Z kart historii Bialeńskiego Programu Kosmicznego...

[Ronon Dex]

W związku z planami reaktywacji działań w przestrzeni kosmicznej, warto przypomnieć nieco historii Bialeńskiego Programu Kosmicznego, od którego wszystko się zaczęło...

Fragmenty biuletynu Bialeńskiej Agencji Kosmicznej (instytucji, która rozpoczynała działania w zakresie badania v-kosmosu), z początkowego okresu rozwoju Bialeńskiego Programu Kosmicznego. W czasie kiedy posługiwaliśmy się wyłącznie rakietami nośnymi.

Data: 21 marca 2014
Rakieta nośna: Neptun-1
Ładunek: Aparatura badawcza
Cel misji: Osiągnięcie niskiej orbity, sprawdzenie działania rakiety nośnej i systemów sterowania.

Uwagi: Pierwszy lot orbitalny!
________________________________________________________

Data: 1 września 2014
Rakieta nośna: Herkules-E1
Ładunek: Aparatura badawcza
Cel misji: Osiągnięcie niskiej orbity, sprawdzenie działania rakiety nośnej i systemów sterowania.
________________________________________________________

Data: 8 września 2014
Rakieta nośna: Herkules-H1
Ładunek: Sonda badawcza
Cel misji: Wyniesienie sondy do badania układu planetarnego w ramach misji BSB-1
Uwagi: Równoczesny start dwóch rakiet

Data: 8 września 2014
Rakieta nośna: Herkules-H2
Ładunek: Sonda badawcza
Cel misji: Wyniesienie sondy do badania układu planetarnego w ramach misji BSB-2

Uwagi: Równoczesny start dwóch rakiet!
________________________________________________________

Data: 11 września 2014
Rakieta nośna: Herkules-SX1
Ładunek: Moduł lądownika statku orbitalnego Feniks-1
Cel misji: Osiągnięcie niskiej orbity przez lądownik (z dwuosobową załogą), dwukrotne okrążenie planety i sprowadzenie pojazdu na ziemię (wodowanie) - sprawdzenie systemów nowego statku orbitalnego.

Uwagi: Pierwszy załogowy lot kosmiczny w Republice Bialeńskiej!
________________________________________________________

Data: 13 września 2014
Rakieta nośna: Herkules-LX1
Ładunek: Statek orbitalny Feniks-2
Cel misji: Sprawdzenie działania statku Faniks-A, spacer kosmiczny, udział w montażu pierwszego modułu stacji orbitalnej.
_______________________________________________________

Data: 15 września 2014
Rakieta nośna: Herkules-LX2
Ładunek: Statek orbitalny Feniks-3
Cel misji: Trening zbliżenia do innego obiektu na orbicie, połączenie ze statkiem Feniks-2, udział w montażu pierwszego modułu stacji orbitalnej.

________________________________________________________

Data: 16 września 2014
Rakieta nośna: Herkules-H3
Ładunek: Dwa moduły stacji orbitalnej
Cel misji: Dostarczenie modułów do budowy Bialeńskiej Stacji Orbitalnej.
_______________________________________________________

Data: 16 września 2014
Rakieta nośna: Herkules-H4
Ładunek: Dwa moduły stacji orbitalnej
Cel misji: Dostarczenie modułów do budowy Bialeńskiej Stacji Orbitalnej.
_______________________________________________________

Data: 16 września 2014
Rakieta nośna: Herkules-H5
Ładunek: Dwa moduły stacji orbitalnej
Cel misji: Dostarczenie modułów do budowy Bialeńskiej Stacji Orbitalnej.
_______________________________________________________

Data: 16 września 2014
Rakieta nośna: Herkules-H6
Ładunek: Dwa moduły stacji orbitalnej
Cel misji: Dostarczenie modułów do budowy Bialeńskiej Stacji Orbitalnej.
_______________________________________________________

Data: 17 września 2014
Rakieta nośna: Herkules-H7
Ładunek: Moduły stacji orbitalnej
Cel misji: Dostarczenie modułów do budowy Bialeńskiej Stacji Orbitalnej.
_______________________________________________________

Data: 17 września 2014
Rakieta nośna: Herkules-H8
Ładunek: Moduły stacji orbitalnej
Cel misji: Dostarczenie modułów do budowy Bialeńskiej Stacji Orbitalnej.
_______________________________________________________

Data: 17 września 2014
Rakieta nośna: Zeus-M1
Ładunek: Moduły stacji orbitalnej
Cel misji: Dostarczenie modułów do budowy Bialeńskiej Stacji Orbitalnej.
_______________________________________________________

Data: 18 września 2014
Rakieta nośna: Zeus-M2
Ładunek: Moduły stacji orbitalnej
Cel misji: Dostarczenie modułów do budowy Bialeńskiej Stacji Orbitalnej.
_______________________________________________________

Data: 18 września 2014
Rakieta nośna: Zeus-M3
Ładunek: Moduły stacji orbitalnej
Cel misji: Dostarczenie modułów do budowy Bialeńskiej Stacji Orbitalnej.
_______________________________________________________

Data: 19 września 2014
Rakieta nośna: Zeus-M4
Ładunek: Moduły stacji orbitalnej
Cel misji: Dostarczenie modułów do budowy Bialeńskiej Stacji Orbitalnej.
_______________________________________________________

Data: 19 września 2014
Rakieta nośna: Herkules-H9
Ładunek: Moduły stacji orbitalnej
Cel misji: Dostarczenie modułów do budowy Bialeńskiej Stacji Orbitalnej.
_______________________________________________________

Data: 19 września 2014
Rakieta nośna: Herkules-H10
Ładunek: Moduły stacji orbitalnej
Cel misji: Dostarczenie modułów do budowy Bialeńskiej Stacji Orbitalnej.
_______________________________________________________

Data: 20 września 2014
Rakieta nośna: Herkules-H11
Ładunek: Moduły stacji orbitalnej
Cel misji: Dostarczenie modułów do budowy Bialeńskiej Stacji Orbitalnej.
_______________________________________________________

Data: 20 września 2014
Rakieta nośna: Herkules-H12
Ładunek: Moduły stacji orbitalnej
Cel misji: Dostarczenie modułów do budowy Bialeńskiej Stacji Orbitalnej.
_______________________________________________________

Data: 21 września 2014
Rakieta nośna: Zeus-T1
Ładunek: Zbiornik paliwa dla stacji orbitalnej
Cel misji: Dostarczenie modułów do budowy Bialeńskiej Stacji Orbitalnej.

