Dawah w Bialenii Południowej

[Andrzej Płatonowicz Ordyński]

Dawah nie ogranicza się do koranizacji, tworzenia nowych wspólnot oraz budowy budynków sakralnych. Islam bialeński, wychodząc ze swojej kolebki w nieco peryferyjnej i konserwatywnej światopoglądowo Bengazji, musi odnaleźć sposób na pogodzenie prawd wiary z nowoczesną, zlaicyzowaną Bialenią Południową. W toku dysput teologów wypracowano "bialeńską drogę do wodopoju" ("bialeński szariat"), która nie została jeszcze powszechnie zaakceptowana, ale cieszy się dużym zainteresowaniem, szczególnie wśród postępowych imamów posługujących poza Bengazją. Nowy, choć opierający się na długich tradycjach, nurt w Zielonym Kościele, uznaje, że prawo szariatu może i powinno się rozwijać, wraz z rozwojem społecznym. Zakłada on równorzędność Koranu i tradycji, a tym samym możliwość pewnych przemian w Islamie. Zwolennicy bialeńskiej drogi powołują się choćby na postępowe poglądy Proroka w kwestii kobiet, twierdząc tym samym, że wraz z postępem cywilizacyjnym kwestie kulturowe mogą i powinny ulegać zmianie. Głoszą oni, że dopuszczalna jest różnorodność interpretacji Koranu i tradycji w granicach wyznaczanych przez ajatollahów. Są również zdania, że wiernych należy nawracać w sposób łagodny, choć wytrwały.