Miasto Rzeszy Rosień

na skraju puszczy

Miasto Rosień nie ma tysiącletnich, ani nawet setnych tradycji. Nie ma wspaniałych zabytków architektury, śmierdzących zgnilizną dokumentów, pomników starszych niż te Powstańców Marcowych. Jeszcze sto lat temu rósł tutaj las – puszcza, od której wzięła swoją nazwę miejscowość. Ich historie są ściśle ze sobą związane. Rosień powstała bowiem za sprawą przemysłu drzewnego.

W pierwszej połowie XVIII wieku na miejscu dzisiejszego miasta stała osada leśnego dziada. Południowa część puszczy była chroniona jako własność władców Bialenii i miejsce polowań, które zapoczątkował Racjan IV. Jej najcenniejsze fragmenty otoczono w kolejnych wiekach szczególną opieką. Leśnymi dziadami nazywano wówczas osoczników – ludzi zajmujących strzeżeniem tych obszarów. Ich siedzibami były uroczyska, a jednym z nich była wspomniana osada nosząca początkowo nazwę Dolna Dziadówka. Inne tego typu „wioski” dały niekiedy nazwę dzisiejszym dzielnicom miasta takim jak Kononowicze, Staw Zwierzyniecki, Biedastok albo Leonardziuki. Dzisiejsza Rosień posiada status miasta Rzeszy. Prawa miejskie uzyskała w 1956 roku. Funkcję burmistrza od trzydziestu lat pełni Janusz Smaluch, który z woli mieszkańców przejął tę funkcję po swoim ojcu Wiesławie. Ten ostatni, syn pierwszego burmistrza Rosieni Mirosława Smalucha, sprawował swoją funkcję przez ćwierć wieku.

Miejscowość jest popularnym celem turystów – sieć dróg i szlaków pieszych oraz rowerowych łączy ją z różnymi puszczańskimi zakątkami. Włodarze oraz władze Rzeszy stworzyły w okolicach wiele tras tematycznych między innymi „Szlak Drewnianych Meczetów Zachodniego Polesia”, „Poleski Szlak Melin i Spelun”, „Poleski Szlak Nitro” oraz „Poleski Szlak Bimbrowniczy”. W ten sposób przybysze mogą łączyć aktywny wypoczynek ze zdobywaniem wiedzy na temat tradycji regionalnych. Niebawem w Rosieni ma też powstać stacja kolejki wąskotorowej „Poleski Tramwaj Ekspres”.

Miasto liczy dziś około 85 tysięcy mieszkańców, ale liczba ta z roku na rok wzrasta. Poza byciem atrakcją turystyczną miejscowi zajmują się pracą w przemyśle drzewnym, zakładach chemicznych oraz w transporcie – w pobliżu miejscowości biegnie autostrada A1, co czyni z niej ważny punkt komunikacyjny. Do pobliskich magazynów zwożone są więc towary z gorzej skomunikowanych zakątków Polesia, które następnie wysyła się do innych części kraju.

Warto dodać, że Rosień słynie nie tylko z lasów, ale także z pięknych dziewcząt…

… oraz chłopców.

Bogaci wolnogradzianie nieraz przybywają tu w poszukiwaniu partnerów i partnerek. W mieście znajdują się też liczne domy publiczne służące jego mieszkańcom: biblioteka, dom kultury, przedszkola oraz szkoły.

Dziś Njorfjord jest jednym z upadłych ośrodków, których do obecnego stanu doprowadziła likwidacja lenna. Miejscowość posiada co prawda formalny status miasta Rzeszy, ale większość dawnych mieszkańców przeniosła się do innych części Bialenii. Ci, którzy zostali dzielą się zasadniczo na dwie grupy zawodowe: pierwsza zajmuje się ciągnięciem zasiłków i konsumowaniem taniego winiacza o nazwie "Arizona" "Anatolia", a druga dorabia w pobliskim Faradobaju. Wiele budynków popało w ruinę, a jako takie bezpieczeństwo zapewniają okazyjne patrole Żandarmerii Rzeszy. Funkcjonuje tu stacja kolejowa, stacja benzynowa i kilka podrzędnych knajp. Miasteczko żyje praktycznie wyłącznie z wyjazdów na zarobek i zatrzymujących się tu kierowców tirów wożących bułki, wędliny.