RAKIETY NOŚNE WYKORZYSTYWANE W BIALEŃSKIM PROGRAMIE KOSMICZNYM
- w pierwszym okresie jego rozwoju

Rakieta nośna NEPTUN
Data pierwszego lotu - 21 marca 2014

Dwu lub trzystopniowa rakieta nośna służąca do wynoszenia obiektów o umiarkowanej masie na niższe orbity (choć lekkim ładunkiem jest możliwość osiągnięcia orbity stacjonarnej) - zwykle są satelity użytkowe i badawcze.

Występuje w dwóch odmianach:

Neptun-A



Masa całkowita bez ładunku - 619-626t
Ładunki - 2,1t (orbita stacjonarna) - 14,3t (niska orbita)

I stopień
Masa własna - 55,5 t
Masa całkowita - 533 t
Ciąg silnika - 1 x 8890 kN
Czas pracy silnika - 145s

II stopień
Masa własna - 3,85 t
Masa całkowita - 81,83 t
Ciąg silnika - 2 x 411 kN
Czas pracy silników - 319s

III stopień
alternatywnie - przy ładunkach na niższe orbity nie musi być stosowany
Masa własna - 1,1 t
Masa całkowita - 6,53 t
Ciąg silnika - 1 x 19,6 kN
Czas pracy silnika - 145s

Neptun-B



Masa całkowita bez ładunku - 622-629t
Ładunki - 2,8t (orbita stacjonarna) - 18,2t (niska orbita)

I stopień
Masa własna - 55,5 t
Masa całkowita - 533 t
Ciąg silnika - 1 x 8890 kN
Czas pracy silnika - 145s

II stopień
Masa własna - 8,5 t
Masa całkowita - 82,96 t
Ciąg silnika - 1 x 1138 kN
Czas pracy silników - 280s

III stopień
alternatywnie - przy ładunkach na niższe orbity nie musi być stosowany
Masa własna - 1,1 t
Masa całkowita - 6,53 t
Ciąg silnika - 1 x 19,6 kN
Czas pracy silnika - 145s

Rakieta nośna HERKULES
Data pierwszego lotu - 1 września 2014

Dwu lub trzystopniowa rakieta nośna służąca do wynoszenia dużych obiektów wszystkie orbity (ma możliwość wynoszenia w niektórych odmianach ładunków poza orbitę planety) - przeznaczona także do lotów załogowych.

Występuje w kilku odmianach:

Herkules-S



Masa całkowita bez ładunku - 555t
Ładunki - 3,3t (orbita stacjonarna) - 20,7t (niska orbita)

I stopień
Masa własna - 36,5 t
Masa całkowita - 481,5 t
Ciąg silnika - 1 x 7740 kN
Czas pracy silnika - 175s

II stopień
Masa własna - 5,27 t
Masa całkowita - 48,5 t
Ciąg silnika - 3 x 180 kN
Czas pracy silników - 367s

Herkules-L



Masa całkowita bez ładunku - 1023t
Ładunki - 4,2t (orbita stacjonarna) - 27,9t (niska orbita)

I stopień
Masa własna - 59,4 t
Masa całkowita - 949,4 t
Ciąg silnika - 2 x 7740 kN
Czas pracy silnika - 175s

II stopień
Masa własna - 5,39 t
Masa całkowita - 39,1 t
Ciąg silnika - 4 x 110 kN
Czas pracy silników - 347s

Herkules-C



Masa całkowita bez ładunku - 1044t
Ładunki - 8t (orbita stacjonarna) - 34,1t (niska orbita)

I stopień
Masa własna - 59,4 t
Masa całkowita - 949,4 t
Ciąg silnika - 2 x 7740 kN
Czas pracy silnika - 175s

II stopień
Masa własna - 5,39 t
Masa całkowita - 39,1 t
Ciąg silnika - 4 x 110 kN
Czas pracy silników - 347s

III stopień
Masa własna - 2,14 t
Masa całkowita - 16 t
Ciąg silnika - 1 x 110 kN
Czas pracy silników - 571s

Herkules-B



Masa całkowita bez ładunku - 1147t
Ładunki - 3,4t (orbita stacjonarna) - 44,4t (niska orbita)

I stopień
Masa własna - 59,4 t
Masa całkowita - 949,4 t
Ciąg silnika - 2 x 7740 kN
Czas pracy silnika - 175s

II stopień
Masa własna - 16,36 t
Masa całkowita - 146,4 t
Ciąg silnika - 2 x 1138,5 kN
Czas pracy silników - 244s

Herkules-E



Masa całkowita bez ładunku - 1197,3t
Ładunki - 13,5t (orbita stacjonarna) - 55,4t (niska orbita)

I stopień
Masa własna - 59,4 t
Masa całkowita - 949,4 t
Ciąg silnika - 2 x 7740 kN
Czas pracy silnika - 175s

II stopień
Masa własna - 16,36 t
Masa całkowita - 146,4 t
Ciąg silnika - 2 x 1138,5 kN
Czas pracy silników - 244s

III stopień
Masa własna - 5,39 t
Masa całkowita - 39,1,4 t
Ciąg silnika - 4 x 110 kN
Czas pracy silników - 347s

Herkules-H



Masa całkowita bez ładunku - 2287t
Ładunki - 21,6t (orbita stacjonarna) - 86,4t (niska orbita)

0 stopień
pomocnicze silniki startowe
Masa własna - 2 x 53,9 t
Masa całkowita - 2 x 531,7 t
Ciąg silnika - 2 x 9341 kN
Czas pracy silnika - 138s

I stopień
Masa własna - 59,4 t
Masa całkowita - 949,4 t
Ciąg silnika - 2 x 6967 kN
Czas pracy silnika - 193s

II stopień
Masa własna - 16,36 t
Masa całkowita - 146,4 t
Ciąg silnika - 2 x 1138,5 kN
Czas pracy silników - 244s

III stopień
Masa własna - 5,39 t
Masa całkowita - 39,1,4 t
Ciąg silnika - 4 x 110 kN
Czas pracy silników - 347s

Herkules-M



Masa całkowita bez ładunku - 2118t
Ładunki - 34,4t (orbita stacjonarna) - 128,8t (niska orbita)

0 stopień
pomocnicze silniki startowe
Masa własna - 2 x 34,7 t
Masa całkowita - 2 x 479,7 t
Ciąg silnika - 2 x 8128 kN
Czas pracy silnika - 167s

I stopień
Masa własna - 63,6 t
Masa całkowita - 923,6 t
Ciąg silnika - 5 x 2187 kN
Czas pracy silnika - 336s

II stopień
Masa własna - 8,02 t
Masa całkowita - 94,45 t
Ciąg silnika - 5 x 180 kN
Czas pracy silników - 440s

Rakieta nośna HERKULES
Warianty przeznaczone do wynoszenia pojazdów załogowych.

