W imieniu własnym oraz współpracowników z wielką radością składam Wam życzenia z okazji naszego wspólnego święta. W tym szczególnym dniu, gdy Naród Bialeński czci ofiarność i odwagę swoich obrońców, szef państwa tradycyjnie spotyka się z zasłużonymi członkami kadry dowódczej oraz podoficerami i szeregowymi wszystkich rodzajów broni. W tym roku dzień ten ma wymiar jeszcze bardziej szczególny.

14 listopada po wielu miesiącach przygotowań rozpoczęła się operacja „Wicher Valhalli”. Pośród mgły wojny żołnierze Wojsk Lądowych dotarli na pokładach okrętów Marynarki Wojennej i przy wsparciu Sił Powietrznych w ciągu kilku godzin opanowali obydwie wyspy likwidując nieliczne wrogie agentury, które dążyły do powstrzymania powrotu tych ziem do macierzy, a także nieco bardziej liczne grupy bandytów. Następnie rozpoczął się dużo istotniejszy i trudniejszy etap: asymilacja Ahary i Fjary w ramach Republiki. Z udziałem żołnierzy Gwardii Rzeszy przeprowadzano działania stabilizacyjne, za które miejscowy lud będzie żołnierzowi bialeńskiemu dozgonnie wdzięczny.

Dla uczczenia tych wydarzeń pragnę dzisiaj ustanowić okolicznościowy medal „Za Aharę i Fjarę”, który otrzymają wszyscy uczestnicy operacji oraz działań stabilizacyjnych, a także osoby zaangażowane w nią w inny sposób.

Pamiętajmy jednak, że operacja „Wicher Valhalli” to nie tylko triumf, ale przede wszystkim lekcja i początek kolejnych wyzwań. Już teraz stoimy przed pytaniem: w jaki sposób zorganizować obronę wysp, gdy tymczasowo stacjonujący tu żołnierze 1. Grupy Ekspedycyjnej powrócą do swoich macierzystych jednostek? Osobną kwestią pozostaje brak w całych bialeńskich Siłach Zbrojnych specjalistycznych oddziałów powietrznodesantowych, a także jednostek piechoty morskiej. Tego rodzaju unowocześnienie naszej armii stanowić będzie główne zadanie w rozpoczynającym się roku.

Architektem sukcesu, jakim niewątpliwie była i jest misja ponownego złączenia Ahary i Fjary z bialeńską macierzą, pozostaje Marszałek Bialenii Iwan Pietrow. Jeszcze jako Prezydent przejął z rąk Marszałka Wielkiego Ronona Dexa ster armii zapewniając krajowi stabilność i bezpieczeństwo. Funkcję tę pełnił również na początku mojej prezydentury, a „Wicher Valhalii” stanowił coś w rodzaju kulminacji kierownictwa Iwana, który niedawno przeszedł na stanowisko dowódcy Wojsk Lądowych. Za Aharę i Fjarę oraz wszystkie zasługi ostatnich kilkunastu miesięcy pragnę nagrodzić marszałka Pietrowa Krzyżem Srebrnym Orderu Zasług Wojskowych, a także Krzyżem Walecznych.

W operację był też czynnie zaangażowany generał dywizji Andrzej Płatonowicz Ordyński, któremu niedawno powierzyłem funkcję mojego zastępcy w Siłach Zbrojnych. Na jego ręce przekazuję dziś Medal Wojsk Lądowych.

Dzisiejszy dzień jest też dobrym momentem do ujawnienia danych, które do tej pory musiały być chronione w archiwach. W sytuacji, gdy między nami i bratnim Narodem Sarmackim panuje odwieczna przyjaźń i miłości pełne przyjacielstwo staje się to możliwe. Niech mi więc będzie wolno przedstawić Wam wszystkim Karola Medycejskiego w charakterze niejawnego Dowódcy Wywiadu Zagranicznego naszej armii w utajnionej randze komandora floty korsarskiejsmicznej. Jego ogromne zasługi były już poufnie doceniane wojskowymi orderami i odznaczeniami z Krzyżem Wielkim z Mieczami Orderu Niepodległości włącznie. Dziś, gdy Karol odchodzi na wojskową emeryturę pragnę wręczyć mu nominację na stopień kontradmirała i uroczyście przenieść w stan spoczynku.

