POSIEDZENIE Z OKAZJI ZAKOŃCZENIA KADENCJI PREZYDENTA REPUBLIKI

WYBÓR NOWEGO PREZYDENTA REPUBLIKI

Prezydent Faradobus, bohater swego kraju
Bialeńska duma, sztandar Weerlandu
Będąc osaczony przez spisek jojonacji
Splunął z pogardą na pachołków Waksmana

Bialenii Bohater, miecz sprawiedliwości
Symbol odrodzenia, znak lepszego jutra

Wkraczając na Aharę ukarał podłych zdrajców
Ukryte agentury wielkich imperialistów
Swym mieczem karał wszystkich muratyckich najemników
Tych co bezcześcili ziemie jego ojców
Leocki kapitał ruszył do ataku
By bronić swych pieniędzy i bronić rajdów
I by ratować ludność edelweisskich darmozjadów
Ten szwindel był przykrywką dla klikalnych interesów

Statio Rei Publicae. Oto wiekopomny proces wprowadzania w życie postanowień Konstytucji Dziesięciolecia osiąga swój moment szczytowy. Statio Rei Publicae. Wokół tej trybuny Powszechnego Kongresu Ludowego jednoczy się dzisiaj politycznie i duchowo cały Lud ze wszystkich regionów Bialenii. Pragnie on wobec całego V-Świata jeszcze raz złożyć uroczyste dziękczynienie dla naszego Patrona i Wiecznego Wezyra i za pomocą nowej ustawy zasadniczej wejść w drugą dekadę istnienia państwa w unikalnej dla Polinu formie. Konstytucja jest bowiem emanacją woli Ludu i łaską daną od Pułkownika. Republika żyje w rytm Konstytucji, z niej czerpie w sensie politycznym energię do pełnienia swojej misji. Ona daje jej potężną moc sprawczą, ona ją jednoczy. Konstytucja jest sercem Bialenii!

Przyjęcie nowej Konstytucji wpisuje się organicznie w kontekst jubileuszu dziesięciolecia istnienia Zielonej Republiki. Dekada stała się dla nas okazją do odnowy. Czy zatem istniał lepszy moment do tego, aby stary fundament zastąpić nowym?

w październiku na tej samej trybunie, jeszcze przed Zgromadzeniem Narodowym, stawałem jako administrator, któremu ten sam Lud powierzył koordynowanie procesu odnowy. Spotkał mnie zaszczyt czuwania nad procesem powstawania Konstytucji Dziesięciolecia. Mogłem nadawać tym pracom ton i patrzeć, jak Bialenia powstaje z popiołów i kurzu niczym ten Feniks, paproch spod tapczanu. Kończąc kadencję czynię to z poczuciem spełnionej misji. Oczywiście – zawsze jest jakiś niedosyt. Zawsze można było coś zrobić lepiej, chociażby w sferze polityki zagranicznej. Przeprosiny jestem Wam także za niedawny okres przestoju, który niestety miał swoje przykre, realowe przyczyny. Fakt, że nie przyniosło to jednak większych perturbacji stanowi najlepszy dowód dobrej zmiany, która nastąpiła w nas jako wspólnocie – tego, że zrezygnowaliśmy z etatów na rzecz dobrej zabawy.

Mówiąc o udanej kadencji i spełnionej misji nie czynię tego jednak w celu pochwały własnej osoby, a dla wyrażenia wdzięczności Wam wszystkim i każdemu z osobna. Jako przejściowy Prezydent Republiki zaapelowałem kilka miesięcy temu o pomoc i wsparcie przyjmując funkcję koordynatora, a nie wodza. Na wsparcie to mogłem liczyć przez cały okres trwania pontyfikatu zarówno od moich najbliższych współpracowników, jak i od Obywateli niepełniących w danym momencie funkcji rządowych. Wszyscy dawaliście z siebie wiele, a tchnienie w naszą mikronację nowego życia jest Waszą zasługą.

Tradycyjnie odchodząc z urzędu głowy państwa pragnę odznaczyć ludzi zasłużonych. Za wsparcie dziękuję mojemu faktycznemu zastępcy, emirowi Bialenii, ajatollahowi profesorowi Andrzejowi Płatonowiczowi Ordyńskiemu, na którego ręce przekazuję Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Bialenii. Tę samą nagrodę, o jakże znamiennej nazwie, postanowiłem przyznać marszałkowi Iwanowi Pietrowowi, ministrowi Karolowi Medycejskiemu, zaś w stopniu Krzyża Srebrnego – Akrypie Ali Shariati. Alija zawdżat Akrypa otrzymuje z kolei Krzyż Komandorski Orderu Budowniczych Republiki, a władyka Aleksander (Czerepach) – Krzyż Kawalerski. Przewodniczącemu Joahimowi von Ribentropowi nadaję trzeci z rzędu Złoty Bialeński Krzyż Zasługi.