Herkules-SX



Rakieta nośna Herkules-S w odmianie przeznaczonej do testowego wynoszenia elementu załogowego w postaci samego lądownika - służąca do testów tego elementu.

I stopień
Masa własna - 36,5 t
Masa całkowita - 481,5 t
Ciąg silnika - 1 x 7740 kN
Czas pracy silnika - 175s

II stopień
Masa własna - 5,27 t
Masa całkowita - 48,5 t
Ciąg silnika - 3 x 180 kN
Czas pracy silników - 367s

Wynosi moduł załogowy (sam lądownik) o masie 8,25t na niską orbitę.

Herkules-LX



Rakieta nośna Herkules-L w odmianie przeznaczonej do wynoszenia kompletnego modułu załogowego (przeznaczonego do krótkich lotów orbitalnych czy łączności ze stacją kosmiczną) na niskie orbity.

I stopień
Masa własna - 59,4 t
Masa całkowita - 949,4 t
Ciąg silnika - 2 x 7740 kN
Czas pracy silnika - 175s

II stopień
Masa własna - 5,39 t
Masa całkowita - 39,1 t
Ciąg silnika - 4 x 110 kN
Czas pracy silników - 347s

Wynosi moduł załogowy ("krótkiego zasięgu") o masie 13,35t na niską orbitę.

Herkules-BX



Rakieta nośna Herkules-B w odmianie przeznaczonej do wynoszenia kompletnego modułu załogowego (przeznaczonego do dłuższych lotów orbitalnych) na niskie orbity.

I stopień
Masa własna - 59,4 t
Masa całkowita - 949,4 t
Ciąg silnika - 2 x 7740 kN
Czas pracy silnika - 175s

II stopień
Masa własna - 16,36 t
Masa całkowita - 146,4 t
Ciąg silnika - 2 x 1138,5 kN
Czas pracy silników - 244s

Wynosi moduł załogowy ("dalekiego zasięgu") o masie 24,85t na niską orbitę.

Herkules-MX



Rakieta nośna Herkules-M w odmianie przeznaczonej do wynoszenia kompletnego modułu załogowego (przeznaczonego do dłuższych lotów pozaorbitalnych) na wysokie orbity lub poza orbitę planety (loty księżycowe).

0 stopień
pomocnicze silniki startowe
Masa własna - 2 x 34,7 t
Masa całkowita - 2 x 479,7 t
Ciąg silnika - 2 x 8128 kN
Czas pracy silnika - 167s

I stopień
Masa własna - 63,6 t
Masa całkowita - 923,6 t
Ciąg silnika - 5 x 2187 kN
Czas pracy silnika - 336s

II stopień
Masa własna - 8,02 t
Masa całkowita - 94,45 t
Ciąg silnika - 5 x 180 kN
Czas pracy silników - 440s

Wynosi moduł załogowy ("dalekiego zasięgu") o masie 24,85t na wysokie orbity lub poza orbitę planety.

Rakieta nośna ZEUS
Data pierwszego lotu - 17 września 2014

Jedno lub dwustopniowa rakieta nośna służąca do wynoszenia bardzo dużych obiektów na niskie orbity (poza ZEUS-H, która może wynosić na wszystkie orbity).

Występuje w czterech odmianach:

ZEUS-L



Masa całkowita bez ładunku - 1660t
Ładunki - 92,8t (niska orbita)

0 stopień
pomocnicze silniki startowe
Masa własna - 2 x 43,2 t
Masa całkowita - 2 x 526,6 t
Ciąg silnika - 2 x 9420 kN
Czas pracy silnika - 156s

I stopień
Masa własna - 35,1 t
Masa całkowita - 591,5 t
Ciąg silnika - 2 x 2227 kN
Czas pracy silników - 543s

ZEUS-M



Masa całkowita bez ładunku - 3856t
Ładunki - 157,5t (niska orbita)

0 stopień
pomocnicze silniki startowe
Masa własna - 4 x 43,2 t
Masa całkowita - 4 x 526,6 t
Ciąg silnika - 4 x 9420 kN
Czas pracy silnika - 156s

I stopień
Masa własna - 115,1 t
Masa całkowita - 1729,1 t
Ciąg silnika - 4 x 3393 kN
Czas pracy silników - 474s

ZEUS-H



Masa całkowita bez ładunku - 4092t
Ładunki - 232,9t (niska orbita) i 58,9t (orbita stacjonarna)

0 stopień
pomocnicze silniki startowe
Masa własna - 4 x 43,2 t
Masa całkowita - 4 x 526,6 t
Ciąg silnika - 4 x 9420 kN
Czas pracy silnika - 156s

I stopień
Masa własna - 126,4 t
Masa całkowita - 1740,5 t
Ciąg silnika - 5 x 3393 kN
Czas pracy silników - 379s

II stopień
Masa własna - 18,9 t
Masa całkowita - 223,9 t
Ciąg silnika - 2 x 1310 kN
Czas pracy silników - 344s

ZEUS-T
Rakieta nośna do wynoszenia ładunków wielkogabarytowych na niskie orbity.



Masa całkowita bez ładunku - 4054t
Ładunki - 280t (niska orbita)

0 stopień
pomocnicze silniki startowe
Masa własna - 4 x 43,2 t
Masa całkowita - 4 x 526,6 t
Ciąg silnika - 4 x 9420 kN
Czas pracy silnika - 156s

I stopień
Masa własna - 145 t
Masa całkowita - 1945,5 t
Ciąg silnika - 7 x 3393 kN
Czas pracy silników - 354s

c.d.n.