Nominacja ta jest formą nagrody za szczególną misję, którą nasz wywiad przeprowadził na hasselandzkim Razuri w celu wspomożenia miejscowych rewolucjonistów na czele z Hui Wei Binem, Lee Phong Huiem, Wen Zhen Luiem i Pak Ping Pongiem w walce o wolność, równość i dobrobyt. W sposób bardziej dokładny z bohaterskimi epizodami tamtej misji możecie się wszyscy zapoznać za pośrednictwem tworzonych pod kierownictwem Karola materiałach propagandowych, z których przebija duch wolności.

Fakt, że zaangażowanie naszego wywiadu nie zostało odkryte do czasu, gdy sami ujawniliśmy je dzięki lepszej epoce pozostaje żywym świadectwem profesjonalizmu służb i ich ówczesnego szefa - kontradmirała Medycejskiego. Co więcej: w geście dobrej woli i na znak tego, że dziś w relacjach z Sarmacją i jej lojalnymi prowincjami nie mamy niczego do ukrycia prześlę odtajnioną dokumentację mojemu drogiemu przyjacielowi - księciu Arkadiuszowi Maksymilianowi.

Na zakończenie tej ceremonii wyróżnić pragnę osoby zaangażowane w ważny aspekt budowy naszej obronności, jakim są wojska rezerwowe. Po rozwiązaniu Rzeszy i Aharii oraz ustanowieniu Emiratu i Wilajetu gwardie regionalne przechodzą przez trudny czas przekształceń. W proces ten zaangażowali się między innymi Error2246 oraz Aleksander Czerepach, za co chciałbym ich dziś wyróżnić Brązowymi Medalami Gwardyjskimi.

W osobach wyróżnionych dziękuję dziś wszystkim Żołnierzom, Marynarzom i Gwardzistom Bialenii. Dziękuję nie tylko za czyny szczególne, ale przede wszystkim za służbę codzienną, nie zawsze widoczną, żmudną. Za to, co tworzy fundament naszego bezpieczeństwa.

Niech żyje Bialenia i jej Siły Zbrojne!

W dniach 29-30 października Prezydent Republiki Bialeńskiej - Zwierzchnik Sił Zbrojnych Republiki Bialeńskiej generał brygady Ametyst Faradonus w towarzystwie Dowódcy Sił Zbrojnych Republiki Bialeńskiej, Marszałka Bialenii Iwana Pietrowa wizytował żołnierzy wybranych jednostek wchodzących w skład 1. Korpusu Zmechanizowanego Wojsk Lądowych, którzy na jednym z poligonów odbywają rutynowe ćwiczenia przygotowawcze pod kryptonimem "Reset'22". Prezydent oraz Marszałek obejrzeli szereg manewrów odbywanych w symulowanych warunkach bojowych. Zapoznali się także z warunkami bytowymi wojska oraz odbyli liczne rozmowy osobiste wypytując o zdrowie, samopoczucie i komfort odbywania "Resetu'22". W trakcie jednego z takich spotkań Prezydent zwrócił się do żołnierzy z następującymi słowami:

Naczelni dowódcy bialeńskiego wojska przykładali szczególną wagę do kwestii logistycznych udzielając w tym zakresie licznych wskazówek na miejscu.

Noc z 30 na 31 października Prezydent-Generał Faradobus oraz Marszałek Pietrow poświęcili na intensywną naradę operacyjną, w trakcie której wskazali na konieczność w miarę szybkiego rozwinięcia dwóch nowych typów oddziałów: piechoty morskiej oraz straży przybrzeżnej. Ta druga, w zamyśle, ma w warunkach bialeńskich wypełniać funkcję wojsk pogranicznych. Omówili także żywotne kwestie związane z sytuacją globalną oraz głównymi kierunkami polityki władz Republiki w zakresie bezpieczeństwa narodowego. Po całonocnej, ciężkiej pracy obydwaj kierownicy państwa powrócili do Wolnogradu.

Magazyny polowe pełne niezbędnych do wyżywienia uczestników ćwiczeń produktów

Po ponad ośmiu latach od chwili rozpoczęcia tworzenia Sił Zbrojnych Republiki Bialeńskiej, nadszedł czas pożegnania z mundurem. Z niektórymi z Was tworzyłem nasze Siły Zbrojne od podstaw i choć miewałem okresy przerw spowodowanych nieobecnością w Naszym Kraju to zawsze byłem związany z armią i to w zasadzie tworzenie armii spowodowało, że moja obecność w Bialenii na zaproszenia Andrzeja Płatonowicza Ordyńskiego (jeszcze wtedy Swarzewskiego) okazała się obecnością trwałą. 

