Ekspedycja do Sambanu

[Janek Sapieha]

Pan Demiatycz jak mniemam - mówiąc to nie miałem najmniejszych wątpliwości względem tożsamości osoby którą właśnie zaczepiłem. Podejmując się próby odnalezienia miejsca pobytu członka ekspedycji ruszyłem w stronę wschodniej części miasta. W pobliżu świątyni porozmawiałem jeszcze z nieźle zorientowanym w tutejszej topografii przewodnikiem. Obcując ze sobą szczerze, rozmawiając otwarcie i uczciwie poznałem historię osoby która być może przekonała się czym jest moc Agharty.

Spędziłem pewną zimę w mojej miłej Agharcie. Jest to niewielka wyspa na rzece. Całą ją mur wokół otacza, z obu stron łączą ją z lądem mosty drewniane. Rzeka rzadko opada lub zwiera, poziom jej jest zazwyczaj taki sam latem i zimą. Dostarcza wody przejrzystej o bardzo miłym smaku, mieszkając bowiem na wyspie musi się głównie korzystać z wody rzecznej. Zimy bywają tu łagodne, dzieje się tak chyba w skutek ciepła morza oddalonego co najwyżej o 300 kilometrów. Także niekiedy lekki powiew z stamtąd dociera aż tutaj, wody morskie wydają się cieplejsze od słodkich. Nie potrafię powiedzieć czy to jest przyczyną czy też może coś innego, faktem jednak pozostaje, że zimy miewają tam dość słoneczne. Winorośl udaje się dobrze a niektórzy potrafią wyhodować nawet figowce. Niestety z końcem zimy opuściłem to cudne miejsce. Odczuwam z tego powodu ból równie głęboki jak wtedy gdy rozstawałem się z ukochaną. Nachodzi mnie istna ciżba wspomnień. Kto raz odnajdzie Aghate będzie myślał o niej już na zawsze.

Pożegnawszy swojego rozmówcę, kontynuowałem poszukiwania. Krążąc po zabudowanej części Bantu odnalazłem ślad podeszwy buta. Tutejsi przeważnie ich nie noszą więc instynktownie poszedłem tym tropem. Po kwadransie doszedłem do miejsca w którym stał Bartłomiej Demiatycz. Nie minęła godzina gdy obaj znaleźliśmy się wraz z pozostałymi członkami wyprawy w naszym obozie.