---

http://janadamski.eu/wp-content/uploads/...tra_11.jpg

długo oczekiwana wizyta głowy państwa sarmackiego w Republice Bialeńskiej ma dla mnie przede wszystkim wymiar symboliczny. Nasze społeczności, które łączy ciekawa, burzliwa i niełatwa historia najnowsza, symbolicznie bowiem spotykają się dziś przy wspólnym stole, aby podać sobie ręce niczym Nixon i Mao w 1972 roku i otworzyć w ten sposób nową erę stosunków bilateralnych. Mam nadzieję, że era ta będzie naznaczona wzajemnym zrozumieniem i że dzień dzisiejszy zostanie zapamiętany jako moment piękny i przełomowy.

Zgodzimy się chyba jednak wszyscy, że aby te moje słowa nie stały się czczymi frazesami to muszą iść za nimi czyny, a jeszcze wcześniej – rzeczywista refleksja. Na te pierwsze przyjdzie czas niebawem, a dziś skupmy się na drugim aspekcie. Spotykamy się w czasach, gdy charakter naszej zabawy zmienia się z przyczyn oczywistych. Wspólnoty, które jeszcze kilka lat temu liczyły po kilkadziesiąt, kilkanaście osób dziś są kilkuosobowymi klubami. Przychodzący do nas raz na jakiś czas młodzi ludzie oczekują innej zabawy niż ta, która nam – starym wyjadaczom – sprawiała przez lata przyjemność. Nie ma w tym nic dziwnego, bo generacja „Z” przyzwyczajona jest do innych, szybszych i bardziej zwięzłych bodźców, niż ludzie wychowani albo co najmniej urodzeni w latach dziewięćdziesiątych.

Nie chcę jednak wdawać się w pochopne oceny. Mimo to mam takie wrażenie, że fajnie by było, aby coś z tej szumnej i historycznej chwili wynikło. Przy tym stole nie spotyka się bowiem jakaś tam fikcyjna Bialenia z fikcyjną Sarmacją. Ten, żywię taką nadzieję, przełom to przede wszystkim spotkanie dwóch społeczności złożonych z doświadczonych mikronautów, którym chyba zależy, aby ta nasza zabawa trwała dalej – kameralna, ale nie zdziadziała. Inna, ale dostosowana do niektórych wymogów współczesności.

Skorzystajmy z tej okazji! Koniec oficjalnej części tej krótkiej wizyty niech nie będzie końcem Waszej bytności na naszym forum. W osobie Waszej Książęcej Mości pragnę zaprosić całą sarmacką społeczność do wspólnej refleksji nad potrzebami zmieniającego się Polinu i do współpracy, która będzie miała konkretny wymiar. Mam nadzieję, że wymieniając się doświadczeniami, chociażby tu i teraz, wchodząc w życzliwe spory zdołamy zwrócić uwagę na te problemy, które pozwolą nam przetrwać jako coś więcej niż kółko wzajemnej adoracji.

wznosząc tradycyjny toast za Jego Książęcą Mość Arkadiusza Maksymiliana i za bliski nam Naród Sarmacki, któremu nasz Gość przewodzi, pragnę życzyć nam wszystkim owocnej współpracy. Owocnej to znaczy skutecznej. Skutecznej – czyli takiej, która coś pozwoli zmienić.

W ramach dopowiedzenia do celebry dyplomatycznej pragnę też poinformować, że postanowiłem nadać Jego Książęcej Mości Wielką Wstęgę Orderu Bialeńskiej Gwiazdy Przyjaźni. Wręczam ją dziś jako wyraz naszego uznania i wdzięczności: uznania za inicjatywę i wdzięczności za przyjazne gesty i otwartość względem nas, Bialeńczyków, a także w ramach odwzajemnienia się za wartościowy dar, który otrzymałem dziś z Waszych rąk.