Oczywiście potem była też inna działalność, na wielu "frontach" tworzenia Republiki Bialeńskiej, która na trwale związała mnie z Naszym Krajem, ale nigdy nie zapomnę, że tym początkiem było właśnie tworzenie i dowodzenie Siłami Zbrojnymi. To właśnie tworzenie i dowodzenie naszym wojskiem sprawiało mi najwięcej satysfakcji i chyba przyniosło najwięcej mikronacyjnych sukcesów.

Jednak wszystko się kiedyś kończy... niestety polityka spowodowała, że zostałem zmuszony pożegnać się z mundurem. Jednak pozostawiam nowemu Dowódcy Siły Zbrojne doskonale zorganizowane, odpowiednio uzbrojone i opisane szczegółowo. Mam nadzieję, że Nasze Siły Zbrojne będą rozwijały się dalej z korzyścią dla Naszego Kraju czego życzę zarówno nowemu Dowódcy - Iwanowi Pietrowowi, jak i wszystkim żołnierzom pod jego dowództwem.

Nie zrywam całkowicie kontaktów z wojskiem, bo przecież jako właściciel przedsiębiorstw zajmujących się produkcją sprzętu wojskowego i uzbrojenia nadal będę z armią miał kontakt... choć już nieco inny. 

Odchodząc... dziękuję wszytskim, którzy w kwestiach militarnym ze mną współpracowali za wsparcie i udzieloną przez te lata pomoc. Szczególne podziękowanie kieruje do Andrzeja, który przyciągnął mnie do Bialenii i był ogromnym wsparciem jako Prezydent - w okresie gdy tworzyłem i organizowałem Nasze Siły Zbrojne oraz później w różnych burzliwych elementach naszej historii. W chwilach gdy trzeba było dokonywać przenosić forum, gdy broniliśmy naszej niepodległości i w czasie gdy przystapiłem do budowy naowej strony Republiki.

Ogromne podziękowania należą się też Ametystowi, z którym paradoksalnie pierwszy militarny kontakt miałem gdy walczyliśmy ze sobą zbrojnie i gdy reprezentował wtedy siły atakującego nas przeciwnika. Czasy się jednak zmieniły, dawny przeciwnik stał się jeśli nie przyjkacielem to na pewno miłym mikronacyjnym sąsiadem, a sam Ametyst ma ogromne zasługi w tworzeniu rezerw Sił Zbrojnych oraz udzielił nieocenionej pomocy podczas tworzenia różnych elementów naszej wojskowości. Warto przypomnieć jego udział w tworzeniu naszego umundurowania oraz przede wszystkim dzielenie się swoją wiedzą gdy tworzyłem system odznaczeń - również wojskowych. Dzięki jego wiedzy i cierpliwemu poprawianiu moich błędów nasz system odznaczeniowy jest na odpowiednim poziomie i pod tym względem jesteśmy w czołówce Mikroświata.

Dziękuje również nowemu Dowódcy Sił Zbrojnych, bo to jego pomysł dotyczący tworzenia gwardii lennych doprowadził finalnie do zorganizowania odpowiedniego systemu rezerw dla regularnej armii oraz dziękuję Hewretowi z Gewenu, Helwetykowi Romańskiemu i Markowi Bajtusiowi za wsparcie udzielane mi w zakresie informatycznym - w różnych okresach działania w Siłach Zbrojnych.

Podziękowania należą się wszytskim, który służyli mi pomocą oraz dołożyli swoje, nawet małe cegiełki do rozwoju naszych Sił Zbrojnych. Niektórych rzeczy się czasem juz nie pamięta - ale często jakieś drobne uwagi, luźno rzucone pomysły, owocowały potem realizacją czegos nowego.

Niech wyrazem mojej wdzięczności będzie między innymi ten skromny bankiet pożegnalny...

Najwyższy Przywódca Republiki, Rzeszy i Armii Ametyst Faradobus został sfotografowany na pamiątkę z dowódcami SZ RB na tle posągów Janka Kaniewskiego i Macieja Kamińskiego znajdujących się na terenie Dowództwa.

