[IV COLLOQUIUM BIALENICUM] W poszukiwaniu potencjalnego mikronauty

[Helwetyk]

Sęk w tym, że tutaj już na wejściu pojawia się błąd przeżywalności. Jeżeli odbywamy takie rozmowy z nowymi mieszkańcami, to znaczy, że przeżyli już przynajmniej pierwszy filtr. Poradniki, oczywiście, są wskazane — sam sporządziłem w Leocji wykaz kilku, które są potrzebne — ale one są już adresowane do tych, którzy pozostali i chcą dowiedzieć się więcej. Na marginesie, myśmy już tyle tych różnych opracowań sporządzili i tyle różnych systemów mentorskich wdrożyli, że jedyny wniosek, jaki mi się nasuwa, jest taki, że wszystkie nowe podejścia powinny być inne. Może raczej „opowieść o Pollinie” zamiast praktycznych porad jako „punkt zerowy”? Z jasnym postawieniem sprawy, że jesteśmy hermetyczni, że jesteśmy niewielką wioską, że spora część naszych rozmów dotyczy spraw realnych, że narracja to asumpt do wspólnego robienia rzeczy fajnych etc.?

Jeżeli chodzi o dostępną ilość wolnego czasu, odpowiedziałbym najpierw na inne pytanie. Jak może wyglądać sprawiająca przyjemność tak jednostce, jak i społeczności, aktywność polegająca na zaglądaniu do mikronacji co trzeci, siódmy dzień, ba — co dwa tygodnie czy nawet miesiąc. Moim zdaniem, naszym problemem, jako Pollinu, nie jest w pierwszej kolejności brak „twórców”. Naszym problemem jest to, że twórcom się odechciewa, jeżeli nie mają „czynnych” odbiorców. (Do tego dodajmy nagromadzone przez lata kwasy).