Ostatnie orędzie

[Andrzej Płatonowicz Ordyński]

Obywatelki i Obywatele,
Jako, że moja kadencja nieuchronnie zmierza ku końcowi, postanowiłem po raz ostatni zwrócić się do Was z Pałacu Prezydenckiego. Mówienie o przyszłości pozostawiam mojemu Następcy, gdyż to on nas ku niej pokieruje. Ja chciałbym skupić się na przeszłości i za nią podziękować. Ostatnie miesiące były renesansem państwowości bialeńskiej, a dla mnie sporą frajdą. Mam nadzieję, że Wy też dobrze się bawiliście i nie żałujecie, że stanęliście po stronie niepodległej Bialenii.

Cokolwiek wydarzy się dalej i w jakąkolwiek stronę pójdzie nasz kraj (choć wierzę, że czeka nas jeszcze wiele mile spędzonych miesięcy i lat), dziś możemy być zadowoleni z siebie. Kraj, który uznano za martwy, powrócił do dobrej kondycji, we wrześniu zajmując nawet pierwsze miejsce w rankingu aktywności. Cieszę się, że miałem okazję pobawić się razem z nowym pokoleniem mikronautów, zarówno w ramach Bialenii, jak i w ramach polityki międzynarodowej. 

Dziękuję wszystkim z którymi współpracowałem, dyskutowałem i kreowałem mikroświat w czasie mojej prezydentury. Dla Was tu byłem, jestem i będę. 

Dziękuję również moim zatwardziałym przeciwnikom. Choć uważam, że niszczycie mikroświat i dla partykularnych interesów prowadzicie go do zguby, to bez Was, czarnych charakterów, byłoby nudno. 

Nie będę przedłużał, bo młodsi czytelnicy nie lubią za wiele czytać.  Nie ma z resztą takiej potrzeby, bo nie opuszczam Bialenii. A i do Pałacu Prezydenckiego pewnie kiedyś powrócę...

Niech żyje Bialenia, niech żyje Nordata, niech żyje wielobiegunowy Mikroświat, niech żyje Życie.