[Ametyst Faradobus]

Dobre opracowanie. Może zaliczymy Ci to jako doktorat, jak Banachowi?

[Ronon Dex]

Kolejnym krokiem w rozwoju Bialeńskiego Programu Kosmicznego była budowa pierwszej stacji orbitalnej... wówczas wszelkie działania były oparte na rakietach nośnych, jednorazowego użytku, a dopiero pod koniec budowy stacji pojawił się pierwszy prototyp samolotu kosmicznego, który później został oznaczony jako USK-1. Do dzisiaj część z tych samolotów kosmicznych jest wykorzystywana w Korpusie Kosmicznym (5 i 6 Eskadra Samolotów Kosmicznych).

Sama stacja orbitalna była intensywnie wykorzystywana w latach 2014-2016... potem powoli pustoszała i w końcu została zdeorbitowana i spaliła się w atmosferze, a jej szczątki spadły do oceanu na terenach niezamieszkałych.

Historyczny zapis budowy stacji (wyciąg z dawnego tematu na "starym forum")

16 Września 2014

Bialeńska Stacja Kosmiczna jest projektem mającym na celu umożliwienie stałego przebywania na orbicie kilku kosmonautów i prowadzenie badań w przestrzeni kosmicznej. Stacja ma stać się również orbitalnym punktem, gdzie będzie można przeprowadzić tankowanie statków kosmicznych przed podróżą na najbliższe obiekty w przestrzeni kosmicznej. Docelowo będzie można przy stacji bazować statki przeznaczone do lotów wewnątrz układowych, unikając kosztownej i zwykle jednorazowej operacji wchodzenia w atmosferę i lądowania.

Docelowo będzie można doprowadzić do budowy na orbicie statku załogowego do lotów na inne obiekty w v-kosmosie, który będzie miał konstrukcję modułową, a po dotarciu do celu zostanie przebudowany na stację kosmiczną znajdującą się na orbicie innej planety. Tym samym może powstać system pozwalający na etapowe podróżowanie pomiędzy dwoma planetami naszego układu planetarnego - gdyż odpowiednio duży statek (lub statki) kosmiczny, posiadający napęd pozwalający na przemieszczanie się wewnątrz układu z odpowiednią prędkością nie będzie musiał wykonywać procedury lądowania, co znacznie uprości jego budowę i ograniczy koszty. Loty będą się odbywać pomiędzy dwoma stacjami kosmicznymi, a komunikacja z powierzchnią planet będzie dokonywana za pomocą promów zdolnych tylko do osiągania niskich orbit i lądowania na powierzchni.

W związku z życzeniem przyspieszenia prac nad programem kosmicznym BAK postanowiła wykorzystać maksymalnie możliwości kosmodromu i dokonać wystrzelenia jednocześnie czterech rakiet nośnych, z których każdy będzie transportował po dwa moduły do budowy stacji orbitalnej.


Rakieta nośna Herkules-H (Herkules-H3) na stanowisku startowym A, w głębi rakieta tego samego typu (Herkules-H4) na stanowisku startowym B.


Jednoczesny start rakiet Herkules-H3, Herkules-H4, Herkules-H5 oraz Herkules H-6.


Startujące rakiety wynoszą po dwa kilkunastotonowe moduły do Budowy Bialeńskiej Stacji Kosmicznej.

Po dotarciu na założoną orbitę moduły stacji kosmicznej znajdują się w pobliżu załogowych statków kosmicznych Feniks-2 i Feniks-3, które używając silników manewrowych przechwytują kolejne moduły i łączą je na orbicie, zgodnie z planem budowy stacji orbitalnej.


Pierwsze dwa moduły zostały przechwycone przez Feniksa-2 i Feniksa-3, którzy po zgraniu pozycji przystępują do ich połączenia, dwa kolejne moduły znajdują się w pobliżu i zostają połączone w następnej kolejności.


Montaż czwartego modułu stacji orbitalnej - montażu dokonuje Feniks-2.


W pobliże "budowy" docierają kolejne moduły, a załogi statków dokonują ich połączenia.


Montaż ósmego modułu stacji kosmicznej.


Po zmontowaniu dostarczonych modułów załogi Feniks-2 i Feniksa-3 przeszły na pokład budowanej stacji, w celu uruchomienia pierwszych jej systemów. Na razie stacja korzysta z zasilania statków kosmicznych, ponieważ moduł ze stacją zasilania oraz panele słoneczne zostaną dostarczone podczas kolejnych startów rakiet z kosmodromu BAK.

18 Września 2014

Na orbitę docierają kolejne moduły stacji kosmicznej, a jej budowa trawa dalej.

Ważną "przesyłką" był wyniesiony na orbitę wraz modułami stacji, pojazd przeznaczony do prac orbitalnych. Było to ważne dlatego, że paliwo silników manewrowych statków typu Feniks jest ograniczone - nie są to pojazdy przeznaczone do wykonywania wielokrotnych manewrów związanych z montażem stacji. natomiast stacja nie ma jeszcze możliwości uzupełniania paliwa statkom orbitalnym (dostarczenie zbiorników z paliwem jest przewidziane w toku dalszych prac).

Pojazd do prac orbitalnych nie ma możliwości opuszczenia orbity, jest statkiem który może poruszać się tylko w kosmosie w ograniczonym zakresie, ale ma duży zapas paliwa dla silników manewrowych, a ich rozmieszczenie i systemy sterowania pozwalają na dużą precyzję manewrów - zarówno samodzielnych, jak i z ładunkiem.


"Kosmiczny holownik" ma prostą dwuosobową kabinę załogi, a w jej przedniej części umieszczono system dokowania do innych obiektów (modułów stacji i statków orbitalnych). Reszta elementów statku to silniki manewrowe i zbiorniki z paliwem do ich zasilania.


Holownik z zaczepionym modułem stacji orbitalnej.

Dzięki użyciu wyspecjalizowanego pojazdu do łączenia modułów prace nad stacją nabrały tempa i po dostarczeniu modułu zasilającego i paneli słonecznych stacja, choć nieukończone - mogła rozpocząć samodzielną pracę.