Ponadto wyróżnić chcę aktywność rodaków i gości zagranicznych, dzięki którym Bialenia żyła, a my stosunkowo rzadko się nudziliśmy. Medale Za Aktywność otrzymują: Helwetyk Romański (drugi Medal Złoty), Hewret z Gerwenu (Medal Złoty), Aleksander Novak (Medal Brązowy) oraz Maciej II Ebruz (Medal Brązowy, w uznaniu za wyśmienitą inbę).

Wyróżnić należy także niektóre kolektywy, przede wszystkim samorządowe. Emirat Bialenii stał się najlepszym polem do realizacji zasad zawartych w Zielonej Książce. Niechaj więc od dzisiaj szczyci się Odznaką Orderu Patrona Republiki. Wilajet Anatolii zaś wyróżniony zostaje Krzyżem Kawalerskim Orderu Budowniczych Republiki. Krzyże Brązowe Orderu Odrodzenia Bialenii zdecydowałem się nadać Związkowi Pocztowemu Republiki Bialeńskiej, Bialeńskiemu Autokefalicznemu Kościołowi Prawosławnemu, a także Zielonemu Kościołowi.

Na koniec muszę stwierdzić, że powoli zaczyna być dostrzegalna potrzeba ustanowienia nowych orderów i odznaczeń, bo taki Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Bialenii ma już na szyi całkiem spora grupa kawalerów.

Odejście ze stanowiska to też dobry moment na to, aby powiedzieć "przebaczone winy, darowane długi". Postanowiłem zatem przyznać też nagrodę specjalną dla kulegi Kacpra Waksmana. Jest nią zdjęcie bana nałożonego przez mojego czcigodnego i zawsze godnego pamięci poprzednika.

Nowy system polityczny zmienia nieco kwestię następstwa, która w tym momencie dziejowym staje się sprawą niebagatelną, bardziej niż zazwyczaj. Po naradzie z oligarchią i współpracownikami doszedłem do wniosku, że po okresie reform Bialenia potrzebuje konduktora-technika, który połączy element novum z doświadczeniem. Postanowiłem więc skorzystać z konstytucyjnego prawa do zaproponowania Powszechnemu Kongresowi Ludowemu następcy w osobie Hewreta z Gerwenu. Wierzę, że jego kompetencje pozwolą przede wszystkim w sensie technicznym przyspieszyć dzieło modernizacji naszego kraju w spokojnej, niespiesznej atmosferze. Kandydatowi na kandydata dziękuję za podjęcie się misji i życzę w niej powodzenia oferując własne wsparcie w ramach możliwości warunkowanych przez real. Lud zaś, który gromadzi się w Powszechnym Kongresie, proszę o przyjęcie tej propozycji.

Raz jeszcze dziękuję za współpracę w czasie jesieni i mijającej zimy. Moc Patrona i błogosławieństwo Allaha niech będą z Wami wszystkimi.

przypada mi dziś w udziale historyczna misja zainaugurowania prac nowej władzy zwierzchniej Republiki. Zgromadzenie, w którym dziś bierzemy udział tym się bowiem różni od zwykłego parlamentu, że poza byciem władzą ustawodawczą stanowi najwyższy organ państwa - ważniejszy, a nie równy od egzekutywy i judykatywy. Tym bardziej istotne będzie takie zorganizowanie jego prac, aby funkcję fundamentu ustrojowego mógł on pełnić w sposób skuteczny.

Na ten moment widzę dwa zasadnicze zadania, którymi powinniśmy się zająć. Pierwszą jest powołanie Sekretarza Generalnego. Ja sam mogę oczywiście osobiście przewodniczyć pracom Kongresu, ale wydaje mi się słuszne i sprawiedliwe powierzenie tych obowiązków innemu spośród Obywateli. Chcę jednak, aby ta nominacja miała poparcie Ludu, więc przed jej dokonaniem pragnę się z Wami wszystkimi skonsultować. Oczywistą propozycją jest osoba Joahima von Ribentropa - wieloletniego przewodniczącego Zgromadzenia Narodowego, człowieka powszechnie lubianego i szanowanego. Jeśli więc z jego ani żadnej innej strony nie będzie głosów sprzeciwu to pojutrze chciałbym powierzyć mu kierownictwo prac Kongresu.

Drugą sprawą jest w miarę szybkie opracowanie regulaminu naszych prac. Z jednej strony chciałbym, aby trochę iść drogą wytyczoną przez konstytucję - to znaczy, aby regulamin był jednocześnie instrukcją z regułami gry, czytelną i jasną. Jednocześnie objąć on powinien kwestie regulowane dotychczas przez inne ustawy, jak chociażby szczegółowe zasady wyboru prezydenta albo pełnienia przez Kongres funkcji drugiej instancji sądowniczej. Chciałbym poddać tę kwestię pod dyskusję i zapewne za kilka dni zaproponuję jakąś bardziej konkretną wizję lub szkic projektu.

@"Joahim-von-R" (Joahim von Ribentrop)