<![CDATA[Forum Republiki Bialeńskiej - Atgādine]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/noweforum/ Wed, 03 Jun 2026 04:27:58 +0000 MyBB <![CDATA[Zabezpieczenie lenna Atgādine]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/noweforum/showthread.php?tid=1181 Mon, 23 Dec 2019 20:58:43 +0100 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/noweforum/showthread.php?tid=1181 [Obrazek: jPoFMeh.png]

Na podstawie art. 2. Rozporządzenia Lwa Wolnogradu z dnia 30 listopada 2019 roku z powodu niespisania lenna i nieuwzględnienia go w Rejestrze Lenno "Atgādine" zostało zabezpieczone przez urzędników Administracji Lwa Wolnogradu, którzy będą trzymali nad nim piecze przez okres dwóch miesięcy, to jest do dnia 23 lutego 2020 roku, lub do czasu dopełnienia obowiązku spisowego przez Lennika. W przeciwnym razie podejmę kroki zmierzające do formalnej likwidacji lenna.
]]> [Obrazek: jPoFMeh.png]

Na podstawie art. 2. Rozporządzenia Lwa Wolnogradu z dnia 30 listopada 2019 roku z powodu niespisania lenna i nieuwzględnienia go w Rejestrze Lenno "Atgādine" zostało zabezpieczone przez urzędników Administracji Lwa Wolnogradu, którzy będą trzymali nad nim piecze przez okres dwóch miesięcy, to jest do dnia 23 lutego 2020 roku, lub do czasu dopełnienia obowiązku spisowego przez Lennika. W przeciwnym razie podejmę kroki zmierzające do formalnej likwidacji lenna.
]]> <![CDATA[Herb lenna]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/noweforum/showthread.php?tid=385 Thu, 06 Jun 2019 19:18:18 +0200 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/noweforum/showthread.php?tid=385 Herb lenna Atgādine

[Obrazek: rBIZr5r.png]]]> Herb lenna Atgādine

[Obrazek: rBIZr5r.png]]]> <![CDATA[Lenno Atgādine]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/noweforum/showthread.php?tid=324 Sun, 19 May 2019 13:54:51 +0200 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/noweforum/showthread.php?tid=324 [Obrazek: 0GOKLqG.jpg]
Atgādine

Atgādine (czyt. atga'din), lenno Bartłomieja Demiatycza, położone jest we wschodniej Anatolii, w miejscu, gdzie dochodzi do połączenia ze sobą dwóch rzek, mających swój początek u podnóży położonego daleko na zachód Szczytu Maciejewskiego. Na terytorium lenna można dostać się dwoma głównymi drogami: jedna z nich wiedzie od wschodu z miasta Port Arthurberg po południowej stronie tej z rzek, która wpływa do Cieśniny Bialeńskiej i prowadzi przez podstarzały most wprost do głównej miejscowości lenna; druga zaś prowadzi od północy wzdłuż drugiej z rzek, wiodąc od ruin sięgającego starożytności miasta Carnuntum.

Główna miejscowość lenna, której historia sięga XVII wieku, nosi nazwę identyczną, jak ono samo; prócz niej w lennie znajdują się także dwie niewielkie wsie — Demiatycze oraz Umarowice. W nich właśnie ulokowane są folwarki będące w posiadaniu lennika. Mieszkańcy poza samą miejscowością Atgādine trudnią się w przeważającej większości rolnictwem. Ci zamieszkali zaś w głównej miejscowości trudnią się najrozmaitszymi zawodami, często związanymi z rzemieślnictwem bądź handlem, przy czym próżno tutaj wypatrywać wpływów ogromnych sieci i koncernów, jakie jeszcze w nie tak dalekim dużym mieście Port Arthurberg widać na każdym kroku. Przyczynia się do tego stosunek mieszkańców do tego rodzaju wpływów, który mimo upływu czasu pozostaje zdecydowanie sceptyczny. Lenno w dużej mierze jest samowystarczalne. Co warto również zaznaczyć, wciąż dosyć dobrze się tu mają tradycyjne zawody o tajnikach przekazywanych z pokolenia na pokolenie, co jest kolejnym elementem wyróżniającym Atgādine z bądź co bądź dosyć zindustrializowanego otoczenia, jakim jest wschodnia Anatolia. Z drugiej jednak strony, lenno z uwagi na swoje położenie, zwłaszcza w niestabilnych okresach stawało się miejscem, gdzie przetaczały się najróżniejsze fale, doprowadzając do wymieszania się ze sobą najróżniejszych wpływów, a także miejscem działania grup ideowych, bojowych czy religijnych o zróżnicowanym charakterze.
]]> [Obrazek: 0GOKLqG.jpg]
Atgādine

