Dzielnica centralna - spis budynków

[Ametyst Faradobus]

Kiedyś samolot, którym leciał wykładowca UB, profesor Andrzej P. Ordyński, spóźnił się. Czekający na egzamin studenci – wobec braku egzaminatora – rozeszli się. Pozostał tylko jeden imam, który nie znał Ordyńskiego – nie chodził na jego wykłady, a do egzaminu przygotowywał się z pożyczonych notatek. Po dwóch godzinach wpadł niewiele starszy od zdającego, zziajany Ordyński. Imam – student, ucieszony, że nie będzie zdawał sam, zapytał:

– Stary, ty też na egzamin?
– Na egzamin – przytaknął profesor Ordyński.
– Facet się spóźnia, wszyscy się rozeszli, a ja czekam, bo muszę zdawać dzisiaj – wyjaśnił student.
– A co, nie znasz Ordyńskiego? – zapytał nowoprzybyły.
– Nie, to podobno nudny facet, nie chodziłem na jego wykłady, mówili, że abstrakcyjne i bardzo trudne – tłumaczył student.

Od słowa do słowa rozmowa przekształciła się w… powtórkę materiału. Ordyński pytał, słuchał i tak jasno tłumaczył zawiłe problemy mikrozoficzne, że student powiedział w pewnym momencie:

– Stary, jaki ty jesteś obkuty! Proszę cię, kiedy przyjdzie ajatollah profesor, nie wchodź przede mną na egzamin, bo po tobie na pewno obleję.

Jakież było jego przerażenie, kiedy usłyszał:

– Daj indeks, jestem Ordyński.

Wpisał mu pizdę i narysował chuja na zdjęciu – wspomina ówczesna studentka, Fatima Sajdok – a anatolijska młodzież, która powtarzała sobie tę opowieść, bała się Ordyńskiego.