Polesie

[Ametyst Faradobus]

Szeptuchy z Polesia

Największym autorytetem na tradycyjnej wsi poleskiej są szeptuchy: zielarki, szamanki, egzorcystki, higienistki, akuszerki, czarownice i uzdrowicielki w jednym. W znakomitej większości są to kobiety, choć szeptun to również instytucja znana na Polesiu. Działają na pograniczu magii i modlitwy, tradycji i codzienności. Wielu Poleszuków do dziś częściej szuka pomocy u nich, a nie u tradycyjnego, miejskiego lekarza. U nich też zasięga się porady albo leczy przeziębienia, złamania, inne choroby, przestrach, wiatr, a nawet najstraszniejszą plagę, jaka dotyka tutejszą ludność: diabelskiego kołtuna. Uzdrawianie odbywa się na drodze dziwacznych rytuałów, których zwykli ludzie zazwyczaj nie rozumieją. Jest to połączenie losowych modlitw, chrząknięć, tańców, śpiewów, praktyk leczniczych i parareligijnych. Zazwyczaj od uzdrawianego nie oczekuje się zapłaty. Niektóre rytuały odbywają się w domu chorego lub samej szeptuchy, w innych przypadkach konieczna jest wycieczka do lasu, na cmentarz albo do sklepu nocnego.

Większość szeptuch same siebie uważa za wierne Zielonego Kościoła, rzadziej innych religii, ale ich związek z wiarą instytucjonalną jest bardzo luźny. Podobnie ma się sprawa ze stosunkiem wiejskich duchownych do wiejskich wiedźm. Żyją one często na granicy wsi albo w oddaleniu od niej - niektóre po prostu osiedlają się na leśnych polanach. Współcześnie zazwyczaj ogłaszają się w gazetach, dzięki czemu ich usługi stały się popularne także wśród przyjezdnych mieszczuchów. Każdy szeptun i szeptucha posiada rzekomo tajemniczy Dar, który może przekazać wybranemu przez siebie następcy. Jeżeli nie zdążą tego uczynić przed śmiercią - umierają w agonii, spragnione wódki, bez szans na zdrowie, pieniądze i jakikolwiek "s**x".