Szczegółowe informacje dotyczące Kolei Wolnogradzkiej znajdują się na forum Wolnego Miasta Stołecznego "Wolnograd"

Kolej Południowa jest najbardziej rozbudowaną odnogą Kolei Rzeszy. Obejmuje swoim zasięgiem szereg tras położonych na Pomorzu - w rejonie Nowej Auttery, Nowego Ab’Dorst, na Półwyspie Południowej i w okolicach Królikowa oraz Apfelbaumstadt. Zarząd Reichsbahnu postanowił wykorzystać istniejące na południu Wyspy Bialenii, a niewykorzystywane w większości linie kolejowe do stworzenia szeregu połączeń lokalnych. Dzięki temu udało się zlikwidować wykluczenie komunikacyjne, z którym w ostatnim okresie zmagało się wiele pomorskich wiosek i kurortów, a także usprawnić komunikację dalekobieżną, która jeszcze niedawno była bardzo bardzo słaba, bardzo zła. Jednocześnie inwestycja nie pochłonęła dużych kosztów – należało jedynie zmodernizować istniejącą infrastrukturę i wybudować niewielkie, dodatkowe odcinki.

Kolej Południowa obsługuje jedenaście tras łączących ponad dwadzieścia głównych stacji. Służą one lokalnej ludności, a także turystom i innym podróżnych z pozostałych części Bialenii. Całość pomyślana jest tak, że połączenia zintegrowano z Koleją Nadmorską oraz rozkładem Bialeńskich Linii Kolejowych. W ten sposób z Wolnogradu do Cyplina albo Ville de Agnou można dostać się z jedną tylko przesiadką.

W Kolei Nadmorskiej wykorzystywane są częściowo starsze składy przekazane przez Bialeńskie Linie Kolejowe, które używały ich w przeszłości. Są one sukcesywnie zastępowane przez nowsze, produkowane przez zakłady Ronon Train z Lisewa. W ciągu najbliższych miesięcy planowany jest też remont wszystkich stacji ze szczególnym uwzględnieniem tych położonych w mniejszych miejscowościach, do których dopiero co przywrócono stałe połączenia kolejowe.

Nowy Ab'Dorst Południowy – Nowy Ab'Dorst Wschodni – Nowy Ab'Dorst Lotnisko – Oceanowo – Ville de Agnou – Cyplin – Sudyn – Oceanowo – Nowy Ab'Dorst Lotnisko – Nowy Ab'Dorst Wschodni –  Nowy Ab'Dorst Południowy

Nowy Ab'Dorst Wschodni – Nowy Ab'Dorst Lotnisko – Oceanowo – Jeleniewo – Frassati – Bern – Królikowo – Nowy Ab'Dorst Lotniskoko – Nowy Ab'Dorst Wschodni

Nowy Ab'Dorst Główny – Nowy Ab'Dorst Port – Nowy Ab'Dorst Południowy – Nowy Ab'Dorst Wschodni – Nowy Ab'Dorst Lotnisko – Jeleniewo – Zatoczyn – Frassati

Nowy Ab'Dorst Główny – Frassati – Bern – Wola Dostojewska – Apfelbaumstadt Lotnisko – Apfelbaumstadt Południowy – Apfelbaumstadt Port – Apfelbaumstadt Główny

Nowy Ab'Dorst Wschodni – Nowy Ab'Dorst Lotnisko – Ville de Agnou – Oceanowo – Nowy Ab'Dorst Lotnisko – Nowy Ab'Dorst Wschodni  

Nowy Ab'Dorst Główny – Sączyn – Sokolnik – Nowa Auttera Lotnisko – Nowa Auttera Przedmieścia – Ptaszyn – Nowy Ab'Dorst Główny

Nowa Auttera Port – Nowa Auttera Centralna – Nowa Auttera Przedmieścia –  Nowa Auttera Lotnisko – Adamiec – Poganowo – Królikowo – Bern – Wola Dostojewska – Apfelbaumstadt Lotnisko – Apfelbaumstadt Południowy – Apfelbaumstadt Port –  Apfelbaumstadt Główny

Apfelbaumstadt Lotnisko, Apfelbaumstadt Południowy, Apfelbaumstadt Główny

Nowa Auttera Port

Podobnie jak Polesie również i duża część Oceanii dotknięta była do niedawna komunikacyjnym wykluczeniem. Od początku kryzysu w Dżamahiriji kryzys przeżywały też tutejsze ośrodki wypoczynkowe – wiele kurortów z powodu słabej komunikacji z resztą kraju znalazło się w zasięgu jedynie tych turystów, którzy dysponują własnym samochodem. W związku z tym wkrótce po otwarciu Poleskiego Tramwaju i utworzeniu Kolei Lisewskiej zarząd Reichsbahnu podjął decyzję o utworzeniu kolejnej linii, która otrzymała nazwę Kolei Nadmorskiej. Głównym celem było połączenie różnych ośrodków na terenie Oceanii ze szczególnym uwzględnieniem miejscowości nadmorskich.

