Z kart historii Bialeńskiego Programu Kosmicznego...

[Ronon Dex]

Zamysł budowy samolotu kosmicznego (który 26 września dotarł do stacji kosmicznej) pojawił się dość wcześnie, w zasadzie w początkach Bialeńskiej Agencji Kosmicznej i Bialeńskiego Programu Kosmicznego. Pierwotnie była to tylko przyszłościowa koncepcja, a program kosmiczny był prowadzony od podstaw czyli od pierwszych rakiet nośnych i pierwszych lotów orbitalnych przy ich wykorzystaniu.

23 lipca 2014, a więc cztery miesiące po pierwszym starcie rakiety kosmicznej (21 marca 2014) i na dwa miesiące przed pierwszym lotem załogowym na orbitę Pollinu (11 września 2014) - pojawił się temat pt. "Program budowy niewielkiego samolotu kosmicznego":

Na skutek pojawiających się pytań o dalsze działania BAK, informujemy:

Bialeńska Agencja Kosmiczna ma plany budowy stałej stacji kosmicznej na orbicie oraz program budowy niewielkiego samolotu kosmicznego przystosowanego do jej obsługiwania (zresztą nie tylko do tego celu).

uznano, że budowa dużego promu kosmicznego jest nieopłacalna, ponieważ duża taniej wynoszenie większych obiektów w przestrzeń kosmiczną można realizować za pomocą rakiet nośnych jednorazowego użytku. Natomiast dla celów lotów załogowych planuje się zbudowanie niewielkiego (5-miejscowego) samolotu kosmicznego...


Wizja artystyczna przyszłego samolotu kosmicznego

Przedsięwzięcie to, podobnie jak budowa stacji kosmicznej na orbicie nie będzie jednak możliwa bez finansowania tego przedsięwzięcia przez państwo, gdyż badanie przestrzeni kosmicznej nigdy nie było i nie będzie działaniem dochodowym. W celu budowy stacji kosmicznej (dostarczania jej elementów na orbitę) jest również konieczna budowa odpowiednio dużych rakiet nośnych - co również jest przedsięwzięciem kosztownym. Takie projekty istnieją, ale aby zostały zrealizowane konieczne jest finansowanie ich z budżetu państwa.



Wizja dużej rakiety nośnej - dla przykładu wynoszącej na orbitę dwa samoloty kosmiczne, jednak w tym samym miejscu można podłączyć do rakiety nośnej duże elementy (np. moduły stacji kosmicznej), zarówno jako całość, jak i ulokowane wewnątrz kontenera transportowego.

Realizacja wyżej pokazanych planów jest uzależniona od decyzji na szczeblach rządowych.

Jak widać "szczeble rządowe" były przychylne tej inicjatywie, bo po pół roku odbył się pierwszy lot nowego samolotu kosmicznego, który został oznaczony jako USK-1 "Hermes".

Wyciąg z dawnego katalogu sprzętu Bialeńskiej Agencji Kosmicznej:

Samolot kosmiczny USK-1 Hermes
Data pierwszego lotu - 25 września 2014

Samolot kosmiczny USK-1 Hermes (uniwersalny samolot kosmiczny - typ pierwszy) został skonstruowany w firmie Razor Air Tech na zapotrzebowanie Bialeńskiego Programu Kosmicznego. Samolot może pełnić funkcję zarówno promu kosmicznego do komunikacji z obiektami orbitalnymi, jak również niewielkiego statku załogowego do bliskich podróży kosmicznych np. na satelity lub nawet na sąsiadujące planety. Stanowi także wyposażenie statków międzyplanetarnych - jako prom pokładowy.