Stacja wyposażona już w panele słoneczne i własne zasilanie.


Prace nad stacją trwają dalej, a kolejne moduły dostarczane są na orbitę na bieżąco.


Aktualny wygląd Bialeńskiej Stacji Orbitalnej.


21 Września 2014

Dzięki wprowadzeniu do eksploatacji rakiet nośnych ZEUS - przeznaczonych do wynoszenia na (niską) orbitę bardzo dużych i ciężkich ładunków oraz wysiłkowi załóg obu Feniksów pierwsza Bialeńska Stacja Kosmiczna została zmontowana i może przystąpić do pracy.

Aktualny wygląd stacji:


Widok ogólny stacji na orbicie.


Widok z boku.


Widok od strony sekcji mieszkalnej.


Widok od strony zbiornika paliwa.

Opis stacji:



1. Sekcja główna - "rdzeń stacji".
2. Poziom techniczny.
3. Sekcja mieszkalna.
4. Sekcja dowodzenia i komunikacji.
5. Sekcje naukowe
6. Sekcje naukowe
7. Sekcje gospodarcze
8. Sekcje obsługi statków kosmicznych.
9. Sekcja dokowania.

A. W sekcji mieszkalnej znajdują się trzy moduły połączone szeregowo, w których znajduje zaplecze oraz urządzenia do podtrzymywania życia. Do każdego modułu są dołączone trzy moduły mieszkalne (razem 9), które zapewniają właściwe warunki życia dla łącznie 9 osób stałej załogi stacji. Każdy członek załogi dysponuje więc jednym modułem (zewnętrznej) o średnicy 4,8m i długości 7m - ma to zapewnić odpowiedni komfort podczas długotrwałego przebywania na orbicie.

B. Na szczycie stacji znajduje się moduł zasilania wraz z czterema zespołami paneli słonecznych.

C. Wszystkie cztery sekcje naukowe są zakończone modułem z kilkoma dokami zewnętrznymi, co umożliwi dalszą rozbudowę stacji w przyszłości.

D. W dolnej części stacji znajdują się moduły przystosowane do dokowania statków kosmicznych - jeden z trzema dokami, a drugi z jednym. Docelowo do tego najniższego można będzie dokować duże statki kosmiczne, a moduł z trzema dokami posłuży do łączenia małych statków i wahadłowców.

E. Stacja kosmiczna posiada łącznie 5 modułów awaryjnych - jeden na końcu sekcji mieszkalnej i po dwa na końcach sekcji gospodarczych i obsługi statków kosmicznych. Są one nieco mniejsze od modułów zasadniczych stacji (4,8x7m) i mają wymiary 4,8x5,5m - posiadają integralne zbiorniki tlenu i urządzenia do podtrzymywania życia. W razie awarii gdy nie można dotrzeć do statków kosmicznych można je odłączyć (mają mały silnik manewrowy, który pozwala oddalić się od stacji kosmicznej) i zapewniają one możliwość przeżycia 3-4 osób na orbicie do czasu przybycia statku ewakuacyjnego (nie mają jednak zdolności do samodzielnego opuszczenia orbity i lądowania).

F. Do poziomu technicznego dołączona jest śluza pozwalająca na opuszczania stacji i wychodzenie w otwartą przestrzeń.

G. Stacja posiada duży zbiornik paliwa (ponad 200t), który został dostarczony za pomaca rakiety ZEUS-T i będzie służył do uzupełniania paliwa statkom kosmicznym operującym na orbicie, jak i udającym się w dalsze podróże.

H. Do poziomu technicznego zadokowany jest pojazd do prac orbitalnych, który wcześniej służył do montażu stacji, a obecnie może wykonywać różne prace orbitalne.

I. Feniks-2 zadokowany do dolnego doku stacji.

J. Feniks-3 zadokowany do górnego doku stacji.

Na razie załogi obu Feniksów (łącznie 8 kosmonautów) stanowią tymczasową załogę stacji - do czasu przybycia załogi docelowej.

26 Września 2014

W dniu dzisiejszym przybył do stacji kosmicznej prototypowy samolot kosmiczny USK-1 Hermes, który zadokował do jednego z modułów dokujących. Przeprowadzono próby działania śluz powietrznych, po czym jego załoga przeszła do wnętrza stacji.



Kolejne fazy dokowania USK-1 do stacji kosmicznej:


Statek zbliża się do dolnej części stacji.


Wykonuje obrót w celu ustawienia się właściwie względem moduły dokującego stacji.


Następuje zbliżenie i dokowanie.

c.d.n.

[Ronon Dex]

Zamysł budowy samolotu kosmicznego (który 26 września dotarł do stacji kosmicznej) pojawił się dość wcześnie, w zasadzie w początkach Bialeńskiej Agencji Kosmicznej i Bialeńskiego Programu Kosmicznego. Pierwotnie była to tylko przyszłościowa koncepcja, a program kosmiczny był prowadzony od podstaw czyli od pierwszych rakiet nośnych i pierwszych lotów orbitalnych przy ich wykorzystaniu.

23 lipca 2014, a więc cztery miesiące po pierwszym starcie rakiety kosmicznej (21 marca 2014) i na dwa miesiące przed pierwszym lotem załogowym na orbitę Pollinu (11 września 2014) - pojawił się temat pt. "Program budowy niewielkiego samolotu kosmicznego":

Na skutek pojawiających się pytań o dalsze działania BAK, informujemy:

Bialeńska Agencja Kosmiczna ma plany budowy stałej stacji kosmicznej na orbicie oraz program budowy niewielkiego samolotu kosmicznego przystosowanego do jej obsługiwania (zresztą nie tylko do tego celu).

uznano, że budowa dużego promu kosmicznego jest nieopłacalna, ponieważ duża taniej wynoszenie większych obiektów w przestrzeń kosmiczną można realizować za pomocą rakiet nośnych jednorazowego użytku. Natomiast dla celów lotów załogowych planuje się zbudowanie niewielkiego (5-miejscowego) samolotu kosmicznego...


