Panmongolski Czwarty Rzym

[Andrzej Płatonowicz Ordyński]

   
Gwardia Nowej Ordy na zachodzie bliska jest osiągnięcia granicy z Federacją Garmanii (dawna granica brodryjsko-nandińska). Siły Ordy Wewnętrznej są niewielkie i nie stawiają większego oporu, natomiast ludność cywilna wita nową sytuację ze spokojem.

Trwają walki o nadmorski Lidian. Siły Nan Di w tym regionie nie szczególnie duże, ale są dobrze przygotowane do walki, dlatego bitwa ta jest, jak dotychczas, najtrudniejsza i pociąga za sobą większe straty. Jednocześnie Dowództwo ogłosiło, gdzie przebiegać ma granica chanatu z Nan Di, rezygnując tym samym z pochodu wgłąb kraju. "Granice etniczne powinny pokrywać się z granicami politycznymi" - ogłosił chan.

Granica została wyznaczona i osiągnięta także na wschodzie, gdzie Gwardia uderzyła z zaskoczenia. Zaraz po osiągnięciu celu rozpoczęto budowę umocnień.

Ofensywa z północy trwa i osiąga kolejne cele, nie może jednak zbliżyć się do dobrze strzeżonego Hedongu.

Chan zarządził pobór wojskowy na terenach podbitych. Wojna z Nan Di o Ordę Wewnętrzną wymagać będzie dużych sił, tymczasem Nowa Orda nie jest krajem szczególnie ludnym.

[Andrzej Płatonowicz Ordyński]

   

Ofensywa na zachodzie przebiega zgodnie z planem. Gwardia osiągnęła granicę z Garmanią, ponadto zajęła portowe miasto Lidian. Obecnie trwa ofensywa w kierunku Guwan, które jest już niemalże otoczone. Wywiad informuje, że w Nandzie, miejscowości przy granicy z Winkulią, gromadzą się liczne wojska nandińskie. Z tego powodu Dowództwo Gwardii planuje zablokować miasto i w najbliższym czasie nie przystępować do ataku.

Gwardia stoi przed koniecznością budowy floty wojennej. Ordyńczycy od stuleci nie posiadali dostępu do morza, dlatego muszą zaczynać od zera.

Imponujące postępy na północy. Wojska ordyńskie nacierają z trzech stron na stołeczny Hedong. Niestety, do dowództwa docierają informacje o planach zamienienia miasta w twierdzę.

Na podbitych terenach z powodzeniem prowadzona jest mobilizacja. Rozpoczęto także tworzenie administracji lokalnej. Ludność Ordy Wewnętrznej, widząc imponującą potęgę Gwardii, coraz bardziej przekonuje się co do trwałości nowej sytuacji.

Elity ordyjskie zaczynają zastanawiać się, czy po zjednoczeniu obu ord należy zmienić nazwę państwa, np. na Wielką Ordę.

Sytuacja w samym Nan Di jest coraz bardziej skomplikowana. Pozycja cesarza jest niepewna, coraz powszechniejsze są nastroje republikańskie. Wielu Nandińczyków tęskni za rządami @'Ronon Dex' i byłaby skłonna poprzeć jego powrót.

Schwytani przez wojska nowoordyjskie Nandińczycy przekonywani są do możliwości pokojowego współżycia narodów i krzewione są wśród nich wartości republikańskie. Chan Nowej Ordy w wywiadzie telewizyjnym oznajmił, że wojna o zjednoczenie Ordy nie jest wojną przeciwko narodowi nandińskiemu, lecz przeciw imperializmowi cesarskiemu.

[Andrzej Płatonowicz Ordyński]

   

Miasto Nanda jest ostatnim bastionem Nan Di i zależnej od niej Ordy Wewnętrznej w zachodniej części teatru działań wojennych. Wokół miasta zgromadzono poważne siły, dlatego Dowództwo Nowej Ordy postanowiło wstrzymać się ze szturmem na miasto, chcąc ograniczyć straty.

Ofensywa osiąga sukcesy na całej linii frontu. Stolica Ordy Wewnętrznej, Hedong, została otoczona przez siły nowoordyjskie. Niestety, podobnie jak w przypadku Nandy, miasto zamienione zostało w twierdzę i próby szybkiego przejęcia kontroli doprowadziłyby do nadmiernych kosztów ludzkich i materialnych.

Złe wieści płyną z Nan Di. Cesarska armia zgromadziła duże siły na pograniczu i zaczyna wkraczać na terytorium Ordy Wewnętrznej. Dyplomacja Nowej Ordy stara się nawiązać rokowania z Nan Di, by uniknąć niepotrzebnego przelewu krwi.

Trwa ochotniczy pobór wojskowy na terenie Socjalistycznej Brodrii. Do Ordy docierają także pierwsi ochotnicy z innych państw Nordaty. Oddziały międzynarodowe stanowią cenną pomoc w walce z neofeudalnym reżimem. Wkrótce zostaną przetransportowane na front, by wziąć czynny udział w działaniach miitarnych.

[Andrzej Płatonowicz Ordyński]

   

Sytuacja w oblężonej Nandzie bez zmian. Hedong został szczelnie otoczony ze wszystkich stron, tym samym Nan Di straciło wszelką możliwość dozbrajania broniącej się twierdzy i przysyłania posiłków. Gwardia NO rozrzuca nad miastem ulotni w języku ordyjskim i nandińskim, wzywając do podjęcia pertraktacji pokojowych.

Część wojsk walczących na wschodzie przerzucono na inne odcinku frontu. Nowa Orda osiągnęła już część postulowanej granicy południowej, nie napotykając większego oporu. W tych okolicach nie należy spodziewać się kontrofensywy ze względu na antycesarskie, republikańskie zamieszki, które wybuchły w trzech miastach portowych. O ile ciężko przewidzieć dalsze losy buntowników, z pewnością krzyżują oni szyki żołtej monarchii.