Dzięki zastosowaniu nowatorskich rozwiązań napędowych (stanowiących tajemnicę firmy RAT) stało się możliwe odbywanie poziomego startu z normalnego pasa startowego i dotarcie do orbity. USK-1 - może się również obyć bez pasa startowego, gdyż posiada napęd umożliwiający start pionowy. Manewr taki jednak jest bardzo paliwożerny co powoduje, że samolot kosmiczny może w zasadzie tylko jednokrotnie dokonać startu i lądowania na planetach o ciążeniu i atmosferze zbliżonej do Pollinu. Dlatego jego start może odbywać się przy użyciu rakiety nośnej - wtedy pojazd zachowuje zdolność dokonania manewru lądowania i ponownego startu z planety zbliżonej do Pollinu. Można oczywiście wystartować poziomo, uzupełnić paliwo na orbicie i wyruszyć w dalszą podróż.


USK-1 posiada trójpodporowe podwozie w układzie z kołem przednim. W przypadku startu poziomego dysze silników napędu pionowego są zasłonięte dwuczęściowymi osłonami.


USK-1 w czasie pionowego startu - silniki napędu pionowego pozwalają na uniesienie pojazdu na wysokość umożliwiającą uruchomienie silników głównych i nabranie odpowiedniej prędkości, przy której samolot kosmiczny jest już utrzymywany przez siłę nośną wytwarzaną przez skrzydła.


USK-1 na orbicie - w konfiguracji gładkiej, wszelkie urządzenia znajdują się w lukach zasłoniętych pokrywami.


W celu zapewnienia łączności dalekiego zasięgu i ekonomicznego zasilania USK-1 Hermes posiada rozkładaną antenę obrotową w górnej części kadłuba, tuż za kabiną załogi...


... oraz rozkładane panele słoneczne umieszczone w tylnej części kadłuba tuż za lukiem ładowni.


Samolot kosmiczny posiada niewielką ładownię, która może być wykorzystywana do wynoszenia niewielkich satelitów, przewożenia ładunku z powierzchni do statków międzyplanetarnych lub w przypadku dłuższych lotów może posiadać zamontowany dodatkowy zbiornik paliwa.


Do łączenia samolotu kosmicznego z innymi pojazdami czy stacjami kosmicznymi służy dok umieszczony w przedniej części kadłuba i normalnie podczas lotu ukryty pod opływową osłoną.


Dok posiada własną śluzę powietrzną, co uniezależnia go od urządzeń tego typu na stacjach kosmicznych czy w innych pojazdach.

Dane pojazdu:

Załoga - 5 osób (pilot i 4 pasażerów)

Masa własna - 12t
Masa maksymalna do lądowania - 19t
Masa startowa maksymalna - 27t

Długość - 17,90m
Rozpiętość - 17,85m
Wysokość - 4,75m

Ciąg silników głównych - 2 x 160kN
Ciąg silników hamujących - 2 x 35kN
Ciąg silników napędu pionowego - 3 x 110kN

W toku eksploatacji okazało się, że ten samolot kosmiczny ma wiele ograniczeń... zapas paliwa był stosunkowo niewielki, co wymuszało dla dalszych lotów korzystanie z rakiety nośnej. Sam pojazd bez wspomagania startu mógł samodzielnie docierać na orbitę (nawet wysoką) i samodzielnie powrócić na powierzchnię, ale już dotarcie do Księżyca wymagało albo startu za pomocą rakiety nośnej, albo tankowania na stacji kosmicznej. Z czasem po kolejnych modernizacjach zasięg nieco wzrósł i w sprzyjających okolicznościach można było wykonać loty na orbitę naturalnego satelity Pollinu. System pionowego startu sprawdzał się niestety właśnie tylko na takich ciałach niebieskich jak Księżyc (niskie ciążenie), bo taki start z powierzchni Pollinu zużywał zbyt dużo paliwa. USK-1 w zasadzie więc startował tylko z pasów startowych lub za pomocą rakiety nośnej, a przenoszony ładunek był niewielki. Najczęściej pojazd był wykorzystywany do wymiany załóg na stacji kosmicznej.

Niedogodności te spowodowały rozpoczęcie prac nad bardziej doskonałymi i większymi samolotami kosmicznymi.

c.d.n.