Władze Rzeszy przy wsparciu rządu Republiki od lat starają się pomóc takim miejscom jak to, ale na niewiele się to zdaje, bo miejscowi wolą przepijać dotacje i nie są nauczeni gospodarowania finansami. Njorfjord i wiele podobnych mu miejscowości czeka na pomysł planu ratunkowego albo (co bardziej prawdopodobne) na ostateczny upadek.

HERB MIASTA SATEDA

Sateda nie ma sięgającej w przeszłośc historii, a więc trudno o nawiązania do przeszłości.
Miasto zawdzięcza swoje powstanie stoczni i bazie Marynarki Wojennej, stąd takie elementy w herbie miasta.

W krótkim czasie wybrano odpowiednią, nową lokalizację dla stoczni i jej podwykonawców - ujście Rzeki Sateda oraz linia brzegowa w tym miejscu w sposób naturalny ułatwiała budowę dużego portu oraz była dobrą lokalizacją dla nowego miasta. Praktycznie natychmiast przystąpiono do budowy portu i stoczni oraz miasta... a przedsiębiorstwo zmieniło swoją nazwę ze Stocznia im. 1 Maja w Mesjano na Stocznia Bialeńska w Sateda Prace te zostały znacznie przyspieszone i ułatwione dzięki temu, że miejsce to wybrały również Siły Zbrojne jako lokalizację największej bazy morskiej, w której miała się znajdować również stocznia remontowa (z możliwością prowadzenia prac nawet  na największych okrętach) – miała ona zastąpić zlikwidowaną bazę w Jeziornie (miasto to również znalazło się na terenie Dżamahiriji, z której Siły Zbrojne stopniowo się wycofywały). Połączenie w jednej lokalizacji głównej bazy morskiej dla marynarki Wojennej oraz cywilnego przemysłu stoczniowego przyniosło korzyści obu stronom.

Na teren nowego miasta napłynęli nie tylko emigranci z Dżamahiriji (w dużym procencie dawni pracownicy stoczni i zakładów z nią współpracujących), ale również personel Marynarki Wojennej oraz pracownicy dawnej bazy w Jeziornie. Ponieważ do nowo wybudowanej 6 Bazy Marynarki Wojennej, w której umieszczono 2. Flotę Desantową i Grupę Okrętów Logistycznych przeniesiono również Dywizję Piechoty Morskiej, a wkrótce również w Sateda znalazło się Dowództwo Marynarki Wojennej i Dowództwo 3. Floty Obrony Wybrzeża to liczba stacjonujących tam marynarzy i żołnierzy w krótkim czasie osiągnęła ponad 50 tysięcy. Miało na to również wpływ konieczne ulokowanie w tym miejscu 23 eskadr lotniczych zabezpieczających działania floty desantowej, co z kolei wymusiło budowę w pobliżu Sateda bardzo dużej bazy lotnictwa morskiego (największej w bialeńskiej flocie).

6 BAZA MARYNARKI WOJENNEJ W SATEDA

Największa baza morska Republiki Bialeńskiej - tutaj mieści się Dowództwo Marynarki Wojennej.
Ponadto baza jest macierzystym portem dla 2. Floty Desantowej oraz Grupy Okrętów Logistycznych.
Mieści się tutaj też Stocznia Remontowa Marynarki Wojennej.

Duża liczba przybywających żołnierzy oraz ich rodzin, jak również cywilnych pracowników bazy (również głównie z rodzinami) oraz ludzi zainteresowanych pracą w tym rozwijającym się miejscu, spowodowało gwałtowny rozrost miasta Sateda. Obecnie w szybkim tempie zbliża się ono do pół miliona mieszkańców, ponieważ w okolicy zaczęły powstawać różne przedsiębiorstwa pracujące na rzecz ogromnej bazy wojskowej oraz największej bialeńskiej stoczni. Do Sateda przeniosła się również dyrekcja Bialeńsko-Nordackiej Spółki Frachtowej (tymczasowo ulokowana była w Port Arthurberg), która zajmuje się na terenie Anatolii przewozami towarów i komunikacją kolejową. W Sateda powstała główna baza taboru kolejowego BNFS, a w ślad za zapotrzebowaniem na tabor kolejowy Zakłady Produkcji Pojazdów Szynowych „Ronon Train” otworzyły tutaj swoją kolejną fabrykę, ponieważ ogromne obszary Anatolii są dużym, perspektywicznym rynkiem zbytu dla taboru kolejowego.