Atgādine (czyt. atga'din), lenno Bartłomieja Demiatycza, położone jest we wschodniej Anatolii, w miejscu, gdzie dochodzi do połączenia ze sobą dwóch rzek, mających swój początek u podnóży położonego daleko na zachód Szczytu Maciejewskiego. Na terytorium lenna można dostać się dwoma głównymi drogami: jedna z nich wiedzie od wschodu z miasta Port Arthurberg po południowej stronie tej z rzek, która wpływa do Cieśniny Bialeńskiej i prowadzi przez podstarzały most wprost do głównej miejscowości lenna; druga zaś prowadzi od północy wzdłuż drugiej z rzek, wiodąc od ruin sięgającego starożytności miasta Carnuntum.

Główna miejscowość lenna, której historia sięga XVII wieku, nosi nazwę identyczną, jak ono samo; prócz niej w lennie znajdują się także dwie niewielkie wsie — Demiatycze oraz Umarowice. W nich właśnie ulokowane są folwarki będące w posiadaniu lennika. Mieszkańcy poza samą miejscowością Atgādine trudnią się w przeważającej większości rolnictwem. Ci zamieszkali zaś w głównej miejscowości trudnią się najrozmaitszymi zawodami, często związanymi z rzemieślnictwem bądź handlem, przy czym próżno tutaj wypatrywać wpływów ogromnych sieci i koncernów, jakie jeszcze w nie tak dalekim dużym mieście Port Arthurberg widać na każdym kroku. Przyczynia się do tego stosunek mieszkańców do tego rodzaju wpływów, który mimo upływu czasu pozostaje zdecydowanie sceptyczny. Lenno w dużej mierze jest samowystarczalne. Co warto również zaznaczyć, wciąż dosyć dobrze się tu mają tradycyjne zawody o tajnikach przekazywanych z pokolenia na pokolenie, co jest kolejnym elementem wyróżniającym Atgādine z bądź co bądź dosyć zindustrializowanego otoczenia, jakim jest wschodnia Anatolia. Z drugiej jednak strony, lenno z uwagi na swoje położenie, zwłaszcza w niestabilnych okresach stawało się miejscem, gdzie przetaczały się najróżniejsze fale, doprowadzając do wymieszania się ze sobą najróżniejszych wpływów, a także miejscem działania grup ideowych, bojowych czy religijnych o zróżnicowanym charakterze.
]]> <![CDATA[Przybycie do lenna]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/noweforum/showthread.php?tid=320 Sat, 18 May 2019 12:40:43 +0200 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/noweforum/showthread.php?tid=320 [Obrazek: JG5MAJy.jpg]
Zapadał już zmierzch, kiedy dorożka ze znajdującym się na niej lennikiem Atgādine, Bartłomiejem Demiatyczem, dotarła wreszcie do celu. Zmierzająca od strony ruin niegdyś okazałego miasta o bogatej historii, Carnuntum, stała się środkiem podróżowania władyki, odkąd dotarł on tamże drogą morską, przebywając uprzednio nie tak krótką drogę z Wolnogradu.
– Prrrr! – zakrzyknął woźnica, zatrzymując konie w głównej miejscowości lenna, noszącej nazwę identyczną, jak ono samo. Lud począł zbierać się nieśpieszno do powitania swego zwierzchnika.
Spora część mieszkańców lenna trudniła się rolnictwem, wyjątkiem byli ci zamieszkali właśnie w jego nieformalnej "stolicy". Było to niewielkie miasteczko o historii sięgającej jeszcze czasów XVII wieku, później nieco rozbudowane za czasów XIX-wiecznego Księstwa Wschodniej Anatolii, na który to okres przypadało w zasadzie największe nim zainteresowanie. Zdawało się, jakby późniejsza intensywna industrializacja regionu niemalże ominęła te okolice; miejscowa ludność, z tego, co można było zaobserwować, również przejawiała co najmniej sceptyczny stosunek do zdobyczy il mondo moderno. Być może wpływ na to miały rozmaite osobliwe ruchy religijne, które w niestabilnych czasach przetaczały się przez te okolice; gdzieniegdzie ślady