Polesie

[Ametyst Faradobus]

Polesie

Jądro bialeńskości

W sercu Bialenii, tuż obok jej stolicy, leży jeden z najciekawszych i najbardziej tajemniczych regionów Rzeszy: Polesie. W powszechnej świadomości postrzegane jest jako niekończąca się bagnista puszcza, w której w najczystszej postaci zachowała się bialeńskość. Jednocześnie są to tereny bardzo różnorodne, gdzie cywilizacja spotyka się z dzikością. Tu czuć, jak dookoła szumi las i słychać, jak grzyby rosną i mruczą. Zaraz za granicami aglomeracji Wolnogradu leżą odcięte od świata poleszuckie wioski i tajemnicze miejsca, gdzie tradycje naszych przodków są nadal żywe. Rzadko można natknąć się tu na większe miejscowości i pomniki cywilizacji, a gdzieniegdzie trudno spotkać nawet ludzi poza smolarzami i dzikimi grzybiarzai. Na Polesiu znajduje się kilka lenn, ale większość terenów jest własnością wolnych rolników i zbieraczy.

Geograficznie Polesie obejmuje przede wszystkim kilka puszcz w pobliżu Wolnogradu, który leży w jego południowej części. Samo miasto, głównie ze względów kulturowych, nie jest zaliczane do granic Polesia. Wspomniane kompleksy leśne to puszcze: Kościeliska, Wolnogradzka, Rosieńska, oraz Bory Żelaźnieckie. Przez Puszczę Kościeliską przepływa rzeka Czarna, a przez pozostałe kompleksy: Auttera. Charakterystycznym elementem tutejszego krajobrazu są także bagna i zbiorniki wodne, z których największe to jeziora Szaniec i Rosieńskie w Puszczy Rosieńskiej oraz sztuczny Zalew Adamiecki na skraju Puszczy Wolnogradzkiej. U wrót puszcz znajduje się kilka miasteczek, między innymi Szimitsa, Prądnik, Szaniec czy Omer. Sercem Polesia jest natomiast Polana: wykarczowany przez pokolenia Bialeńczyków teren, gdzie oprócz tradycyjnych, konserwatywnych miasteczek Kościelisko i Królisko, które są kulturowymi stolicami regionu, znajdują się niewielkie wioski i bazy wojskowe.

 

Mieszkańcami Polesia są Poleszucy, z których wielu określa się zresztą mianem Tutejszych. Zajmują się rolnictwem, robactwem i zbieractwem, a także drobnym rzemiosłem i handlem. Niektórzy zamieszkują w większych wioskach i miasteczkach, w pobliżu ważnych dróg i na terenie Polany. Ci zazwyczaj są gorliwymi wyznawcami Zielonego Kościoła, który odgrywa w ich życiu ważną rolę, choć zielona wiara jest tu silnie przeniknięta przez elementy lokalne. Dużo bardziej tajemniczy są Poleszucy mieszkający w odciętych od świata małych wioskach. Żyją oni na stosunkowo niskim poziomie i kultywują prastare zwyczaje. Często nie mają ani samochodu, ani telewizoru, ani laptopu, a nawet prądu. Wielu z nich nadal wyznaje tradycyjne wierzenia, choć dominuje religijny synkretyzm. Jedni i drudzy czują jednak więź i uważają się za najbardziej bialeńskich w całej Republice. Kultura Poleszuków jest zresztą swoistą mieszanką: wiele miejsc przypomina realową Słowiańszczyznę Wschodnią, ale na przykład dobra Mockeryshire to już anglosaska enklawa. Specjalną grupą Poleszuków są Kozacy Poleszuczcy - zamieszkują oni teren w pobliżu Jeziora Szaniec nie uznając nad sobą regularnej władzy. Główną siedzibą poleskiego kozactwa jest Sicz.

Mimo, że Polesie i pobliski Wolnograd dzieli przepaść kulturowa i cywilizacyjna kontakty między nimi są całkiem intensywne: od dawna wielu mieszkańców stolicy posiada w puszczach i w wioskach swoje letnie dacze, gdzie spędzają dużo czasu. Wolnogradzkie elity od wieków lubują się w polowaniach. Z kolei wizyty w miasteczkach, takich jak Kościelisko, Królisko czy nawet Prądnik to okazja do uświadomienia sobie, że całkiem niedaleko istnieje inna Bialenia, niż tylko robota w korporacji i karta z debetem...

Od 2021 roku przez spory kawałek Polesia podróżować można na pokładzie Poleskiego Tramwaju - pierwszej kolejki utworzonej w ramach Kolei Rzeszy.

---

Lenna na Polesiu

Żółkiew, Mockeryshire, Jaruzelima, Vistokia

Ważniejsze miejscowości na Polesiu

Kościelisko, Królisko, Szaniec, Rosień, Szimitsa, Nilfgaard,

Omer, Wilczyniec, Zielony Krzyż, Prądnik, Żelaźno, Sicz Poleszucka