Sobór św. Bazylego Wielkiego w Wolnogradzie

[Aleksander (Czerepach)]

Ze Wschodu zabłysnął i całe stworzenie oświecił nauką,* okrył się chwałą męczeństwa* bogonośny i boski Ignacy.

Drodzy bracia i siostry w Chrystusie Panu ,

Św. Ignacy był biskupem Antiochii (70-107). Ok. 105 roku został uwięziony i skazany na śmierć. Eskortowany przez żołnierzy napisał w drodze do Rzymu 7 listów; 4 podczas postoju w Smyrnie: do Efezjan, Magnezja, Trallian; napisał także list do Rzymian z prośbą o zaniechanie starań o jego uwolnienie; z Troady wysłał trzy listy: do Filadelfian, Smyrneńczyków oraz do Polikarpa, bpa Smyrny (wspomnienie 23 lutego). Kościół określa Ignacy po raz pierwszy jako "Kościół katolicki" na oznaczenie całego ludu bożego złączonego w jeden organizm z Chrystusem (Smyr. 8,2); przez jedność i zgodną miłość wierni tworzą jakby żywą symfonię i stają się członkami Chrystusa (Ef. 4,1-2); św. Ignacy wzywa do święcenia niedzieli (dnia ósmego) oraz odrzucenia szabatu (Magn.9,10). Dla Kościoła rzymskiego Ignacy ma szczególny szacunek; gminę tę pozdrawia słowami: "Kościołowi, który pierwsze dzierży miejsce, a leży w miejscowości przez Rzymian zamieszkałej; który jest godny Boga, godny czci, godny chwały, godny uwielbienia, godny powodzenia, godny świętości, który pierwsze zajmuje miejsce w związku miłości": słowa te rozumiane są zazwyczaj jako określenie przodującej roli Kościoła rzymskiego w całym Kościele powszechnym. Dalsza trasa konwoju wiodła przez Neapol (w Macedonii), Filipy, Tesalonikę, Dyrrachium nad Adriatykiem i Brindisi. W Rzymie 20 grudnia 107 roku został rzucony w amfiteatrze Flawiuszów (Koloseum)  na rozszarpanie przez dzikie zwierzęta za cesarza Trajana. Zostały po nim tylko grubsze kości, które jako skarb nieoceniony przewieziono do Antiochii.