niektórych z owych, a nawet pewne dążenia do ich reanimacji, były w Atgādine widoczne. Niektórzy spośród mieszkańców wciąż wykonują tradycyjne zawody i mimo, iż ta liczba z roku na rok się zmniejsza, stanowi to niewątpliwy ewenement pośród krainy tak dziś zindustrializowanej, jak wschodnia Anatolia. W połączeniu z dosyć unikalną kulturą i charakterem lenna, jakie wytworzyły się przez lata, to wszystko sprawia, że lenno jest jednym z bardziej interesujących miejsc na Anatolii. I pewnie w związku z tym byłoby obiektem niesłabnącego zainteresowania turystów... gdyby nie fakt, że w całym lennie brakuje dosłownie jakiejkolwiek infrastruktury turystycznej, a i sami mieszkańcy mają dosyć nieprzychylny stosunek do przybywających z zewnątrz mas ludzkich.
Demiatycz skierował się ku niezbyt dalekiemu od miasteczka wzniesieniu, na którym znajdowała się jego siedziba. Ze wzniesienia można było dojrzeć krańce niewielkiego jak na razie lenna, przesłaniane wręcz przez chmary ptaków, jakie, nie wiedzieć czemu, szczególnie upodobały sobie to miejsce. Rzeczone miasteczko, trochę zabudowań folwarcznych... ot, nadane włości!
]]> [Obrazek: JG5MAJy.jpg]
Zapadał już zmierzch, kiedy dorożka ze znajdującym się na niej lennikiem Atgādine, Bartłomiejem Demiatyczem, dotarła wreszcie do celu. Zmierzająca od strony ruin niegdyś okazałego miasta o bogatej historii, Carnuntum, stała się środkiem podróżowania władyki, odkąd dotarł on tamże drogą morską, przebywając uprzednio nie tak krótką drogę z Wolnogradu.
– Prrrr! – zakrzyknął woźnica, zatrzymując konie w głównej miejscowości lenna, noszącej nazwę identyczną, jak ono samo. Lud począł zbierać się nieśpieszno do powitania swego zwierzchnika.
Spora część mieszkańców lenna trudniła się rolnictwem, wyjątkiem byli ci zamieszkali właśnie w jego nieformalnej "stolicy". Było to niewielkie miasteczko o historii sięgającej jeszcze czasów XVII wieku, później nieco rozbudowane za czasów XIX-wiecznego Księstwa Wschodniej Anatolii, na który to okres przypadało w zasadzie największe nim zainteresowanie. Zdawało się, jakby późniejsza intensywna industrializacja regionu niemalże ominęła te okolice; miejscowa ludność, z tego, co można było zaobserwować, również przejawiała co najmniej sceptyczny stosunek do zdobyczy il mondo moderno. Być może wpływ na to miały rozmaite osobliwe ruchy religijne, które w niestabilnych czasach przetaczały się przez te okolice; gdzieniegdzie ślady niektórych z owych, a nawet pewne dążenia do ich reanimacji, były w Atgādine widoczne. Niektórzy spośród mieszkańców wciąż wykonują tradycyjne zawody i mimo, iż ta liczba z roku na rok się zmniejsza, stanowi to niewątpliwy ewenement pośród krainy tak dziś zindustrializowanej, jak wschodnia Anatolia. W połączeniu z dosyć unikalną kulturą i charakterem lenna, jakie wytworzyły się przez lata, to wszystko sprawia, że lenno jest jednym z bardziej interesujących miejsc na Anatolii. I pewnie w związku z tym byłoby obiektem niesłabnącego zainteresowania turystów... gdyby nie fakt, że w całym lennie brakuje dosłownie jakiejkolwiek infrastruktury turystycznej, a i sami mieszkańcy mają dosyć nieprzychylny stosunek do przybywających z zewnątrz mas ludzkich.
Demiatycz skierował się ku niezbyt dalekiemu od miasteczka wzniesieniu, na którym znajdowała się jego siedziba. Ze wzniesienia można było dojrzeć krańce niewielkiego jak na razie lenna, przesłaniane wręcz przez chmary ptaków, jakie, nie wiedzieć czemu, szczególnie upodobały sobie to miejsce. Rzeczone miasteczko, trochę zabudowań folwarcznych... ot, nadane włości!
]]>