Wizyta Patriarchy Klemensa V w Faradobaju

Dzisiaj Patriarcha Klemens V odwiedzi Sułtańskei Miasto Dobaj, gdzie się spotkał z Sułtanem Jego Eminencją Ametystem Faradobusem oraz z pracownikami pałacowymi. Później wygłosił przemówienie na Najbardziej Głównym Placu.

Cytat:

Drodzy mieszkańcy lenna Faradobaj,

Wyobraźmy sobie taką sytuację: jest szabat i Jezus z uczniami idzie wzdłuż pola, na którym rośnie zboże z obfitymi kłosami. Uczniowie zrywają kłosy i posilają się ziarnami. Jaki to barwny obraz, pełen radości i pokoju… A jednak nie wszystko jest takie, jak sobie przedstawiamy, przykładając nasze współczesne rozumienie świata. W ślad za Jezusem i apostołami podążają faryzeusze, a to zapowiada kolejny spór – tym razem o rozumienie roli szabatu w życiu człowieka.
Pierwszym powodem zaczepki jest tzw. „droga szabatowa”, czyli przepis mówiący, że w siódmy dzień tygodnia Żydzi mogli przejść jedynie ok. 600 metrów od rogatek miasta. Widocznie cała ta grupa przeszła już znacznie dłuższą trasę, skoro uczniowie zgłodnieli. Co ciekawe, faryzeusze, choć wypomnieli Jezusowi złamanie drogi szabatowej, to sami, jako świadkowie zdarzenia, również musieli ją przekroczyć. Drugim powodem sporu było łuskanie ziaren. Warto tu przypomnieć, że nie chodzi tu o zbieranie kłosów, ponieważ na to pozwalało Prawo Mojżeszowe (por. Pwt 23,26), ale o czynność łuskania (rozcierania kłosów w dłoniach), którą uczniowie wykonywali w szabat. Łuskanie zboża w rozumieniu faryzeuszy było pracą („młóceniem zboża”), a więc czynem zakazanym.
Odpowiedź Jezusa na zarzuty faryzeuszy była jednoznaczna. Po odwołaniu się do historii oraz zapisów Prawa, Jezus konkluduje, że szabat ma służyć człowiekowi, a nie na odwrót, ponieważ Bóg ma upodobanie w czynach miłosierdzia, a nie w ofiarach (por. Oz 6,6). Z pewnością jest to lekcja dla przewrotnych faryzeuszy, ale również nauka prostująca skrupulatne sumienia chrześcijan.

Życzymy wam to co najlepsze, oraz tego aby dobry Bóg was błogosławił. Nieważne czy jesteście dziewczynkami z warkoczykami czy bez. Niech Bóg was błogosławi. 

Jako sułtan Faradobaju wyszedłem naprzeciw inicjatywie ministra Medycejskiego oraz władz Rzeszy i postanowiłem zaangażować się w rozwój przemysłu winiarskiego. Tereny południowej Anatolii z ich ciepłym klimatem nadają się do tego idealnie. Rozpocząłem zatem poszukiwanie odpowiedniego miejsca pod przyszłe Winnice Faradobajskie.


Dyrektorzy i kierownicy poszczególnych firm wchodzących w skład Kompanii Faradobusów wyczuli od razu możliwość zrobienia kariery i okazję do wykazania się. Najpierw zaczęli mnie męczyć o to, abym to ich segmentowi przydzielił zadanie zorganizowania winnic. Kiedy jednak dowiedzieli się ile pracy będzie to wymagało przyjęli odwrotną taktykę – przekonywali mnie, abym powierzył je innym przedsiębiorcom. Zdecydowałem się na rozwiązanie kompromisowe – nowe winnice oraz zakłady poboczne funkcjonować będą w ramach Propinacji Faradobusów, ale w rozwoju upraw winogron będą brali aktywny udział ludzie z Rolniczego Zjednoczenia Faradobusów, które w przyszłości być może założy własne uprawy. Dodatkowo w projekcie biorą udział światowej sławy fachowcy z Rotrii i Skarlandu, prawdziwi dyrektorzy winiarstwa.

Po przeanalizowaniu kilku propozycji zdecydowałem się założyć winnice nad samym brzegiem oceanu, tuż przy granicy z Hakimatem Al Quochq'odan. Główny powód jest prozaiczny – wiem, że Karol również planuje zająć się tym rodzajem działalności, a zazdrość jest najlepszą motywacją. Tam powstały właściwe Winnice Faradodobajskie - cztery folwarki zajmujące się uprawą winogron – łączna powierzchnia wynosi ponad dwieście hektarów. Jeżeli przedsięwzięcie powiedzie się kompleks ten zostanie powiększony.

Srumbuktu

Miasto Lenne

Budynek administracji miasta i jednocześnie główny ośrodek koordynacji budowy

Dnia 9 stycznia 2021 roku na mocy decyzji Lwa Wolnogradu

Obecną nazwę lenno otrzymało 26 marca 2020 roku o godzinie 21:37.

Pałac Faradobusów

Miasto Lenne

Traktorsk Faradobajski

Faktoria Kompanii Faradobusów

Jako twórca i fundator tego domu uznałem jednak, że każda religia musi mieć w sobie coś z firmy i dawać klientom wyznawcom to, czego oni oczekują. Co prawda wszechbudzimiryzm jest raczej nurtem filozoficzno-metafizycznym, niż religią i poza tezą weerlandzką oraz pobocznymi nie występują w niej bóstwa, ale co nam przyjdzie z takich rozmyślań? Po naradzie z moimi doradcami postanowiłem wprowadzić do domu tez elementy typowe dla każdego kultu. Przy wejściu zamontowano dzwonki, aby odwiedzający mogli poinformować Prabudzimira oraz zmarłych arcypatriarchów o swoim przybyciu. W wielu miejscach umieściliśmy różne posągi i obrazy, przed którymi można zapalić lampkę albo złożyć ofiarę (najlepiej pieniężną), ewentualnie także pokłon. Do tego różne kadzidełka i paciorki, które co prawda nie mają umocowania w budzimirystycznej filozofii i tradycji, ale można powiedzieć, że dzięki nim będzie się miało szczęście.