Wizja artystyczna przyszłego samolotu kosmicznego

Przedsięwzięcie to, podobnie jak budowa stacji kosmicznej na orbicie nie będzie jednak możliwa bez finansowania tego przedsięwzięcia przez państwo, gdyż badanie przestrzeni kosmicznej nigdy nie było i nie będzie działaniem dochodowym. W celu budowy stacji kosmicznej (dostarczania jej elementów na orbitę) jest również konieczna budowa odpowiednio dużych rakiet nośnych - co również jest przedsięwzięciem kosztownym. Takie projekty istnieją, ale aby zostały zrealizowane konieczne jest finansowanie ich z budżetu państwa.



Wizja dużej rakiety nośnej - dla przykładu wynoszącej na orbitę dwa samoloty kosmiczne, jednak w tym samym miejscu można podłączyć do rakiety nośnej duże elementy (np. moduły stacji kosmicznej), zarówno jako całość, jak i ulokowane wewnątrz kontenera transportowego.

Realizacja wyżej pokazanych planów jest uzależniona od decyzji na szczeblach rządowych.

Jak widać "szczeble rządowe" były przychylne tej inicjatywie, bo po pół roku odbył się pierwszy lot nowego samolotu kosmicznego, który został oznaczony jako USK-1 "Hermes".

Wyciąg z dawnego katalogu sprzętu Bialeńskiej Agencji Kosmicznej:

Samolot kosmiczny USK-1 Hermes
Data pierwszego lotu - 25 września 2014

Samolot kosmiczny USK-1 Hermes (uniwersalny samolot kosmiczny - typ pierwszy) został skonstruowany w firmie Razor Air Tech na zapotrzebowanie Bialeńskiego Programu Kosmicznego. Samolot może pełnić funkcję zarówno promu kosmicznego do komunikacji z obiektami orbitalnymi, jak również niewielkiego statku załogowego do bliskich podróży kosmicznych np. na satelity lub nawet na sąsiadujące planety. Stanowi także wyposażenie statków międzyplanetarnych - jako prom pokładowy.

Dzięki zastosowaniu nowatorskich rozwiązań napędowych (stanowiących tajemnicę firmy RAT) stało się możliwe odbywanie poziomego startu z normalnego pasa startowego i dotarcie do orbity. USK-1 - może się również obyć bez pasa startowego, gdyż posiada napęd umożliwiający start pionowy. Manewr taki jednak jest bardzo paliwożerny co powoduje, że samolot kosmiczny może w zasadzie tylko jednokrotnie dokonać startu i lądowania na planetach o ciążeniu i atmosferze zbliżonej do Pollinu. Dlatego jego start może odbywać się przy użyciu rakiety nośnej - wtedy pojazd zachowuje zdolność dokonania manewru lądowania i ponownego startu z planety zbliżonej do Pollinu. Można oczywiście wystartować poziomo, uzupełnić paliwo na orbicie i wyruszyć w dalszą podróż.


USK-1 posiada trójpodporowe podwozie w układzie z kołem przednim. W przypadku startu poziomego dysze silników napędu pionowego są zasłonięte dwuczęściowymi osłonami.


USK-1 w czasie pionowego startu - silniki napędu pionowego pozwalają na uniesienie pojazdu na wysokość umożliwiającą uruchomienie silników głównych i nabranie odpowiedniej prędkości, przy której samolot kosmiczny jest już utrzymywany przez siłę nośną wytwarzaną przez skrzydła.


USK-1 na orbicie - w konfiguracji gładkiej, wszelkie urządzenia znajdują się w lukach zasłoniętych pokrywami.


W celu zapewnienia łączności dalekiego zasięgu i ekonomicznego zasilania USK-1 Hermes posiada rozkładaną antenę obrotową w górnej części kadłuba, tuż za kabiną załogi...


... oraz rozkładane panele słoneczne umieszczone w tylnej części kadłuba tuż za lukiem ładowni.


Samolot kosmiczny posiada niewielką ładownię, która może być wykorzystywana do wynoszenia niewielkich satelitów, przewożenia ładunku z powierzchni do statków międzyplanetarnych lub w przypadku dłuższych lotów może posiadać zamontowany dodatkowy zbiornik paliwa.


Do łączenia samolotu kosmicznego z innymi pojazdami czy stacjami kosmicznymi służy dok umieszczony w przedniej części kadłuba i normalnie podczas lotu ukryty pod opływową osłoną.


Dok posiada własną śluzę powietrzną, co uniezależnia go od urządzeń tego typu na stacjach kosmicznych czy w innych pojazdach.

Dane pojazdu:

Załoga - 5 osób (pilot i 4 pasażerów)

Masa własna - 12t
Masa maksymalna do lądowania - 19t
Masa startowa maksymalna - 27t

Długość - 17,90m
Rozpiętość - 17,85m
Wysokość - 4,75m

Ciąg silników głównych - 2 x 160kN
Ciąg silników hamujących - 2 x 35kN
Ciąg silników napędu pionowego - 3 x 110kN

W toku eksploatacji okazało się, że ten samolot kosmiczny ma wiele ograniczeń... zapas paliwa był stosunkowo niewielki, co wymuszało dla dalszych lotów korzystanie z rakiety nośnej. Sam pojazd bez wspomagania startu mógł samodzielnie docierać na orbitę (nawet wysoką) i samodzielnie powrócić na powierzchnię, ale już dotarcie do Księżyca wymagało albo startu za pomocą rakiety nośnej, albo tankowania na stacji kosmicznej. Z czasem po kolejnych modernizacjach zasięg nieco wzrósł i w sprzyjających okolicznościach można było wykonać loty na orbitę naturalnego satelity Pollinu. System pionowego startu sprawdzał się niestety właśnie tylko na takich ciałach niebieskich jak Księżyc (niskie ciążenie), bo taki start z powierzchni Pollinu zużywał zbyt dużo paliwa. USK-1 w zasadzie więc startował tylko z pasów startowych lub za pomocą rakiety nośnej, a przenoszony ładunek był niewielki. Najczęściej pojazd był wykorzystywany do wymiany załóg na stacji kosmicznej.

Niedogodności te spowodowały rozpoczęcie prac nad bardziej doskonałymi i większymi samolotami kosmicznymi.

c.d.n.

