Kiosk z wolną prasą przy Placu Zielonym

[Andrzej Płatonowicz Ordyński]

Przykładem, który w zasadzie rozbija teorię o słabości tego typu krajów może być choćby Bialenia, która w zasadzie od początku swego istnienia funkcjonuje na niezwykle skąpej infrastrukturze, plasując wysokie miejsce w rankingach ale nie nosząc już raczej na sobie piętna tymczasowego wykwitu nordyckiego. 

Ależ skąd, jesteśmy już od ponad ośmiu lat tymczasowym wykwitem nordackim.  

Ciekawym i wartym wspomnienia, przypadkiem jest chory człowiek Nordaty – Muratyka. Tu wybory prezydenckie dalej niosą ze sobą niesamowite emocje. Polityczna gra odbywa się w najlepsze ale brakuje w niej stateczności. Elementu hamującego. Ostatecznie, co to za zwycięstwo, jeżeli wygra jeden, a pozostali z miejsca rezygnują z obywatelstwa. Strukturalnie jest tu nieźle. Mimo wszystko, gdyby w grę weszły jakieś rzeczywiste kwoty, być może projektem zajęto by się na serio, choć pewnie stateczność zabiłaby to, co rzeczywiście przyciąga tych ludzi do walki o prezydencki stołek.I

I właśnie ta emocjonująca polityka jest czymś, czego można Muratyce pozazdrościć, bo nie ma nic tak wciągającego, jak walka o władzę. Przy czym, ciężko powiedzieć, czy taki stan będzie trwał przez dłuższy czas, czy i tam ukształtuje się w końcu zielony stolik i zacznie wiać nudą, jak w innych państwach.
Tak naprawdę rozwiązaniem na trwałe rozruszanie polityki (bo inby w stylu nordackim się jednak po jakimś czasie nudzą) jest tylko integracja i budowa silnych, wieloosobowych państw. 

Artykuły bardzo ciekawe i dobrze napisane, winszuję.