Ten sam order, odpowiednio w klasach pierwszej (Złota Gwiazda) i drugiej (Srebrna Gwiazda) pragnę dziś wręczyć towarzyszącym Księciu osobom: Jej Książęcej Wysokości Księżnej-Małżonce Fatimie Popow-Chojnackiej oraz Bartoszowi von Thorn-Janiczkowi.

z wielką radością witam Was w moich skromnych progach, które są skromnymi progami całego naszego Narodu. Narodu, który dzięki mnie i Wam doczeka się w końcu skarbnicy w postaci Muzeum Narodowego. Jest dla mnie ogromnym, pozytywnym zaskoczeniem, że tak licznie zdecydowaliście się, Szanowne Państwo, Kochani moi, wziąć udział w wielkiej dobroczynnej akcji i przybyliście z różnych regionów Bialenii i innych państw włączając się w to wielkie dzieło. Samo Muzeum, mam taką nadzieję, powstanie już niebawem na stronie Republiki, a wszystkie zaprezentowane w Konkursie eksponaty staną się częścią wystawy stałej.

Na początek chciałbym wynagrodzić wszystkich uczestników – każdemu spośród Szanownego Państwa zostanie przyznany, obok Medalu Dziewięciolecia Republiki, także Medal Zasłużony dla Nauki i Kultury z zastrzeżeniem, iż zwycięzcy w obydwu kategoriach otrzymają od razu Złote Medale.

Zaczniemy od nagrody, która nie jest niespodzianką. W otwartym głosowaniu zwyciężył eksponat w postaci Miny Wodnej, którą zaprezentowała kuleżanka @"Femme Mystere". Z serca gratuluję i informuję, że nagrodą rzeczową – poza medalem – będzie wołczer na atrakcyjne wczasy na egzotycznych Wyspach Przyjaźni, a konkretnie na gorącej i beztroskiej Kamisie, gdzie na koszt bialeńskiego państwa w dowolnym terminie będzie mogła Pani spędzić co najmniej dwutygodniowy urlop w atrakcyjnej rezydencji oddanej wyłącznie do Pani dyspozycji!

Dodatkowo przekazuję na Pani ręce czek na 500 bialenów bożych (proszę jedynie o podanie numeru konta w Międzynarodowym Banku Polinu) oraz statuetkę okolicznościową przedstawiającą Waksmana:

Dziś w dniu Święta Republiki witam Was wszystkich tu w Wolnogradzie jako pielgrzymów do Miasta Stołecznego, do Pałacu Prezydenckiego, do miejsca szczególnego, z którego wyszliście i do którego przychodzicie, aby mieć swój udział w budowaniu naszej wirtualnej Ojczyzny. Witam Was z nieukrywaną radością, której powodem jest nie tylko fakt, że obchodzimy dziewiątą rocznicę proklamowania Zielonej Republiki. Cieszę się dlatego, że obchodzimy to dzisiejsze święto w atmosferze lepszej niż to miało miejsce rok temu, gdy Bialenia znalazła się u progu kryzysu politycznego, społecznego i moralnego. Zapewne część spośród Was oczekuje ode mnie – jako od Prezydenta, ale i człowieka, który wówczas znalazł się w pewnym sensie pomiędzy dwoma obozami – jakiejś formy refleksji nad minionymi wydarzeniami. Ja nie widzę jednak sensu w szczegółowych rozważaniach na temat miesięcy, które dopiero za jakiś czas powinny stać się przedmiotem naukowej debaty, gdy w atmosferze wzajemnego zrozumienia będziemy mogli przyjrzeć się przyczynom tego, co zaszło.