[Ronon Dex]

Po rozpoczęciu Bialeńskiego Programu Kosmicznego padł pomysł by nawiązać kontakt w angielskojęzyczną mikronacją z planety Mikra (leżąca w innym układzie v-słonecznym) oraz by rozpocząć załogowe loty badawcze w głąb naszego systemu planetarnego (pierwsze sondy badawcze były bezzałogowe). W tym celu potrzebny był odpowiedni statek kosmiczny.

W połowie 2014 rozpoczęto prace projektowe, a następnie ruszyła budowa dwóch takich jednostek. Ukończenie budowy pierwszego statku zbiegło się w ukończeniem stacji orbitalnej, a drugi został ukończony niebawem.

Wyciąg z dawnego katalogu BAK opisujący międzyplanetarny statek kosmiczny nazwany „Eksplorator”

Statek kosmiczny typu Eksplorator

Data pierwszego startu - 26 września 2014

Statki kosmiczne typu Eksplorator są jednostkami badawczymi przeznaczonymi do lotów wewnątrz układu planetarnego oraz pozwalające na podróże do najbliższych, sąsiednich układów planetarnych. Zostały zbudowane przez firmę Razor Air Tech na potrzeby Bialeńskiego Programu Kosmicznego.

Są to stosunkowi duże (ponad 235m) statki kosmiczne składające z dwóch zasadniczych zespołów - członu załogowo-ładunkowego oraz członu silnikowego. Oba te elementy połączone są członem łączącym, który posiada magazyn sond kosmicznych oraz element sztucznej grawitacji. Element wytwarzający sztuczna grawitację wiruje wokół członu łączącego i może wytworzyć na obwodzie ciążenie zbliżone do 0,68g. Jednak jego elementy są zbyt małe by pełniły funkcje użytkowe - element ten służy tylko do umożliwienia czasowego przebywania załogi w warunkach grawitacji (np. w czasie odpoczynku), aby uniknąć negatywnych dla organizmu skutków długotrwałego przebywania w warunkach nieważkości.

Statek posiada 6 silników głównych oraz po 6 silników hamujących i napędu pionowego. Zasadniczo pojazd jest przeznaczony do podróżowania pomiędzy obiektami kosmicznymi, pozostawania na ich orbicie i komunikowania się z powierzchnią za pomocą promu (samolot kosmiczny USK-1 Hermes) - jednak statek ma możliwość startu i lądowania na powierzchniach planet czy księżyców. W eksploatacji tego elementu nie stosuje się bez potrzeby, bo start statku z powierzchni zużywa duże ilości cennego i drogiego paliwa, jak również procedura przejścia przez atmosferę negatywnie wpływa na żywotność pojazdu.


Widok statku Eksplorator-01 - przednia część to człon załogowo-ładunkowy, a tylna to zespół napędowy. Pomiędzy nimi element łączący, na którym znajduje się element wytwarzający sztuczną grawitację.


Eksplorator jest statkiem o długości 236,65m i szerokości kadłuba 52,32m - jednak całkowita szerokość (rozpiętość szczątkowych płatów) wynosi 162,12m. Masa statku to 3940 ton, masa całkowita dochodzi do 5210 ton.


Statek typu Eksplorator na orbicie Pollinu.


Eksplorator z silnikami głównymi pracującymi na pełnej mocy.


W dolnej części kadłuba znajduje się zamykany dwuskrzydłowymi drzwiami luk ładunkowy służący do cumowania promów i małych statków kosmicznych.


Aktualnie rolę promu dla Eksploratorów spełnia samolot kosmiczny USK-1 Hermes.


USK-1 Hermes w zamkniętej ładowni Eksploratora.


Eksplorator z otwartym lukiem i samolot kosmiczny Hermes - widok pozwala na porównanie wielkości obu statków.

Statki odbyły dwie misje badawcze:

1/ Misję w naszym układzie planetarnym, którą prowadził Hugon Hewret i trwała ona od 29 września 2014 (przy czym Eksplorator-1 opuścił orbitę Pollinu 1 października) do 6 stycznia 2015. O ile mnie pamięć nie myli to zaangażowany był też w ten lot Ametyst Faradobus, w każdym razie zachowało się jego zgłoszenie...

Wyciąg z historycznych zapisów tej misji.

Podobnie jak przygotowania Eksploratora-02, zakończyły się przygotowania misji Eksploratora-01 do lotu badawczego mającego na celu poznać szczegóły naszego układu planetarnego. W tej misji uczestniczy m.in. Hugon Hewret, który również został przewieziony samolotem kosmicznym na orbitę Pollinu...


Samolot kosmiczny z Hugonem na pokładzie nabierający prędkości na pasie startowym kosmodromu BAK...


... i startuje do swojego pierwszego lotu kosmicznego.

Po osiągnięciu orbity Hermes Hugona zbliża się do stacji kosmicznej.




Ostatnie manewry mające na celu właściwe ułożenie pojazdu względem stacji...


... i rozpoczęcie dokowania.


Hermes należący do misji Eksploratora-01 zadokowany do stacji kosmicznej. jego załoga, w tym Hugon Hewret przed połączeniem ze statkiem kosmicznym i startem do lotu będzie przebywała na stacji kosmicznej...


... a statek kosmiczny Eksplorator-01 będzie czekał w jej bezpośredniej bliskości.

Trwają ustalenia trasy lotu Eksploratora-01 - w jakiej kolejności zwiedzić planety czyli czy po kolei czy najpierw ta Belgraida-I czyli najbardziej obiecująca?

[...]

Eksplorator-01 wyruszył w swoją podróż badawczą... Zwyciężyło przekonanie, że tego typu statek poleci najpierw w kierunku Belgraidy, gdzie znajduje się obiecujący satelita.


Eksplorator-01 jeszcze na orbicie Pollinu...


... pełny ciąg silników i statek kosmiczny powoli opuszcza orbitę macierzystej planety.


Pollin pozostaje za rufą... KIERUNEK BELGRAIDA!

Niestety nie zachowało się więcej historycznych danych z ten misji….

2/ Misję na planetę Mikra, którą prowadził Konstanty Jerzy Michalski

Misja rozpoczęła się od 29 września 2014 i zaowocowała kontaktami z mieszkańcami tej angielskojęzycznej mikronacji… niestety nie były to kontakty długotrwałe i nasza komunikacja z Mikrą ustała...

