Archiwum prac historycznych

[Karl von Schwarzengrau]

Wikingowie

Naszych kolonizatorów nazwiemy "wikingami". Zamieszkiwali oni tereny na dalekiej północy. Gdzieś w tych okolicach: 


Ich plemienna egzystencja opierała się na wzajemnych walkach i ewentualnych wyprawach łupieżczych na południe. Jednak w końcu coś ich zjednoczyło. Prawdopodobnie była to bardzo mroźna zima, która przetrzebiła ich szeregi. Wtedy zorientowali się, że muszą zadbać o swoją przyszłość. W jednym z plemion pojawił się charyzmatyczny władca, pod jego przywództwem plemię to wyrosło na dominujące, wchłaniając konkurencję. Po czasie wszystkie inne plemiona na wyspie zgodziły się zjednoczyć z pozostałymi, tak powstało  królestwo "wikingów". Król zdecydował, że mogą nie przetrwać kolejnej zimy na wyspie, dlatego jeszcze przed nią na południe ruszyła ogromna ekspedycja wikingów. Nie mieli oni łupić ziem, a znaleźć dla siebie nowy dom. Po miesiącach podróży, dotarli do nowych ziem. Jako, że były to pierwsze wyspy, które widzieli tak daleko na południe od swojej ojczyzny (w rzeczywistości wyspy te też leżały na północy) nazwali je "Suderlandem". Znaleźli tam dość rozwinięty lud, którego ustrój polityczny przypominał luźną konfederację księstw. Wikingowie zawarli z nimi pakt. Mogli się oni osiedlić na części ziem Suderlandu, ale w zamian musieli pomóc rdzennemu ludowi w walce z dzikimi Wunikuńczykami którzy nieustannie grabili południowe ziemie tego ludu. Przy pomocy wikingów rdzenni mieszkańcy pokonali wunikuńczyków i przepędzili ich z powrotem w głąb półwyspu wunikuńskiego. Nastał czas pokoju, dzięki zasobom rolniczym z Suderlandu wikingom w ich ojczyźnie udało się przetrwać kolejne zimy. Do królestwa dołączało coraz więcej plemion, wikingowie rośli w potęgę. Ziemie w suderlandzie nie pozwalały już wyżywić wszystkich na północy, wikingowie potrzebowali ich więcej. Na ich szczęście nie musieli czekać długo. Bez wspólnego wroga, księstwa rdzennych mieszkańców zwróciły się przeciwko sobie, wkrótce ich federacja się rozpadła. Wikingom pozostało tylko czekać na dogodny moment, który nadszedł w roku 680. Wtedy wybuchła wielka wojna domowa pomiędzy rdzennymi mieszkańcami, wikingowie poczekali aż księstwa dostatecznie się wykrwawią, a potem około roku 685 zaatakowali niczego nie spodziewających mieszkańców. Stwarzając pozory legalności, początkowo poparli oni największe z księstw- Sefezian. Jednak kiedy inni upadli wikingowie zaatakowali również ich. Wymęczone wojną księstwa nie były w stanie oprzeć się armii ciągle uzupełnianej z północy. Cały Suderland znalazł się pod ich kontrolą. Wkrótce to samo stało się z Wunikunem. Wielu rdzennych mieszkańców wymarło z powodu chorób przyniesionych z północy, a reszta zamieszała się krwią z wikingami, przez co po 5 wiekach to ich geny dominowały wśród mieszkańców. Stan ten utrzymywał się do XVI wieku. Wtedy mieszkańcy Suderalndu wykształcili swoją państwowość, nie chcieli być dłużej wykorzystywani przez swoją ojczyznę z północy. Pod koniec tego stulecia wzniecili ogromne powstanie, mające na celu stworzenie niepodległego państwa Suderland. Udało im się to, wikingowie wierni swojemu królowi zmuszeni byli wrócić na północ. Bez zasobów z południa, zaczęli powoli wymierać. Z każdą zimą umierało ich coraz więcej. W końcu wielkie niegdyś królestwo upadło, a jego mieszkańcy pozostawili swoje domy i uciekli do innych krajów południa. Obecnie ich potomkowie stanowią bardzo małą mniejszość narodową w innych v-państwach. 

Praca sporządzona przez Filipa Lotnika, opublikowana w dniu 24 września 2017 roku