Z uwagi na fakt, że w regionie tym transport kolejowy nigdy nie był specjalnie rozwinięty inwestycja wymagała prac na szeroką skalę i z tego względu została sfinansowana ze środków państwowych oraz samorządowych. Powstała linia o łącznej długości 420 kilometrów łącząca Nową Autterę z miastem Kluczyn, które znajduje się niemal na samej granicy z Dżamahiriją. W związku z tym mieszkańcy północnego regionu już teraz wykorzystują Kolej Nadmorską do podróżowania w głąb Rzeszy.

Pierwszy odcinek wiedzie z Nowej Auttery, największego miasta Oceanii, a konkretnie z Dworca Portowego, do pobliskiego Bojanowa. Stamtąd dostać można się do rezerwatu historycznego „Stare Klume”, przy którym otwarto osobny przystanek kolejowy dzięki czemu miejsce to ma szansę stać się jedną z głównych atrakcji turystycznych zachodniej Bialenii. Następnie po około trzydziestu minutach pociąg dojeżdża do Burzyna skąd kieruje się na północ, aby po mniej więcej trzech kwadransach przybyć na dworzec w portowym Rybinie. Kolejny odcinek to siedemdziesiąt pięć kilometrów dzielących Rybin i Karbin – dwa porty rybackie, a zarazem nieco podupadłe ośrodki wczasowe. W Karbinie Kolej Nadmorska odbija nieco na wschód w stronę Tomaszowa, który do niedawna był jednym z najgorzej skomunikowanych miast Rzeszy. Tam też zaczyna się najdłuższy odcinek liczący sobie 140 kilometrów. Po jego pokonaniu pociąg dociera do stacji końcowej czyli do Kluczyna – specyficznego miasta portowego u wrót Dżamahiriji Bialeńskiej. Dodatkowo w bliskiej przyszłości planowane jest wybudowanie kilkunastu stacji w mniejszych miejscowościach, na których zatrzymywać będą się wybrane składy.

Na stacji początkowej (Nowa Auttera Port) istnieje też możliwość przesiadki do pociągów Kolei Południowej.

Kolej Nadmorska jest jedną z bardziej nowoczesnych w systemie Reichsbahnu. Pod względem technicznym opiera się na nowoczesnych zespołach trakcyjnych typu RT SZT-L3, wyprodukowanych przez zakłady RononTrain pomalowanych w charakterystyczne błękitne barwy. Z uwagi na fakt, że trasy kolejowe wybudowano właściwie od podstaw pociągi mogą rozwinąć niemal maksymalną prędkość, więc przebycie całej trasy zajmuje nieco ponad trzy godziny.

Sam przejazd koleją stanowi pewnego rodzaju atrakcję – trasa jest bardzo malownicza, wielokrotnie można podziwiać z niej ocean. Władze Rzeszy mają też nadzieję, że dzięki Kolei Nadmorskiej wielu Bialeńczyków odkryje urok mniejszych miasteczek.

Polesie Bialeńskie to dziki, lesisty, bagienny i rzadko zaludniony obszar, w którym niekiedy urywa się zasięg telefonii, jerternetii i cywilizancji. Poza stosunkowo łatwo osiągalnymi miastami takimi jak Kościelisko czy Królisko w głębi tutejszych puszcz wciąż istnieją miejscowości, do których nie dociera komunikacja dalekobieżna. Dla mieszkańców wielu takich wiosek jeden wieśbus do najbliższego miasteczka w tygodniu to dużo. Prezydent Republiki i Lew Wolnogradu Ametyst Faradobus, gospodarz Kniaźstwa Jaruzelimy, wraz z Przewodniczącym Rady Republiki i Ministrem ds. Likwidacji Wszystkiego, wielkim kniaziem Mockeryshire Karolem Medycejskim byli głęboko zaniepokojeni skalą wykluczenia komunikacyjnego. W duchu decyzji podjętych na ósmej sesji Sejmu Rzeszy opracowali plan, który pozwolił zarobić im w perspektywie duże pieniądze połączyć znaczną część środkowego Polesia z resztą kraju. Zimową porą, na początku 2021 roku obydwaj mężowie stanu zainaugurowali budowę kolejki wąskotorowej, która ostatecznie otrzymała nazwę „Poleskiego Tramwaju”.

