Dawah w Bialenii Południowej

[Andrzej Płatonowicz Ordyński]

Ajszaburg był przez wiele dekad potężnym ośrodkiem przemysłowym, miasto to był najmocniej zindustrializowane w całej Bialenii Północnej. Jego mieszkańcy, pochodzący przeważnie z tradycyjnie muzułmańskich regionów, dość często odchodzili od religii przodków. Fakt afiszowania się z Islamem przez klasę posiadającą powodował, że robotnicy zaczęli kwestionować jego słuszność. W całym Ajszaburskim Okręgu Przemysłowym prężnie rozwijały się ruchy socjalistyczne, zwłaszcza marksistowskie, a więc odrzucające wartość religii.

Dziś Ajszaburgia doświadcza deindustrializacji, co przekłada się na dość duże bezrobocie. Zielony Kościół postanowił wyjść na przeciw potrzebom materialnym pozbawionej stałego zatrudnienia klasy robotniczej, a jednocześnie skłonić ich do rozważenia powrotu do wiary Proroka. Z datków wiernych z bogatszych części kraju utrzymujemy Ajszaburskie Hufce Pracy, które zajmują się robotami publicznymi na terenie okręgu przemysłowego. Hufce remontują drogi i bloki, a oprócz tego budują całkiem nowe Osiedle im. Imamki Akrypy, do którego mają przenieść się sami robotnicy oraz najbardziej potrzebujący mieszkańcy miasta i jego okolic.