz Ekchart > Św. Tomasz. Religia nie musi być wytłumaczalna rozsądkowo, kluczowy dla niej jest stosunek serca do niej. Dla religii rozum nie musi mieć znaczenie. Za to dla rozumu religia już jak najbardziej, rozum by móc sam siebie usytuować musi zrozumieć na swoich prawach religie, wyjaśnić ją i wydobyć z niej swoją prawdę, zmienić to co w formie religijnej istnieje na formę sobie bliską czyli formę pojęcia. Tak jak religia potrzebuje sztuki dla uniesienia się, tak i filozofia czerpie z religii ale religia nie musi poddawać się pod osąd rozumu czy scholastyczne ułożenie swoich prawd.