Projekt powstał w większości na bazie środków własnych fundatorów z pewnym udziałem władz Rzeszy. Początkowo wybudowano infrastrukturę na terenie obydwu lenn, a później na pozostałej części okrągłej trasy. Dało to możliwość zatrudnienia zarówno miejscowych, jak i gastarbajterów z Dżamahiriji. Tory zostały położone dzięki współpracy z Bialeńsko-Nordacką Spółką Frachtową, a część taboru zamówiono w zakładach Ronon Train z Lisewa, chociaż częściowo wykorzystywane są także starsze składy z rezerw Bialeńskich Linii Kolejowych. „Tramwaj” początkowo miał być kolejką wąskotorową, ale ostatecznie z przyczyn technicznych zdecydowano się na rozstaw około półtorametrowy. Tabor napędzany jest techniką spalinową.

Łączna długość trasy wynosi ponad trzysta kilometrów. Główna baza znajduje się w Kościeliski, a dwie pomocnicze – w Jaruzelimie i w Mockeryshire. To z nich składy wyruszają w drogę. W przypadku, gdy punktem startowym jest Jaruzelima pociągi kierują się na północ, do poleszuckich wiosek Lady i Chramowisko. Stamtąd wyrusza do miasta Kościelisko, w którym znajdują się aż dwie stacje – Południe oraz Miasto. Kolejnym przystankiem jest wieś Żołudek. Stamtąd „Tramwaj” kieruje się na zachód i przez miejscowości Przestrzałowice, Gejnówka i Rozógi dociera do JesterTown – centrum lenna Mockeryshire. Później trasa wiedzie przez jego malownicze terytorium aż do dziupli Bialeńskiego Związku Wędkarskiego nad Jeziorem Rosieńskim, a następnie w kierunku miejscowości Tołnin i miasteczka Rosień. Później przez Konduktorowy Most na pokładzie kolejki dojechać można do Króliska, a stamtąd przez stacje Rudaki, Górnofiel i Żuber – z powrotem do Jaruzelimy. Rzecz jasna składy przemieszczają się także w odwrotnym kierunku, co pozwala zwiększyć częstotliwość połączeń.

Na stacji Królisko istnieje możliwość przesiadki do pociągów Kolei Wolnogradzkiej

Mieszkańcy Polesia z radością przyjęli otwarcie linii: na adresy Prezydenta Profesora Faradobusa oraz Wielkiego Kniazia Ministra Prawnika Adwokata Medycejskiego napłynęły miliony listów i telegramów. Pan Józef Klinga z Gejnówki może wreszcie dotrzeć na ryby, dzieci pani Ludmiły Warchoniuk z Ladów mają możliwość codziennego dojeżdżania do szkoły w Kościelisku, a Sebastian Parfieniuk z Mockeryshire ma jak dojechać na imprezy w rosieńskich dyskotekach. „Poleski Tramwaj” od początku służy zwykłym ludziom. Bilety sprzedawane są w przystępnej cenie - przejazd jednej stacji kosztuje ćwierć bialena, a przy dłuższych trasach cena ta jest jeszcze korzystniejsza.

Szczegółowe informacje dotyczące Kolei Lisewskiej znajdują się na forum Półwyspu Lisewskiego

K O M U N I K A T

Wolnograd, 8 kwietnia 2021 roku

Dziś o godzinie 12:00 w Wolnogradzie podpisana została umowa, na mocy której Ametyst Faradobus oraz Karol Medycejski, twórcy i właściciele "Poleskiego Tramwaju", przekazali infrastrukturę kolejki w ręce Kolei Rzeszy. Podajemy do wiadomości ogólne warunki porozumienia:

• "Poleski Tramwaj" (znany także jako "Poleski Tramwaj Ekspres") wraz z taborem i infrastrukturą istniejącą w dniu zawarcia umowy staje się własnością Kolei Rzeszy.
  
• Rzesza Bialeńska jednorazowo wypłaci każdemu z właścicieli kwotę pięciuset tysięcy bialenów.
  