To, co jest moim zdaniem najważniejsze to rozpatrzenie naszej szczęśliwie minionej narodowej spiny jako lekcji i pretekstu do rewizji naszej wizji Bialenii. Z jednej strony chodzi oczywiście o takie kwestia jak ustrój, forma działalności i tak dalej. Działania te wypełniają moją obecną prezydenturę, w czasie której mam przyjemność kierować pracami nad przyszłą Konstytucją, nad nowym podziałem terytorialnym, koordynować sprawę uproszczenia forum i opiekować się stroną ucząc się powoli jej obsługi. Mam nadzieję, że zadania te udaje mi się wypełniać na poziomie przyzwoitym, lecz korzystając z okazji chciałbym prosić o wybaczenie wszystkich moich niedo ciągnięć. Co jest jednak bardziej znamienne to to, że przyszło mi aktualnie pracować w gronie ludzi, którzy kilka miesięcy temu stanęli po dwóch stronach politycznej barykady. Oczywiście, zdarzają się ciągle spory, momenty gorące i chwile kryzysu, lecz szczęśliwie – za co Wam dziękuję – udaje nam się je zażegnywać i traktować jak rzecz normalną, niegodzącą w nasz Zielony Ład. Ja osobiście za największą korzyść z roku 2022 uznaję taką kolektywną zmianę podejścia do zabawy w mikronacje. Nie bez znaczenia pozostają tu czynniki realowe: wiem, że nie tylko ja, ale i część z Was ma za sobą intensywny i pracowity okres, często zwieńczony sukcesami zawodowymi i rodzinnymi. Z serca gratuluję Wam także tych właśnie niemikronacyjnych osiągnięć i cieszę się, że nie straciliście patriotycznego zapału do zabawy w świecie wirtualnym. „Zabawa” jest tu właśnie słowem-kluczem. Uważam za rzecz bardzo dobrą, że przestaliśmy traktować Bialenii jak etat godząc się z tym, że jako ludzie realowo coraz starsi będziemy mieli przerwy, kryzysy i momenty przestoju i że nie ma w tym nic złego. Dzięki temu możemy nastawić się na czerpanie z mikronacji zwykłej przyjemności.

Społeczeństwo co prawda się starzeje, ale nie jest to regułą. Radość sprawia mi obecność wśród nas nowych, najmłodszych Bialeńczyków. Niezależnie od kłopotów, z którymi się stykacie wdrażając się w trudną zabawę, jaką są mikronację, życzę Wam pomysłowości i sukcesów, gratuluję odwagi i śmiałości oraz deklaruję publicznie gotowość do pomocy jako konduktor i jako obywatel.

I na koniec tort. Częścią obchodów Święta Republiki zawsze jest rozdawnictwo nagród, które tym razem będzie miało wymiar szczególny. Po pierwsze, wiedząc, że już niebawem rozwiążemy Rzeszę Bialeńską i zrezygnujemy z całego systemu folwarków oraz lenn postanowiłem nie nadawać ich. Jednocześnie deklaruję, że jeśliby komuś z odznaczonych dziś zależało to mogę zrobić wyjątek. Niemniej co do zasady ograniczę się na orderach i odznaczeniach.

15 listopada jest jednym z dwóch momentów w roku liturgicznym naszej Republiki, kiedy konduktor ma prawo nadać najwyższą godność Bohatera Bialenii. Zazwyczaj działo się to w Sylwestra, ale tym razem za sensowniejszy termin uznałem właśnie dzień dzisiejszy. Decyzja, którą podjąłem jest zarówno kontrowersyjna, jak i oczywista. Minione kilkanaście miesięcy zostało niewątpliwie zdeterminowane przez decyzje podjęte przez marszałka @"Iwan Pietrow", który w nadzwyczajnych okolicznościach sprawował urząd – powiem otwarcie – dyktatora pogrążonej w kryzysie Bialenii.  Jedni powiedzą, że był on głównym prowodyrem tego kryzysu, a inni będą uznawać go za przewodnika, który poprowadził nas-ślepców przez ciemności. Ja sam, tak jak już pośrednio zaznaczyłem, uważam, że prezydentura marszałka Pietrowa będzie przedmiotem ciekawej debaty. Warto jednak pamiętać, że Pietrow to nie tylko Prezydent-Dyktator, ale nade wszystko wieloletni nasz Współobywatel, zasłużony Żołnierz, Polityk i aktywny działacz. Pietrow to Iwan, car związanej z nami nierozerwalnie Brodrii. Nawet jeśli Patron obdarzył go ciętym językiem to chyba nie tylko dla najbliższych współpracowników pozostaje on prawdziwym kolegą. I to właśnie wieloletnie koleżeństwo i jednoznaczny patriotyzm chciałbym nagrodzić wręczając Iwanowi Złotą Gwiazdę. Rok 2022 niewątpliwie był Rokiem Pietrowa i chyba do końca roku nie wydarzy się nic, co mogłoby to stwierdzenie wyraźnie podważyć. Jest to więc, jak sądzę, dobry moment na takie właśnie podsumowanie jego kariery w Bialenii.

