---

Tow. Michalski [po lewo, z brodą] wraz z towarzyszami broni na pokładzie Granmy, przed przybyciem do Arthurbergu.

Arthurberskie obchody różnią się od tych z innych części Bialenii. Mieszkańcy miasta nie mają większych powodów do radykalizmu. Port jest najbogatszym miastem w Anatolii i najszybciej rozwijającym się w całej Bialenii. 1 maja jest więc okazją do radosnego przemarszu, wspólnego dla pracowników i pracodawców. Pokojowa koegzystencja jest efektem prowadzonej od lat postępowej edukacji, dzięki której pracodawcy potrafią docenić swoich współpracowników i zdają sobie sprawę, że dobrobyt osiągnąć można tylko dzięki współpracy. 

Przez dłuższą chwilę zastanawiałem się nad odpowiednią formą objęcia urzędu Miecznika Portu Arthurberga, a więc i nieformalnego zwierzchnika Anatolii, największej z bialeńskich wysp. Uznałem, że będzie nią expose. Na wstępie pragnę wyrazić podziękowanie Wielce Czcigodnemu lwu oraz Wielce Szlachetnym Elektorom Sejmu Rzeszy za zaufanie, którym mnie obdarzyli. 

Zacznę od dygresji. Prestiż urzędu Prezydenta Republiki Bialeńskiej przez długi czas był dewaluowany przez skandalistów i osoby niekompetentne, które go obejmowały. Jednym z celów mojej 8-miesięcznej prezydentury było przywrócenie Pałacowi należnego mu miejsca w Bialenii i na scenie międzynarodowej. Nie mi oceniać efekty tych starań, ale nawet jeśli mi nie do końca się udało, to misja jest kontynuowana przez mojego znamienitego następcę. Dlaczego o tym mówię, skoro obejmuję zupełnie inny urząd? Jako Miecznik Portu Arthurberg mam podobny plan. Chcę, żeby urząd ten stał się prestiżowym i zaszczytnym. 

Anatolia stanowi większą część terytorium Republiki Bialeńskiej. Znajduje się w Republice od pięciu lat, a wcześniej przez pewien czas wchodziła w skład Dżamahiriji. Całkowicie niesłusznie znajduje się na uboczu. Bialeńczycy interesowali się Anatolią, gdy Sclavińczycy wysuwali wobec niej roszczenia, ale potem niewiele się tu działo. Czas to zmienić! Czas nadać Anatolii należną jej chwałę. Zapraszam do współpracy wszystkich lenników, których ziemie są usytuowane na Anatolii. Zapraszam też wszystkich innych, którzy chcą tworzyć nową jakość. Nie jest ważne jaki tytuł szlachecki posiadacie, ani nawet jakie obywatelstwo posiadacie. Nasza wyspa jest wielka, dla każdego znajdzie się miejsce. 

Na Anatolii krzyżują się rozmaite światy. Są tu oczywiście Bialeńczycy, zarówno zamieszkujący wyspę od wieków, jak i kolonizatorzy z ostatnich lat. Są tu Valhallijczycy, dumni spadkobiercy Cesarstwa. Są Brodryjczycy i przybysze z innych upadłych państw nordackich. Są Sclavińczycy, którzy zostali tu po próbie stworzenia na wyspie Królestwa Nowej Sclavinii. Są Scholandczycy, którzy uciekli przed wojną. Są Afroanatolijczycy, przybysze z Sambanafryki. A na tym lista się nie kończy, można tu znaleźć każdą mniejszość. Łączy nas tylko wiara w lepszą przyszłość oraz potrzeba wolności. 

Stoję przed Wami w Porcie Arthurberg, na skraju olbrzymiej wyspy, w pięknym i nowoczesnym mieście. Ale to dopiero początek wielkiej przestrzeni, która zawiera w sobie wszystko. Odkryjmy ją i opiszmy. Odnajdźmy razem lepszy świat. Anatolia jest kluczem do przyszłości mikroświata. Anatolia znajduje się w podobnym stanie, jak większa część mikroświata. Istnieje i zarazem nie istnieje. Można ją wskazać na mapie i powiedzieć o niej kilka zdań, ale nikogo nie zdoła poruszyć. Jeśli zagospodarujemy Anatolię i stworzymy na tej wschodniovalhallijskiej wyspie świat w którym chcielibyśmy mieszkać, to będziemy w stanie stworzyć lepszy mikroświat, dla siebie i dla innych. 

Pierwszym priorytetem jest mapa. Musimy poczekać aż wspaniały bialeński kartograf Ronon Dex zakończy inne swoje projekty i poświęci trochę czasu naszej wyspie. Gdy określone zostanie już, co gdzie się znajduje, przyjdzie czas na rozwój poszczególnych elementów oraz całości. Obiecuję Wam żadnej biurokracji i żadnej demokracji, żadnego rozwadniania esencji mikroświata. Na Anatolii liczy się tylko nasza wyobraźnia, to świat bajkowy. I zapraszam Was do współuczestnictwa w tej bajce. Śnijmy nasz anatolijski sen! 

E pluribus unum!