• Dodatkowo przez okres piętnastu lat każdy z dotychczasowi właścicieli otrzymywać będzie co miesiąc kwotę odpowiadającą wartości dwudziestu pięciu procent wpływów z biletów, których cena ustalana będzie przez Koleje. W późniejszym okresie kwota ta odpowiadać będzie dziesięciu procentom wpływów z biletów.
  
• Przez okres piętnastu lat dotychczasowi właściciele zobowiązali się do pokrycia kosztów utrzymania tej części infrastruktury Poleskiego Tramwaju, która położona jest na terenie zarządzanych przez nich lenn: Jaruzelima i Mockeryshire, a także do wypłacania pensji ustalonej liczbie pracowników zamieszkujących na terenach wspomnianych lenn.
  
• Zarząd nad Poleskim Tramwajem sprawować będą kolektywnie dotychczasowi właściciele jako dyrektorzy podlegając przy tym nadzorowi ze strony Zarządu Kolei Rzeszy, który w uzasadnionym przypadku może powierzyć tę funkcję innej osobie. Dodatkowo dyrektorzy "Poleskiego Tramwaju" stają się członkami Zarządu Kolei Rzeszy.
  

Koleje Rzeszy (Reichsbahn) to grupa kapitałowa Kolosalnego Związku, która powstała wiosną 2021 roku z inicjatywy Lwa Wolnogradu Ametysta Faradobusa. Dostrzegł on wykluczenie komunikacyjne, które dotknęło mieszkańców wielu zakątków Rzeszy, do których nie docierają połączenia Bialeńskich Linii Kolejowych. Koncepcja Reichsbahnu została wstępnie opracowana w trakcie ósmej sesji Sejmu Rzeszy, a niedługo później rozpoczęła się budowa „Polskiego Tramwaju” – pierwszej linii, która planowo miała wejść w skład nowego przedsiębiorstwa.

Instytucja ma za zadanie świadczenie usług transportowych, przede wszystkim kolejowych, na terenie Rzeszy Bialeńskiej. W praktyce jest ciągle rozrastającą się federacją mniejszych kolejek regionalnych, lennych, translennych oraz miejskich i podmiejskich. W ten sposób mieszkańcy mniejszych miejscowości, do których nie docierają Bialeńskie Linie Kolejowe, zyskują możliwość dostania się do większych ośrodków. Zazwyczaj lokalne trasy kolejowe powstają z inicjatywy oddolnej lenników i włodarzy miast, którzy następnie przekazują je pod pieczę Reichsbahnu na indywidualnie ustalanych zasadach. W dłuższej perspektywie sieć połączeń objąć ma większość terytorium wysp Bialenii i Anatolii.

Przedsiębiorstwo podlega kontroli Lwa Wolnogradu, który sprawuje ją osobiście lub za pośrednictwem Dyrektora Generalnego. Poszczególne kolejki zarządzane są zazwyczaj przez miejscowe władze w porozumieniu z dyrekcją Reichsbahnu. Aktualnie spółkę tworzą następujące podmioty:

Kolej Rzeszy, czyli regionalne przedsiębiorstwo kolejowe zapewniające swoje usługi wszędzie tam, gdzie nie docierają Bialeńskie Linie Kolejowe, należałoby tworzyć stopniowo, bo inaczej niewielka będzie przy tym zabawa. Rozwój Reichsbahnu widziałbym zatem na zasadzie różnych odgórnych i oddolnych projektów odpowiadających żywotnym potrzebom mieszkańców.

My z Karolem planujemy wkrótce budowę tak zwanego Poleskiego Tramwaju - kolejki wąskotorowej, która obejmie swoim zasięgiem szereg małych miejscowości łącząc Mockeryshire z Jaruzelimą. Nie widzę sensu, aby po wybudowaniu ten projekt pozostał wyłącznie w rękach prywatnych, więc najpewniej po prostu sprzedamy go Rzeszy za jakieś bajońskie sumy. Ja jako gospodarz stolicy planuję z kolei stworzenie kolejki podmiejskiej (metropolitarnej) i ona też by weszła w skład Kolei Rzeszy. Potem stopniowo powstawałyby połączenia na trasach, których BLK nie obsługuje, a na koniec trasy dublujące te BLK-owskie tak, aby zwiększyć narracyjną liczbę połączeń.

Technicznie można by to rozwiązać w formie jednego działu albo wątków rozplanowanych w działach miast itp. To już jest do przemyślenia.