Wyciąg z historycznych zapisów misji.

Przygotowania personelu badawczego statku Eksplorator-02 w BAK zostały zakończone, sprawdzono również dostarczone do samoloty kosmiczne. W ramach końcowych przygotowań do misji na Micrę samolot kosmiczny USK-1 Hermes wystartował wraz z Konstantym Jerzym Michalskim z pasa startowego kosmodromu BAK.


Na pierwszym planie samolot kosmiczny Hermes należący do Eksploratora-02 przygotowany do startu na pasie kosmodromu BAK (obok Hermes należący do Eksploratora-01).

[...]


Konstanty rozpoczyna swoją pierwszą podróż w przestrzeń kosmiczną...

[...]


Hermes na krótko dokuje do Bialeńskiej Stacji Kosmicznej, gdzie uzupełnia paliwo... w czasie gdy jego pasażerowie mają okazję zapoznać się z budową i funkcjonowaniem stacji kosmicznej.


Następnie samolot kosmiczny zostaje umieszczony w luku ładunkowym Esploratora-02, a jego załoga przechodzi do wnętrza statku kosmicznego, a tatek kosmiczny Eksplorator-02 wyrusza w swoją pierwsza misję kosmiczną... nabierają prędkości wychodzi z orbity Pollinu.

Rozpoczyna się misja Konstantego na Micrę!


Statek oddala się od Pollinu w szybkim tempie... kierując się w otwarta przestrzeń kosmiczną.

Nasi badacze i emisariusze mający nawiązać kontakty z Micrą rozpoczęli swoją pionierska podróż, z niecierpliwością będziemy czekali na doniesienia z podróży.



Konstanty... życzymy powodzenia.

[...]

Po dotarciu na orbitę Mikry, Konstanty Jerzy Michalski udał się na pokładzie Hermesa na powierzchnię planety.


Otwiera się ładownia z Hermesem przygotowującym się do lądowania na planecie.


Konstanty zajmuje miejsce w samolocie kosmicznym...


... i Hermes odłącza się od Eksploratora-02.


Samolot kosmiczny oddala się od statku kosmicznego...


... oraz uruchamia silniki hamujące.


Hermes wchodzi w atmosferę Micry...


... i "w ogniu" zmierza ku powierzchni.

Potem była jeszcze jedna misja na Mikrę, która rozpoczęła się 12 listopada 2014, ale nie zachowały się u mniej jej szczegóły – poza widokiem na Eksploratora-02, który ponownie opuszczał orbitę Pollinu.



W późniejszym czasie statki były już mało wykorzystywane i z chwilą utworzenia Korpusu Kosmicznego jeden z nich został przekazany wojsku oraz otrzymał nazwę „Andrzej Swarzewski”



Na statku promami były już wtedy nowocześniejsze USK-2.








Drugi statek (wtedy w barwach RAT) został najpierw wykorzystany przez Ronona Dex (w zasadzie jeszcze wtedy Krzysztofa Razorblade, ponieważ zmienił personalia dopiero po powrocie) do kilkumiesięcznej podróży kosmicznej w głąb naszego układu słonecznego – był to okres kiedy opuścił on Bialenię i Pollin na kilka miesięcy.

Następnie został wcielony do Korpusu Kosmicznego i nazwany „Maciej Kamiński”.

Statek kosmiczny "Maciej Kamiński" wszedł oficjalnie do służby w Korpusie Kosmicznym w dniu 18 lipca 2016.

Statek ten został przejęty od firmy Ronon Air Tech - Bialenia (wcześniej Razor Air Tech - Bialenia) i wcześniej był statkiem wykorzystywanym przez RAT oraz jej właściciela Ronona Dex do podróży międzyplanetarnych. Z uwagi na plany budowy nowego pojazdu kosmicznego (statku kosmicznego dalekiego zasięgu) firma RAT postanowiła przekazać dotychczasowy statek firmowy Korpusowi Kosmicznemu. Został on wyremontowany i dostosowany do potrzeb wojskowych oraz zamontowano w przedniej sekcji kadłuba baterię działek elektromagnetycznych kaliber 55mm.


Statek kosmiczny jeszcze w czasach gdy był eksploatowany przez RAT..


... i już w służbie Korpusu Kosmicznego.

Oba statki były dość intensywnie eksploatowane w Korpusie Kosmicznym m.in. w czasie prowadzonych w dnia 18-21 lipca 2016 wielkich ćwiczeń „Orbita-2016”, w których wzięło udział również istniejące wtedy (obecnie to prowincja Sarmacji) i zaprzyjaźnione z Republiką Bialeńską – Królestwo Hasselandu.

W toku tych ćwiczeń wypróbowano koncepcję użycia statków tego typu jako nosicieli myśliwców kosmicznych LMK-1.













Niestety statki tego typu były skonstruowane jako badawcze i bardzo słabo nadawały się do roli jednostek bojowych. Ich konstrukcja została podporządkowana dalekim podróżom, a nie przenoszeniu ładunków czy innych pojazdów kosmicznym.
Sens posiadania takich statków kosmicznych przez Korpus Kosmiczny stanął pod znakiem zapytania również w chwili wprowadzenia do eksploatacji dużych, transportowych samolotów kosmicznych typu TSK-3. Mogą one wynosić duże i ciężkie ładunki na orbitę, a przy zmniejszeniu ładunku można w ładowni zabudować zbiorniki paliwa, które zwiększają zasięg na tyle, że samolot kosmiczny tego typu może dotrzeć do najbliższych Pollinowi planet. Co więcej ładownia jest na tyle duża, że da się transportować na orbitę kosmiczne myśliwce.

Oba statki kosmiczne typu „Eksplorator” znajdują się jeszcze na ewidencji Korpusu Kosmicznego, ale zaniechano utrzymywania ich w gotowości i remontowania. W zasadzie nie przewiduje się ich dalszej eksploatacji – są już zużyte, bardzo kosztowne, a ich niewielka przydatność w obecnych zastosowaniach powoduje nieopłacalność ich utrzymywania.

Korpus Kosmiczny zapewne wkrótce je oficjalnie wycofa i może zastąpi jakimiś bardziej przydatnymi jednostkami „floty kosmicznej”.