W sali konferencyjnej Prezydent Republiki usiadł razem z generałami i innymi oficerami i dowódcami dużych połączonych jednostek i połączonych jednostek SZ RB i gorąco pogratulował im z okazji Święta Sił Zbrojnych.

coroczne Święto Sił Zbrojnych tradycyjnie stanowi okazję do tego, aby podsumować działalność sił wojskowych naszej Republiki w minionym 2020 roku. Okres ten był o tyle przełomowy, że związane są z nim prężne reformy organizacyjne. Nasza armia pozostaje nieustannie jedną z najlepiej zorganizowanych tego typu formacji na Polinie, a od momentu odzyskania pełnej suwerenności podlega procesowi intensywnej modernizacji. Staraniami marszałka Ronona Dexa oraz pozostałych członków naczelnego dowództwa od dłuższego czasu następuje stopniowa wymiana sprzętu starszego typu na ten najnowocześniejszy, który, co szczególnie istotne, jest sprzętem krajowej produkcji. Możemy być dumni z tego, że byliśmy w stanie wykreować właściwie samowystarczalny system, w ramach których nasze siły zbrojne funkcjonują i rozwijają się. Nie sposób nie wspomnieć o roli jaką w tym wszystkim odgrywają nasze działania poza macierzystymi terenami Bialenii i Anatolii - to znaczy rozwój Strefy Zmilitaryzowanej na Wyspach Przyjaźni, a także misje zagraniczne w Suderlandzie czy Leocji. Wszystkim odpowiedzialnym z serca gratuluję i wyrażam nadzieję, że ów proces będzie cały czas kontynuowany na poziomie wszystkich rodzajów wojsk.

Ostatnie kilkanaście miesięcy to dla Sił Zbrojnych Republiki Bialeńskiej także czas zmian organizacyjnych. Obecnie w ramach naszych struktur pojawiły się nowe formacje: samodzielny Korpus Kosmiczny, a w ramach Marynarki Wojennej także Korpus Piechoty Morskiej. W moim przekonaniu rozwój obydwu struktur stanowić będzie jedno z podstawowych wyzwań rozpoczynającego się roku. Wierzę, że przyjęta niedawno znowelizowana ustawa ułatwi prowadzenie wszystkich związanych z tym działań, które planowane są od dawna, ale z różnych powodów stanęły w martwym punkcie.

Osobnym zagadnieniem, również wartym odnotowania, jest zmiana formuły funkcjonowania sił rezerwowych. W nowym systemie ich rolę pełnią gwardie regionalne. W tworzeniu jednej z nich, to znaczy Gwardii Rzeszy Bialeńskiej, aktywny udział biorą lennicy poprzez wystawianie kontyngentów złożonych z żołnierzy ich własnych gwardii lennych. Za ten akt patriotyzmu i zaangażowania w budowę obronności kraju jestem im winien wyrazy uznania i wdzięczności. Należy uczciwie przyznać, że młoda formacja jaką jest Gwardia Rzeszy wciąż znajduje się w stadium budowy. Mimo to nie będzie przesadą jeśli powiem, że miniony rok był dla niej okresem przełomowym, zaś ostatnie miesiące stanowią przykład wzorcowej współpracy pomiędzy dowództwami armii regularnej i gwardii. Mam oczywiście na myśli tworzenie sił morskich Rzeszy. Jako osoba odpowiedzialna za funkcjonowanie tej formacji nie tylko wyrażam nadzieję, ale i deklaruję, że przyszły rok będzie czasem aktywnego wypełniania kolejnych zadań. Zaliczyć można do nich dalszą rozbudowę sił lądowych i morskich, rozwój Żandarmerii Rzeszy i milicji miejskich, a także tworzenie sił powietrznych. Realistycznie zakładam, że uda nam się zrealizować zdecydowaną większość z nich. Ponadto nieustannie żywię nadzieję, że własną gwardię lenną zdecydują się powołać do życia także władze Dżamahiriji troszcząc się w ten sposób o bezpieczeństwo na północy naszego państwa. Jako zwierzchnik Sił Zbrojnych RB i Prezydent Republiki deklaruję ze swojej strony szeroko rozumiane wsparcie.

Podsumowując – nie bez wstydu stwierdzam, że rok 2020 był to dobry rok dla bialeńskiej wojskowości, a dzisiejszy dzień stanowi okazję do złożenia im wyrazów podziękowania. Korzystając z ustawowych uprawnień pragnę złożyć je na ręce naszego genialnego stratega – Marszałka Wielkiego Ronona Dexa, którego aktywność i zaangażowanie oraz fachowa wiedza od lat stanowią fundament naszej potężnej armii. Za szeroko rozumiane zasługi pragnę odznaczyć go dziś Złotym Medalem Sił Zbrojnych.

