Zielony ruch oazowy

[Karol Medycejski]

Ruch oazowy

Jak donoszą donosiciele w ostatnich tygodniach w strukturach Zielonego Kościoła powstał oddolny ruch oazowy. W jego pobożnych ramach pielgrzymi, zazwyczaj młodzież, pielgrzymuje w karawanach pomiędzy dżamahirijskimi oazami, aby tam oddawać się orgiom i zabawie modlitwie i zadumie. Nieodłącznym elementem tych religijnych uniesień jest wspólne śpiewanie pieśni oazowej przy wieczornym ognisku, połączone z szanowaniem Patrona. Ruch powstał ponoć jako bunt przeciwko skostnieniu bialeńskich struktur religijnych i braku chęci zmian. Z ust członków wspólnot oazowych można usłyszeć między innymi, że dość już mają ględzenia dziadów i zgrzybienia społecznego.

Niektórych pielgrzymów można spotkać odzianych w wielbłądzie skóry zakrywające całe ciało - mają w ten sposób odganiać pokusy (pewnie smrodem - przyp. donsc.) i nierozstawaniu się przez nich z Zieloną Książką. Stąd też zwani są również ruchem neopatronalnym.

Zagadką pozostaje, jak do tej inicjatywy odniosą się oficjele Kościoła.