Jednak nie całość sytuacji na froncie kształtuje się po myśli chana. Duże siły Nan Di zgromadzone na południowym wschodzie, a także nieco mniejsze na wschodzie i południu, znajdują się o kilka kilometrów od Gwardii NO. Wojska cesarskie są liczniejsze, dlatego też Orda powstrzyma się od prowokowania bezpośrednich starć do czasu przybycia większych posiłków z BFSRR.

[Andrzej Płatonowicz Ordyński]

   

Przełom na wschodzie. Gwardia weszła na przedmieście miasta, a w samej Nandzie doszło do zamieszek republikańskich. Sytuacja jest dynamiczna i ciężko przewidzieć jej efekt.

Na innych odcinkach frontu obie strony wciąż zbliżają się do siebie, ale zwlekają z rozpoczęciem walnej bitwy.

Rozpoczęły się pertrakcje pomiędzy Nową Ordą a Nan Di. Dotychczas nie udalo się zbliżyć do akceptowalnego przez obie strony kompromisu. Nan Di jest skłonne zaoferować NO 10% terytorium Ordy Wewnętrznej oraz wieczysty pokój z gwarancją pomocy w razie zagrożenia suwerenności i integralności terytorialnej Ordy przez jakiekolwiek inne państwo. Orda oczekuje ustanowienia granic na podstawie aktualnego przebiegu frontu oraz dodatkowo wycofania się wojsk nandińskich z Nandy i Hedongu.

Jednocześnie przedstawiciele chana rozpoczęli rozmowy z nandińskimi republikanami, którzy wszczęli bunt w miastach portowych. Wykazują oni dalece większe zrozumienie dla postulatu zjednoczenie obojga ord. Niestety, na chwilę obecną to nie oni kształtują politykę zagraniczną Nan Di.

[Andrzej Płatonowicz Ordyński]

   

Sytuacja na froncie robi się coraz gorętsza - niemal całe terytorium krainy opanowane zostało przez Gwardię NO (większość, ale bez dwóch największych miast) lub wojska Nan Di i asystujące im, nieliczne oddziały Ordy Wewnętrznej. Żadna ze stron nie możesz iść dalej, nie atakując wojsk strony przeciwnej.

Właśnie zakończyła się kolejna tura pertraktacji. Tym razem Nan Di skłonne jest zaoferować już 20% terytorium Ordy Wewnętrznej oraz wolny dostęp do jednego z portów. Propozycja ta wciąż daleka jest od  oczekiwań chana i społeczeństwa ordyjskiego.

Sytuacja w Nandzie zdaje się przechylać na korzyść Ordy. Rebelia miejska znacznie osłabia potencjał obronny miasta. Zamieszki, w czasie których rząd otworzył ogień do republikańskich demonstrantów sprawia, że nastroje społeczne coraz bardziej odwracają się od strony cesarskiej. Wykorzystując zamieszanie Gwardia NO wkroczyła na przedmieścia. Zdobycie miasta mogłoby całkowicie zmienić sytuację na froncie, ponieważ pozwoliłoby na przerzucenie dużych sił na inne odcinki.

[Andrzej Płatonowicz Ordyński]

   

Na skutek szturmu na Nandę, przy wsparciu republikanów nandińskich, udało się wyzwolić miasto spod ucisku cesarskiego. Generał Demchu Gabaganbi podpisał z reprezentantami nowopowołanego republikańskiego samorządu miejskiego umowę na mocy której miasto będzie cieszyło się szeroką autonomią w zamian za lojalność wobec Ordy.

Wyzwolenie największego od dziś portu Nowej Ordy sprawiło, że liczne oddziały ordyjskie można przerzucić na inne odcinki.

W dniu dzisiejszym na terytoriach Ordy Wewnętrznej oddanych przez Gwardię pod zarząd cywilny (ok. 25% OW, zamieszkiwane w przytłaczającej większości przez Ordyjczyków) odbywają się wybory samorządowe. Startują w nich wyłącznie lokalne komitety.

W przyfrontowym Dabangu wybuchły protesty antycesarskie. Dziś jeszcze trudno oszacować ich rozmiar, niewątpliwie jednak pogarszają one i tak nienajlepszą sytuację Nan Di na froncie.

[Andrzej Płatonowicz Ordyński]

   

Gwardia Nowej Ordy, w tym oddziały przerzucone z zachodu, a także sojusznicze oddziały z Socjalistycznej Brodrii, przeprowadziły szturm na stołeczny Hedong. Atak został okupiony dużymi stratami, jednak oddziały nandińskie, nie cieszące się poparciem miejscowej ludności, musiały ulec potędze Ordyńczyków.

W tym samym czasie na wschodnim odcinku frontu wojska cesarskie podjęły próbę wkroczenia na wyzwolone już terytoria Ordy Wewnętrznej.  Gwardia NO dzięki pomocy miejscowej ludności obroniła rdzenne ziemie ordyńskie przed najeźdźcami, którzy zostali zmuszeni do wycofania się do Xiwania.

Dwie przegrane bitwy skłoniły rząd cesarski do zawarcia tymczasowego zawieszenia broni w oparciu o aktualny przebieg frontu. Obie strony podkreślają, że nie jest to ostateczny przebieg granic. Nowa Orda liczy na zdobycie całości ziem ordyjskich, natomiast Nan Di nie jest skłonne do tak dużych ustępstw terytorialnych. Pertraktacje będą kontynuowana, a jeśli nie przyniosą skutku, to wznowione zostaną i działania zbrojne.