Dodatkowo jako Lew Wolnogradu i Najwyższy Dowódca Gwardii Rzeszy Bialeńskiej chciałbym nagrodzić Generała Iwana Pietrowa, którego zaangażowanie w budowę własnej gwardii lennej znajduje moje uznanie. Z okazji dzisiejszego święta wręczam mu Krzyż Stalowy drugiej klasy.

Dziękuję także wszystkim innym, których zaangażowanie przyczyniło się do tych pięknych rezultatów. Wszystkim Wam, Drodzy Towarzysze, życzę dużych pokładów energii oraz satysfakcji z pracy na rzecz bezpieczeństwa v-ojczyzny.

od początku mojej kadencji prowadzę akcję, którą można nazwać audytem prawa. W większości przypadków dzieje się to na forum specjalnie powołanej komisji, ale kiedy idzie o pewne zmiany w prawodawstwie wojskowym to szanując tradycyjną autonomię armii w naszym kraju postanowiłem przeprowadzić konsultacje tutaj. Uważam bowiem, że Ustawa o Siłach Zbrojnych RB i Służbie Wojskowej wymaga pewnej nowelizacji, choć niespecjalnie radykalnej.

Chodzi mi głównie o kwestię stopni wojskowych, w przypadku których ustawa jest w gruncie rzeczy mało konsekwentna. Obecnie teoretycznie obowiązuje zasada "podwójnych" stopni: stałego oraz tego, który przyznaje się w związku ze stanowiskiem. Dodatkowo do objęcia niektórych stanowisk wymagane jest posiadanie określonego stopnia. Krótko mówiąc przysłowiowy pułkownik Jan Kowalski przy nominacji na Dowódcę Wojsk Lądowych powinien otrzymać na czas pełnienia funkcji stopień generała, a później powrócić do stałej rangi pułkownika. Trochę mi to przypomina system, który w armiach anglosaskich obowiązuje w czasie wojny (np taki MacArthur trzykrotnie otrzymywał stopień czterogwiazdkowego generała) i moim zdaniem w warunkach wirtualnych tworzy niepotrzebne zamieszanie. Poza tym nie oszukujmy się: w praktyce stopnie w Siłach Zbrojnych RB przyznawane są i tak na stałe ze względu zarówno na pełnioną funkcję, jak i różne zasługi i moja nominacja generalska jest tu najlepszym przykładem (dostałem stopień ze względu na bycie dowódcą gwardii oraz za zasługi w czasie dotychczasowego pełnienia tej funkcji). Nikt też chyba nie zamierza degradować Thomasa jeśli kiedyś przestanie on pełnić obowiązki dowódcy floty. Nikt też nie będzie odmawiał Andrzejowi Swarzewskiemu albo Iwanowi Pietrowowi prawa do tytułowania się generałem, bo w końcu własną pracą się tych stopni dosłużyli. Mało kto zresztą dopełnia formalności związanych z zachowaniem stopnia po zakończeniu służby. W ogóle to by było dosyć demotywujące: pełnisz służbę, uzyskujesz w końcu np stopień generała brygady, a potem przechodzisz w stan spoczynku albo do rezerwy jako podpułkownik.

Dochodzi do tego jeszcze jeden absurd: w świetle prawa wynikającego trochę z tradycji Dowódca Sił Zbrojnych tradycyjnie na czas pełnienia tej funkcji zostaje Marszałkiem Bialenii. Jest też stopień Marszałka Wielkiego. Teoretycznie Ronon posiada obecnie albo dwa stopnie albo na czas pełnienia urzędu jest Marszałkiem Bialenii, a na emeryturze będzie Marszałkiem Wielkim. Dodatkowo de iure istnieją u nas trzy stopnie marszałkowskie: artykuł drugi mówi o stopniu Marszałka Bialenii, a artykuł 12 oraz załączniki uwzględniają stopnie po prostu Marszałka i Marszałka Wielkiego. Artykuł 13 jest z kolei sprzeczny z 2, bo nie wiadomo czy w końcu Dowódca jest Marszałkiem czy Marszałkiem Bialenii:

Dowódcą SZ RB jest Marszałek Bialenii - mianowany na ten stopień przez Prezydenta i pozostający w tym stopniu na czas pełnienia obowiązków Dowódcy SZ RB. (2)

za wyjątkiem stopnia marszałka, który jest przyznawany tylko na czas pełnienia obowiązków Dowódcy Sił Zbrojnych. (13)

