https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/noweforum/ Mon, 27 Jul 2026 04:53:44 +0000 MyBB https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/noweforum/showthread.php?tid=1628 Thu, 23 Apr 2020 14:29:09 +0200 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/noweforum/showthread.php?tid=1628 Złota Góra - Centrum oddziaływania kultury Teutońskiej na Wyspie Bialeńskiej

Zamek Al-Burg Fróndšaftiš będący centralnym punktem Złotej Góry, wokół którego znajdują się wszystkie dalsze obiekty w mieście.

Motyw muzyczny.
Dżamahirija to kraina różnorodna. Dzisiaj turysto wielbłąd zaprowadził Cie na południowo zachodni skraj tej pustynnej krainy. Tutaj przekonasz się, że nie wszyscy mieszkańcy tej krainy to Arabowie. Złota Góra jako nazwa historycznie jest bardzo stara. Określenie to pojawia się już w pierwszych przekazach geografów opisujących północną Bialenie, ludność zamieszkała tą ziemie, pozbawioną wody, w jednym celu - wydobyciu złota z szczytu wyżynnego. Jednak po pewnym czasie surowiec ten obficie wydobywany wyczerpał się a osiedla ludzkie zaczynały znikać.

Sytuacja ta odmieniła się w 2012 roku. Powstanie Marcowe, zryw najbardziej postępowej części ludności Królestwa Teutonii, zmusił wraz z klęską i represjami Sarmackimi do emigracji tych bojowników o wolność. Był to element butny, żywiołowy (wręcz awanturniczy) ale także oddany ideałom rewolucji, socjalizmu i wolności. Jednak równie patriotyczny i wpatrzony w wielkość swojej kultury i z smutkiem wspominający ukochaną ziemię. Ideały pchnęły ich na północ. Tutaj nastąpił podział, część bardziej o usposobieniu mieszczańskim zajęła parę dzielnic w stołecznym Bengazi, jednak wielu wychowanych w kulturze rycerskiej nie czuła spełnienia. Burmistrzyni Akrypa, sama Teutonka, znalazła dla nich ziemię. Złota Góra wyludniona a jednak mająca bardzo dobrą infrastrukturę i posiadająca wiele opuszczonych domów stała się miejscem ich kolonizacji.

Największym czynem dokonanym przez nowo przybyłych był wybudowany zamek Al-Burg Fróndšaftiš. Wzorowany na wielu podobnych z tych Królestwa wyróżnia się jednak budulcem zastosowanym do jego budowy. Nie otaczają go lasy i nie jest umiejscowiony nad malowniczym jeziorem. Dookoła rozpościera się pustynia którą przecinają tylko drogi ku Bengazi, morzu i południu wyspy. Zamek ten budowany był przez prawie sześć lat i stał się symbolem jedności wygnańców, banitów lecz już odnajdujących nową ojczyznę.

Kościół pod wezwaniem Ducha Świętego, miejsce nie łączące tradycje ortodoksyjnego chrześcijaństwa z obrządkiem i wiarą Szyicką.

Kulturowo Złota Góra stała się miejscem mocno eklektycznym. Wśród ludności miesza się etos rycerski z socjalizmem, chrześcijaństwo teutońskie zasymilowało się z szyickim Zielonym Kościołem lecz dalej zachowało swoiste objawy wśród mieszkańców regionu, język zdobył wiele naleciałości, bialeńsko-arabski miesza się z tradycyjnym teutońskim. Obok Al-Burg Fróndšaftiš, ważnym budynkiem jest kościół pod wezwaniem Ducha Świętego w ramach wiary Zielonego Kościoła.

A zanim opuścisz wędrowcze to miasto spojrzyj na jakiś z budynków mieszkalnych a zobaczy na wielu z nich napis następującej treści: "Á iv'oneri in stata Goldene Geberge!"]]> Złota Góra - Centrum oddziaływania kultury Teutońskiej na Wyspie Bialeńskiej

Zamek Al-Burg Fróndšaftiš będący centralnym punktem Złotej Góry, wokół którego znajdują się wszystkie dalsze obiekty w mieście.

Motyw muzyczny.
Dżamahirija to kraina różnorodna. Dzisiaj turysto wielbłąd zaprowadził Cie na południowo zachodni skraj tej pustynnej krainy. Tutaj przekonasz się, że nie wszyscy mieszkańcy tej krainy to Arabowie. Złota Góra jako nazwa historycznie jest bardzo stara. Określenie to pojawia się już w pierwszych przekazach geografów opisujących północną Bialenie, ludność zamieszkała tą ziemie, pozbawioną wody, w jednym celu - wydobyciu złota z szczytu wyżynnego. Jednak po pewnym czasie surowiec ten obficie wydobywany wyczerpał się a osiedla ludzkie zaczynały znikać.

Sytuacja ta odmieniła się w 2012 roku. Powstanie Marcowe, zryw najbardziej postępowej części ludności Królestwa Teutonii, zmusił wraz z klęską i represjami Sarmackimi do emigracji tych bojowników o wolność. Był to element butny, żywiołowy (wręcz awanturniczy) ale także oddany ideałom rewolucji, socjalizmu i wolności. Jednak równie patriotyczny i wpatrzony w wielkość swojej kultury i z smutkiem wspominający ukochaną ziemię. Ideały pchnęły ich na północ. Tutaj nastąpił podział, część bardziej o usposobieniu mieszczańskim zajęła parę dzielnic w stołecznym Bengazi, jednak wielu wychowanych w kulturze rycerskiej nie czuła spełnienia. Burmistrzyni Akrypa, sama Teutonka, znalazła dla nich ziemię. Złota Góra wyludniona a jednak mająca bardzo dobrą infrastrukturę i posiadająca wiele opuszczonych domów stała się miejscem ich kolonizacji.

Największym czynem dokonanym przez nowo przybyłych był wybudowany zamek Al-Burg Fróndšaftiš. Wzorowany na wielu podobnych z tych Królestwa wyróżnia się jednak budulcem zastosowanym do jego budowy. Nie otaczają go lasy i nie jest umiejscowiony nad malowniczym jeziorem. Dookoła rozpościera się pustynia którą przecinają tylko drogi ku Bengazi, morzu i południu wyspy. Zamek ten budowany był przez prawie sześć lat i stał się symbolem jedności wygnańców, banitów lecz już odnajdujących nową ojczyznę.

Kościół pod wezwaniem Ducha Świętego, miejsce nie łączące tradycje ortodoksyjnego chrześcijaństwa z obrządkiem i wiarą Szyicką.

Kulturowo Złota Góra stała się miejscem mocno eklektycznym. Wśród ludności miesza się etos rycerski z socjalizmem, chrześcijaństwo teutońskie zasymilowało się z szyickim Zielonym Kościołem lecz dalej zachowało swoiste objawy wśród mieszkańców regionu, język zdobył wiele naleciałości, bialeńsko-arabski miesza się z tradycyjnym teutońskim. Obok Al-Burg Fróndšaftiš, ważnym budynkiem jest kościół pod wezwaniem Ducha Świętego w ramach wiary Zielonego Kościoła.

A zanim opuścisz wędrowcze to miasto spojrzyj na jakiś z budynków mieszkalnych a zobaczy na wielu z nich napis następującej treści: "Á iv'oneri in stata Goldene Geberge!"]]>