Po kryzysie przyszło jednak odrodzenie i tu symboliczny był powrót do gry @"Andrzej Płatonowicz Ordyński", który dziś wraz z Iwanem i ze mną tworzy rząd w sensie instytucjonalnym. Cieszę się z tego powrotu i tej współpracy, a także bardzo liczę na jej kontynuację. W związku z tym pragnę przekazać dla Andrzeja Krzyż Srebrny Orderu Odrodzenia Bialenii.

Radosnym powrotem jest także @"Akrypa Ali Shariati", która zgodziła się ponownie szefować naszej Policji Krajowej. Życząc jej powodzenia w tym dziele dziękuję za dotychczasowe zaangażowanie nadając Krzyż Brązowy Orderu Odrodzenia Bialenii.

Bardzo podobne odczucia żywię wobec @"Joahim-von-R"ibentropa, (ponownie) Przewodniczącego Pro Tempore naszego parlamentu. Za zaangażowanie w ciągu ostatnich tygodni przekazuję mu drugi Złoty Bialeński Krzyż Zasługi.

Tę samą nagrodę, ale po raz trzeci, wręczam @"Karol Medycejski"emu, mojemu sprawdzonemu koledze i doradcy. Bardzo doceniam to, że mimo pewnych życiowych zawirowań pozostaje on w naszym kolektywie i oferuje mi swoją radę. Działań tych często nie widać, ale zapewniam, że mają one wpływ na funkcjonowanie rządu.

Wspominałem już o dwójce spośród najnowszych obywateli Bialenii: @"Error2246" i @"Aleksander Czerepach"u. Jako konduktor czuję się w obowiązku docenić ich stałe zaangażowanie i odwagę w stawianiu pierwszych kroków poprzez wręczenie Brązowych Bialeńskich Krzyży Zasługi. Mam nadzieję, że te pierwsze w karierze odznaczenia staną się dla nich motorem do dalszej pracy.

Tak samo chciałbym wyróżnić wszystkich, którzy w ciągu ostatnich miesięcy w różnym stopniu angażowali się w życie naszej mikronacji. Medale Za Aktywność otrzymują zatem: @"ʿĀlija zawdżat Akrypa" (po raz drugi Medal Złoty), @"Heinz-Werner Grüner" (Medal Złoty), Marek @"Bajtuś" (Medal Złoty), @"Helwetyk" Romański (Medal Złoty), @"Hewret z Gerwenu" (Medal Srebrny), @"Thomas von Lisendorff" (Medal Srebrny), @"Ludwik Tomović" (Medal Brązowy).

Skorzystam też z przywileju wyróżniania kolektywów. Dużą rolę w drodze do odrodzenia odgrywa Zielony Kościół. Nagradzałem już co prawda jego działaczy, ale równie ważne wydaje mi się właśnie odznaczenie instytucji, której nadaję Krzyż Brązowy Orderu Odrodzenia Bialenii.

Z uwagą obserwuję ruch w Aharskich Siłach Samoobrony, jakoby wyróżniających się ponad nasze dzisiejsze życie w regionach. Również i ten kolektyw wyróżniam więc orderem, a konkretnie Krzyżem Kawalerskim Orderu Budowniczych Republiki.

Swego rodzaju nadrobieniem zaległości powinno też być nagrodzenie Bialeńskej Listy Przebojów. Jej odżycie po dłuższej przerwie jest do tego dobrą okazją. Kolektywowi Listy przekazuję zatem Krzyż Kawalerski Orderu Budowniczych Republiki.

Dodatkowo na ustalonych w rozporządzeniu zasadach zostaną też przyznane Medale Dziewięciolecia Republiki, a także medale-nagrody dla zwycięzców Konkursu Kuratorskiego, który zostanie rozstrzygnięty jutro.

Na zakończenie pragnę wznieść toast za to, aby Bialenia rosła w siłę i aby ludziom żyło się dostatnio. Bawmy się tu dobrze i czerpmy z tego przyjemność.

Marszałek Dworu Książęcego