Pragnę zaproponować rozwiązanie, które moim zdaniem stanowić będzie pewnego rodzaju kompromis pomiędzy praktyką i założeniami. Jest ono następujące:

1. Wprowadzenie wyłącznie dożywotnich stopni stałych.

2. Wydzielenie określonych stanowisk (dowódca SZ RB i jego zastępca, dowódca rodzaju wojsk, dowódcy gwardii regionalnych i ich zastępcy) związanych z posiadaniem stopni. Jako, że czynimy je stałymi to nie powinny przysługiwać z automatu, a na przykład po miesiącu lub kilku miesiącach należytego sprawowania funkcji. Przykładowo: pułkownik Jan Kowalski dostaje nominację na dowódcę Wojsk Lądowych i jest nim przez 2 miesiące jako pułkownik, a jeśli pełnił będzie ten urząd bez zarzutu to znaczy, że posiada odpowiednie kwalifikacje i zostanie awansowany na generała brygady. Z kolei mój następca na stanowisku Lwa zostanie z automatu dowódcą Gwardii Rzeszy. Jeżeli się sprawdzi i będzie zaangażowany w jej rozwój to np w połowie kadencji można dać mu nominację generalską albo admiralską. Jeśli będzie miał gwardię gdzieś to tego stopnia nie dostanie.

W ten sposób stopień stanie się realnym odzwierciedleniem predyspozycji: jeśli oficer poradził sobie na stanowisku dowódcy gwardii albo rodzaju wojsk (to znaczy nie został zdjęty w ciągu pierwszych miesięcy) to znaczy, że się nadaje. Jednocześnie unikniemy sytuacji, gdzie ów pułkownik Kowalski wraca do kraju, spontanicznie przyjmuje ofertę zostania dowódcą rodzaju wojsk (bo nie ma innych chętnych), dostaje z tego tytułu generalskie szlify, ale nic nie robi na stanowisku i rzuca to 2 tygodnie później mając generalską emeryturę w kieszeni. Wizja szybkiego awansu, ale z koniecznością pracy przez ten miesiąc, dwa albo trzy (do ustalenia) będzie motywacją. Poza tym oczywiście pełnienie funkcji nie będzie jedyną drogą awansu: zdolnego dowódcę dywizji w stopniu pułkownika (obecnie i tak takich nie ma) będzie można awansować na generała, a dowódcę eskadry który jest kapitanem na komandora podporucznika i wyżej.

Proponuję też, aby chętni na zawodowych wojskowych po zapoznaniu się z jakimś "instruktażem" albo inną podstawową dawką wiedzy zaczynali służbę np od podporucznika, bo nie wiem czy w v-armii potrzebujemy aż tak szeregowców i sierżantów. Takich ochotników i tak obecnie nie ma zbyt wielu, ale jeśli się pojawią to można najpierw dać takiemu świeżo upieczonemu podporucznikowi kompanię, gdy zostanie majorem batalion albo i pułk, a później gdy będzie pułkownikiem to także związki operacyjne i taktyczne wyższego rzędu. To byłaby taka naturalna ścieżka.

3. Dowódca SZ RB będzie musiał mieć co najmniej stopień generalski (ewentualnie pułkownika, ale wtedy przez pierwsze 2 miesiące będzie tylko p.o. dowódcy), a po jakimś czasie zostanie awansowany np na generała dywizji (oczywiście jeśli nim do tej pory nie był). Nie każdy szef naszej armii musi być marszałkiem, a poza tym wizja zmiany na tym stanowisku jest raczej odległa.

Wyjątek byłby jeden: jeśli z powodu braku odpowiednich kandydatów obowiązku Dowódcy pełni Prezydent to rzecz jasna nie będzie on musiał być generałem.

4. Uregulowanie stopni marszałkowskich. Do głowy przyszedł mi taki pomysł, aby wprowadzić stopień marszałkowski dla każdego rodzaju wojsk: marszałek polny, marszałek lotnictwa i admirał floty / wielki admirał. Wyższym stopniem byłby wówczas Marszałek Bialenii, który stałby się odpowiednikiem obecnego Marszałka Wielkiego (coś jak w Finlandii, gdzie Mannerheim najpierw był feldmarszałkiem, a potem dali mu honorowo tytuł marszałka Finlandii).

Proszę Was, abyście wyrazili swoje opinie na temat moich pomysłów. Być może dostrzegacie inne kwestie, które warto doprecyzować albo zmienić.