A. Ordyński, Dyskretny urok kosmopolityzmu

[Andrzej Płatonowicz Ordyński]

Mój artykuł z "Kuriera", 15 października 2014.

Redaktor de Brolle zaproponował mi, bym wypowiedział się w dyskusji na temat jakości współczesnej polityki zagranicznej w mikronacjach. Postanowiłem poruszyć problem zasadności podejmowanych procesów integracyjnych, a także wzrostu popularności idei internacjonalnych. Chciałbym rozpocząć od przedstawienia sytuacji na terenach znanych mi w największym stopniu, tj. od Kontynentu Północnego i Subkontynentu Valhalli.

Fiasko na Północy

W regionie tym, za sprawą powstałego na subkontynencie Bialeńskiego Związku Wolnomularskiego, pod koniec maja rozpowszechniły się idee internacjonalne. Inicjatywa powstała m.in. z inicjatywy Konstantego Jerzego Michalskiego, Tobiasza von Richtoffena i Feliksa Spirkina. Jednym z celów było stworzenie internacjonalnego super-państwa, ale tymczasowo ograniczono się do stworzenia konfederacji nordackiej. Ideę tą nazwano pan-nordatyzmem.

Idea ta nie została jednak przyjęta przez wszystkich entuzjastycznie. Negatywny stosunek wyraziło w większości społeczeństwo Federacji Brodryjskiej – drugiej siły na kontynencie. Zwolennicy niezależności podkreślali wartość suwerenności Brodrii, jak i obawy w stosunku do wolnomularskiego charakteru idei pan-nordatyzmu, budzącej negatywne skojarzenia związane ze światem realnym. W referendum zadano pytanie „Czy jesteś za dołączeniem Federacji Brodryjskiej do konfederacji na Nordacie?”. Od samego początku podkreślano niewiążący charakter referendum oraz jego konsultacyjną rolę. Remis 6:6 w głosach sprawił, że brodryjskie władze nie zdecydowały się na podjęcie zdecydowanych kroków zmierzających do zjednoczenia Nordaty. W tym samym czasie Bialenia inkorporowała Republikę Ludową Siedmiogrodu. Sojusz ten okazał się jednak krótkotrwały i już po miesiącu Siedmiogród w wyniku referendum ogłosił niepodległość.

Tak więc idee zjednoczeniowe na Kontynencie Północnym nie zdały egzaminu i upadły. Bialeńska lewica jest jednakże wciąż pozytywnie nastawiona do idei konfederacyjnych. Jako potencjalny partner wymieniane jest chociażby Królestwo Dreamlandu. Obecnie Kontynent ten przeżywa dość poważny kryzys aktywności, dodatkowo pomiędzy państwami, które pozostały chociażby w jakimś stopniu aktywne, występują pewne animozje. Dlatego też stawiam tezę, iż państwa Nordaty wciąż mogą być zainteresowane integracją. Należałoby ją jednak przeprowadzić w bardziej przemyślany i mniej zideologizowany sposób, niż w przypadku wolnomularskiego pan-nordatyzmu.

Być jak Bastion Union

W ostatnim czasie w wielu częściach mikroświata można spotkać się ze wzrostem popularności kosmopolityzmu. Jest to odpowiedź na kryzys aktywności i spadek liczby obywateli. W starszych państwach spowodowane może to być też chęcią zmiany skostniałego klimatu państwa opierającego się od dłuższego czasu na tych samych osobach. Wzorem dla polskich zwolenników integracji jest angielski Bastion Union – zjednoczona platforma prawie wszystkich mikronacji.

Idea ta w Polsce nie jest jednak tak jednolita i często poszczególne kraje lub osoby próbują osiągnąć w ten sposób własne, egoistyczne cele. Coraz większa liczba działaczy obecna jest równocześnie w kilku krajach lub ma za sobą doświadczenie wyniesione z innych państw, które upadły lub zmieniły swój charakter w sposób niemożliwy do zaakceptowania przez nową osobę. To sprawia, że ludzie z różnych mikronacji są coraz bardziej zintegrowani i coraz łatwiej wyobrażają sobie istnienie wspólnoty. Zagranica dla większości aktywistów nie jest już czymś odległym i niezrozumiałym. Ludzie znają się nawzajem, mają wspólne problemy i wspólne wizje.

Unia jako konieczność

Można różnie podchodzić do tego zjawiska. Niektórzy twierdzą, iż zabija to różnorodność oraz jest szkodliwe dla Pollinu. Inni natomiast, tak jak ja, uważają, iż w obliczu trwającego kryzysu mikronacyjności powinniśmy się zjednoczyć. Niektórzy mówią o zjednoczeniu Vaarlandu, inni Nordaty, jeszcze inni są zwolennikami rozszerzenia Dreamlandu lub też Sarmacji o kraje korony. Prawda jest natomiast taka, że prawdziwe i trwałe zjednoczenie możliwe byłoby tylko w przypadku równej unii kilku państw, rozszerzanej potem na następne.

Oczywistym jest, iż w najbliższych latach Al Rajn nie będzie zainteresowany sfederowaniem się z innymi mikronacjami, ponieważ nie przeżywa kryzysu i nie ma tak silnych powiązań z innymi krajami. Również Sarmacja radzi sobie dość dobrze i zapewne zadowoli się swoją unią z Baridasem, Teutonią i Sclavinią. Natomiast kraje takie jak Dreamland, Bialenia, czy Hasseland, moim zdaniem powinny się zjednoczyć i prędzej, czy później to uczynią.

Przezwyciężyć izolację

Podsumowując, uważam, iż procesy integracyjne są jak najbardziej zasadne. Należy jednak przeprowadzać je z głową, bez narzucania któremuś z podmiotów własnej ideologii i realizowania osobistych interesów poszczególnych person lub państw. Coraz więcej państw jest wzajemnie powiązanych ze sobą. Znika strach przed zagranicą, znajomości poszczególnych działaczy mikroświata coraz częściej wykraczają poza granice poszczególnego państwa, a nawet kontynentu. Idee internacjonalne są coraz popularniejsze i proces ten będzie szedł dalej. Jest to reakcja na kryzys aktywności, spadek liczby działaczy polskiego mikroświata, a także coraz bardziej ponadnarodowe znajomości wysoko postawionych osób. Szczyt w Hasselandzie jest dobrym początkiem międzynarodowej współpracy bez izolacjonistycznie nastawionego Al Rajnu i Sarmacji. Chęć wspólnego radzenia sobie z kryzysem może doprowadzić do jeszcze pozytywniejszego odbioru idei kosmopolitycznych.

EDIT: To co się dzieje z formatowaniem na tym forum to jest jakieś nieporozumienie.