ZAKŁADY PRODUKCJI POJAZDÓW SZYNOWYCH

Hala produkcji lokomotyw - tutaj produkowany jest tabor kolejowy dla Bialeńsko-Nordackiej Spółki Frachtowej.

BIALEŃSKO-NORDACKA SPÓŁKA FRACHTOWA

Lokomotywy BNSF, a w tle biurowiec tej anatolijskiej firmy.

Miasto Sateda charakteryzuje się nowoczesną architekturą oraz szerokimi arteriami komunikacyjnymi – jest to wynik budowy miasta od podstaw, bez obciążenia dawną zabudową czy wąskimi ulicami. Na wschodnich obrzeżach miasta ulokowano dzielnice mieszkaniowe, a północna część jest zdominowana przez przemysł. Oprócz stoczni funkcjonuje w Sateda duży port morski, a z racji położenia nad oceanem popularnością cieszą się sporty wodne i powstało kilka przystani jachtowych.

SATEDA

Widok na miasto od strony morza, w dzień i nocy.

Jego początki sięgają połowy XVIII wieku, kiedy powstało na surowym korzeniu z inicjatywy władców brodryjskich jako stolica ich zamorskich terytoriów. W ciągu stu lat, w przeciwieństwie do pozostałej części Anatolii Brodryjskiej, Jedisan został opanowany przez Cesarstwo Valhalli zachowując jednakże szeroką autonomię dzięki licznym przywilejom. W ten sposób miasto pozostało de facto brodryjskie i utrzymywało intensywne związki z dawną metropolią. W XIX i XX stuleciu kilkukrotnie na krótko powracało pod berło carów Brodrii. W ostatnich latach na trwałe stało się częścią Republiki Bialeńskiej. Proklamowanie Rzeszy w znaczący sposób przyczyniło się do rozwoju miejscowości. Odnowiono stare dzielnice pełne unikalnej architektury z różnych okresów. Odrodziło się brodryjskie życie kulturalne i duchowe, a także wzrosła liczba mieszkańców, których jest obecnie niemal 200 tysięcy, z czego 70% to etniczni Brodryjczycy zamieszkujący również okoliczne miejscowości satelickie.


Stara część miasta przyciąga turystów spragnionych wrażeń i taniej, dobrej wódki. Zainteresowani zakupami ciągną na centralny Prospekt Mikołaja, a także na liczne targowiska z chłamem na czele ze słynnym Bazarem Dezerterów. Frajerzy wierzący w "s**x" mogą wyrzucić pieniądze w błoto odwiedzając liczne burdele. Poza reprezentacyjnymi gmachami w Jedisan zobaczyć można wiele obiektów sakralnych - miasto jest jednym z ważniejszych ośrodków prawosławia w Bialenii. Sobory, cerkwie i monastery sąsiadują ze świątyniami innych wyznań. Ciepły klimat przyciąga też wczasowiczów zainteresowanych leżeniem pod parawanem, piciem piwa i innymi prymitywnymi rozrywkami. Centralna plaża jedisańska staje się latem synonimem wszystkiego co najgorsze...

Panorama Siczy Poleszuckiej

zgodnie z artykułem 4. Prawa miejskiego każdy z nas może być zameldowanym mieszkańcem tylko jednego wolnego miasta Rzeszy. Jednocześnie władze miasta zobowiązane są do zapewnienia lokalu mieszkaniowego każdemu spośród swoich obywateli. W związku z tym postanowiłem utworzyć Zbiorczy Rejestr Meldunkowy Wolnych Miast (w skrócie: ZReMeWoM), w którym zgromadzone zostaną dane wszystkich posiadanych obywatelstw miejskich, a także zajmowanych przez ich posiadaczy nieruchomości mieszkalnych. Rejestr będzie miał charakter roboczy, ale będę wdzięczny za informacje na temat tego, w którym wolnym mieście jesteście zameldowani.