DEBATA Potrzeba reform konstytucyjnych

[Ametyst Faradobus]

Moi Drodzy,

tak więc raz jeszcze dziękuję za wszystkie głosy. Efekt jest dla mnie nieco zaskakujący, ale w sensie pozytywnym. Spodziewałem się, że większość postulatów będzie oscylowała wokół kwestii ewentualnej reformy ustrojowej. Okazało się jednak, że jest to kwestia - według sporej części z Was - niezupełnie najważniejsza, choć istotna. Ja tu widzę rozwiązanie, o którym już mówiłem: mianowicie zwiększenie liczby wyborów ogólnopaństwowych. Moja wstępna propozycja jest taka, aby urządzać je co dwa miesiące - raz prezydenckie, a raz do Rady Republiki. Ta ostatnia mogłaby wówczas przejąc część uprawnień Zgromadzenia Narodowego i być czymś na kształt peerelowskiej Rady Państwa - organem ustawodawczym funkcjonującym "na co dzień". Rada miałaby prawo do podejmowania ustaw, które mogłyby być zniesione przez Zgromadzenie. Sesje tego ostatniego odbywałyby się np raz na dwa miesiące. 

Dużo większą wagę przykładacie natomiast do polityki zagranicznej i jest to zasadniczo kierunek słuszny. Paradoks polega na tym, że na fotel prezydencki wskoczyłem z fotela ministra spraw zagranicznych, a jednak to na polu dyplomacji poczyniłem pewne zaniedbanie. Rzecz w tym, że widocznie za bardzo skupiłem się na tak zwanym starym Polinie ignorując dynamicznie odradzający się makroregion północny. Mówiłem już zresztą o tym kilkukrotnie. Jestem gotów poświęcić końcówkę kadencji właśnie na to zadanie, w które chętnie zaangażuję się także po zakończeniu urzędowania. Muszę jednak przyznać, że od dawna w sprawach nordackich pozostaję w sporej mierze laikiem. Jest to moja - jako dyplomaty i polityka - pięta achillesowa i dlatego będę potrzebował wsparcia kompetentnego doradcy, najpewniej w randze ministra, z którym wspólnie pokierujemy tworzeniem planu aktywizacji.

Natomiast wszelkie głosy o "zamykaniu interesu" proponuję schować do szafy. Miałem w realu takiego pradziadka, który po śmierci żony biadolił o rychłej śmierci, wyrył sobie własne nazwisko na gotowym nagrobku i łaził tam palić samemu sobie świeczki. Umarł ćwierć wieku później jako żwawy dziewięćdziesięciolatek. Takie luźne skojarzenie.